تو هم از روی من رد شو
ولی این سایه سنگینه
که عشقت سیله، سیلم که
جلو پاشو نمی‌بینه

عقوبت داره له کردن
ولی تو ساده رد می‌شی
خبر داری زمین گرده
لگد کردی لگد می‌شی

چه خیری دیده از ابرا
درخت ریشه‌داری که
پی خورشیده تو شهری
که روزاش سرد و تاریکه

ورق‌های منو از من
یکی دزدیده تو بازی
یه دل تو دست تو مونده
که اونم داری می‌بازی

دعای قلب مجروحم
اگه پشت سرم باشه
یه کاری می‌کنم عشقت
قمار آخرم باشه

تو ثابت کردی که بختم
هنوزم رنگ چشماته
تحمل کن کمی شاید
از اون بالاترم باشه

مسیر مستقیمت دره هم داره نمی‌بینی
ببین بارون سنگم داره می‌باره، نمی‌بینی

ته این راهو می‌بینم، مث یه کولی داغون
یه چشمم اشکه اون چشمم یه آلاخون و والاخون

مست و غزل خوان زد حلقه به در نوروز
چهره گشاید بهار روز من است امروز

چشمه به جو آمد مِی به سبو آمد
از نفس حافظ فال نکو آمد

مژده عید آمد بخت سعید آمد
مشت زمین وا شد سبزه پدید آمد

سبزه یار آمد، عطر مسیحایی گیسوی نگار آمد
قفل غزل وا شد، هلهله در هلهله آواز پرستوی بهار آمد

خُلد برین آمد، فصل شکوفایی رویای زمین آمد
کار دل عشاق، سکه شد و سیب محبت به سر سفره سین آمد

شور بهاران شکفت از دل ویرانه ها
خال تب گل ببین بر تن پروانه ها

نو شدن از کهنگی موسم شیدایی است
در تن و جان بهار روح اهورایی است

تخت چمن سبزه دولت جمشید شد
همت کوروش بلند بار دگر عید شد

موسم شیدایی است، فرصت مجنون شدن از جلوه لیلایی است
پیک بهاران رسید، فصل فراوان شدن میوه گمگشته زیبایی است

بانگ طرب ساز کن، حنجره در حنجره آواز کن
شور به الحان فکن، از ره سلمک گذری هم به سراپرده شهناز کن

عشق چیزی فراتر و عمیق تر از ظاهر و صورت است.

برقصا

گفت لبم ناگهان نام گل و گلسِتان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان

گفت که سلطان منم، جانِ گلستان منم
حضرت چون من شهی وآنگه یاد فلان ؟

دف منی هین مخور سیلی هر ناکسی
نای منی هین مکن از دم هر کس فغان

پیش چو من کیقباد چشم بدم دور باد!
شرم ندارد کسی یاد کند از کهان ؟

جغد بود کو به باغ یاد خرابه کند
زاغ بود کو بهار یاد کند از خزان

پشت جهان دیده‌ای روی جهان را ببین
پشت به خود کن که تا روی نماید جهان

ای قمرِ زیر میغ ! خویش ندیدی، دریغ !
چند چو سایه دوی در پی این دیگران ؟

بس که مرا دام شعر از دغلی بند کرد
تا که ز دستم شکار جست سوی گلستان

در پی دزدی بُدَم دزد دگر بانگ کرد
هشتم بازآمدم گفتم و هین چیست آن ؟

گفت که اینک نشان دزد تو این سوی رفت
دزد مرا باد داد آن دغلِ کژنشان

گفت ما اول فرشته بوده‌ایم
راه طاعت را بجان پیموده‌ایم

سالکان راه را محرم بُدیم
ساکنان عرش را همدم بُدیم

پیشهٔ اول کجا از دل رود
مهر اول کِی ز دل بیرون شود

در سفر گر روم بینی یا ختن
از دل تو کِی رود حب الوطن

ما هم از مستان این می بوده‌ایم
عاشقان درگه وی بوده‌ایم

ناف ما بر مهر او ببریده‌اند
عشق او در جان ما کاریده‌اند

دیوان شمس / غزل شماره ۴۰۲ / حضرت مولانا

در رسیدگی به عیوب، خودتان را در اولویت قرار دهید...

در اهمیت ترک تعلقات و دوری از حرص و طمع

در باب عشق حقیقی