مست و غزل خوان زد حلقه به در نوروز
چهره گشاید بهار روز من است امروز

چشمه به جو آمد مِی به سبو آمد
از نفس حافظ فال نکو آمد

مژده عید آمد بخت سعید آمد
مشت زمین وا شد سبزه پدید آمد

سبزه یار آمد، عطر مسیحایی گیسوی نگار آمد
قفل غزل وا شد، هلهله در هلهله آواز پرستوی بهار آمد

خُلد برین آمد، فصل شکوفایی رویای زمین آمد
کار دل عشاق، سکه شد و سیب محبت به سر سفره سین آمد

شور بهاران شکفت از دل ویرانه ها
خال تب گل ببین بر تن پروانه ها

نو شدن از کهنگی موسم شیدایی است
در تن و جان بهار روح اهورایی است

تخت چمن سبزه دولت جمشید شد
همت کوروش بلند بار دگر عید شد

موسم شیدایی است، فرصت مجنون شدن از جلوه لیلایی است
پیک بهاران رسید، فصل فراوان شدن میوه گمگشته زیبایی است

بانگ طرب ساز کن، حنجره در حنجره آواز کن
شور به الحان فکن، از ره سلمک گذری هم به سراپرده شهناز کن

عشق چیزی فراتر و عمیق تر از ظاهر و صورت است.

برقصا

گفت لبم ناگهان نام گل و گلسِتان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان

گفت که سلطان منم، جانِ گلستان منم
حضرت چون من شهی وآنگه یاد فلان ؟

دف منی هین مخور سیلی هر ناکسی
نای منی هین مکن از دم هر کس فغان

پیش چو من کیقباد چشم بدم دور باد!
شرم ندارد کسی یاد کند از کهان ؟

جغد بود کو به باغ یاد خرابه کند
زاغ بود کو بهار یاد کند از خزان

پشت جهان دیده‌ای روی جهان را ببین
پشت به خود کن که تا روی نماید جهان

ای قمرِ زیر میغ ! خویش ندیدی، دریغ !
چند چو سایه دوی در پی این دیگران ؟

بس که مرا دام شعر از دغلی بند کرد
تا که ز دستم شکار جست سوی گلستان

در پی دزدی بُدَم دزد دگر بانگ کرد
هشتم بازآمدم گفتم و هین چیست آن ؟

گفت که اینک نشان دزد تو این سوی رفت
دزد مرا باد داد آن دغلِ کژنشان

گفت ما اول فرشته بوده‌ایم
راه طاعت را بجان پیموده‌ایم

سالکان راه را محرم بُدیم
ساکنان عرش را همدم بُدیم

پیشهٔ اول کجا از دل رود
مهر اول کِی ز دل بیرون شود

در سفر گر روم بینی یا ختن
از دل تو کِی رود حب الوطن

ما هم از مستان این می بوده‌ایم
عاشقان درگه وی بوده‌ایم

ناف ما بر مهر او ببریده‌اند
عشق او در جان ما کاریده‌اند

دیوان شمس / غزل شماره ۴۰۲ / حضرت مولانا

در رسیدگی به عیوب، خودتان را در اولویت قرار دهید...

در اهمیت ترک تعلقات و دوری از حرص و طمع

در باب عشق حقیقی

عقل و خرد

در باب اهمیت روح و وظایف آن

باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم
وین چرخِ مردمْ‌خوار را چنگال و دندان بشکنم

از شاهِ بی‌آغازْ من، پرّان شدم چون باز من
تا جغدِ طوطی‌خوار را در دِیرِ ویران بشکنم

زآغاز عهدی کرده‌ام کاین جان فدایِ شه کنم
بشکسته بادا پشتِ جان گر عهد و پیمان بشکنم

امروز همچون آصفم، شمشیر و فرمان در کفم
تا گردنِ گردن‌کشان در پیشِ سلطان بشکنم

گشتم مقیمِ بزم او، چون لطفْ دیدم عزمِ او
گشتم حقیرِ راه او، تا ساقِ شیطان بشکنم

چون در کفِ سلطان شدم، یک حبّه بودم کان شدم
گر در ترازویم نهی، می‌دان که میزان بشکنم

گر پاسبان گوید که «هی!»، بر وی بریزم جامِ می
دربان اگر دستم کشد، من دستِ دربان بشکنم

چرخ ار نگردد گِرْدِ دل، از بیخ و اصلش برکنم
گردون اگر دونی کند گردونِ گردان بشکنم

من غلام قمرم، غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو، جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر، هیچ مگو

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت:
«آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو»

گفتم: «ای عشق، من از چیز دگر می‌ترسم»
گفت: «آن چیز دگر نیست، دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی، جز که به سر هیچ مگو

گفتم: «این روی فرشته‌ست عجب یا بشرست؟»
گفت: «این غیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو

گفتم: «این چیست بگو؟ زیر و زبر خواهم شد»
گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال
خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو»

گفتم: «ای دل پدری کن نه که این وصف خداست؟»
گفت: «این هست، ولی جان پدر هیچ مگو

انسانِ بدون عشق آسیب پذیر است.