باب دلمی بس که تورو خوب کشیدن
چشمای تو تهرونو به آشوب کشیدن
باب دلمی بس که دل انگیزه نگاهت
خطاطی ابروتو چه مطلوب کشیدن

دور من و موهای تو نیزار کشیدن
نای من و موهای تو بر دار کشیدن
هم موی من هم قد بالای تو رعنا
همسایه و همزاد سپیدار کشیدن

از دست تو تو سینه ی من هلهله بر پاست
انگار درختی رو پر از سار کشیدن
دست منو به موی تو محتاج کشیدن
چشماتو شبیه شب معراج کشیدن

شیرینی هاشور لبت قند فریمان
خلخال و خط و خال لبت خطه گیلان
انگار که بابلسرو تا نور کشیدن
شیرازه چشماتو سیانور کشیدن

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت

شب و صحرا و گل و سنگ
همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :
از این عشق حذز کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت باد گران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم
نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی
من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

"حذر از عشق؟" ندانم
نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....

بی تو اما
به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

تکیه کردم بر وفای او غلط کردم، غلط
باختم جان در هوای او غلط کردم، غلط

عمر کردم صرف او فعلی عبث کردم، عبث
ساختم جان را فدای او غلط کردم، غلط

دل به داغش مبتلا کردم خطا کردم، خطا
سوختم خود را برای او غلط کردم، غلط

اینکه دل بستم به مهر عارضش بد بود، بد
جان که دادم در هوای او غلط کردم، غلط

از برای خاطر اغیار خوارم می‌کنی
من چه کردم کاینچنین بی‌اعتبارم می‌کنی

روزگاری آنچه با من کرد استغنای تو
گر بگویم گریه‌ها بر روزگارم می‌کنی

سوی بزمت نگذرم از بس که خوارم کرده‌ای
تا نداند کس که چون بی اعتبارم کرده‌ای

ناامیدم بیش از این مگذار خون من بریز
چون به لطف خویشتن امیدوارم کرده‌ای

تو هم از روی من رد شو
ولی این سایه سنگینه
که عشقت سیله، سیلم که
جلو پاشو نمی‌بینه

عقوبت داره له کردن
ولی تو ساده رد می‌شی
خبر داری زمین گرده
لگد کردی لگد می‌شی

چه خیری دیده از ابرا
درخت ریشه‌داری که
پی خورشیده تو شهری
که روزاش سرد و تاریکه

ورق‌های منو از من
یکی دزدیده تو بازی
یه دل تو دست تو مونده
که اونم داری می‌بازی

دعای قلب مجروحم
اگه پشت سرم باشه
یه کاری می‌کنم عشقت
قمار آخرم باشه

تو ثابت کردی که بختم
هنوزم رنگ چشماته
تحمل کن کمی شاید
از اون بالاترم باشه

مسیر مستقیمت دره هم داره نمی‌بینی
ببین بارون سنگم داره می‌باره، نمی‌بینی

ته این راهو می‌بینم، مث یه کولی داغون
یه چشمم اشکه اون چشمم یه آلاخون و والاخون

مست و غزل خوان زد حلقه به در نوروز
چهره گشاید بهار روز من است امروز

چشمه به جو آمد مِی به سبو آمد
از نفس حافظ فال نکو آمد

مژده عید آمد بخت سعید آمد
مشت زمین وا شد سبزه پدید آمد

سبزه یار آمد، عطر مسیحایی گیسوی نگار آمد
قفل غزل وا شد، هلهله در هلهله آواز پرستوی بهار آمد

خُلد برین آمد، فصل شکوفایی رویای زمین آمد
کار دل عشاق، سکه شد و سیب محبت به سر سفره سین آمد

شور بهاران شکفت از دل ویرانه ها
خال تب گل ببین بر تن پروانه ها

نو شدن از کهنگی موسم شیدایی است
در تن و جان بهار روح اهورایی است

تخت چمن سبزه دولت جمشید شد
همت کوروش بلند بار دگر عید شد

موسم شیدایی است، فرصت مجنون شدن از جلوه لیلایی است
پیک بهاران رسید، فصل فراوان شدن میوه گمگشته زیبایی است

بانگ طرب ساز کن، حنجره در حنجره آواز کن
شور به الحان فکن، از ره سلمک گذری هم به سراپرده شهناز کن

عشق چیزی فراتر و عمیق تر از ظاهر و صورت است.

برقصا

گفت لبم ناگهان نام گل و گلسِتان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان

گفت که سلطان منم، جانِ گلستان منم
حضرت چون من شهی وآنگه یاد فلان ؟

دف منی هین مخور سیلی هر ناکسی
نای منی هین مکن از دم هر کس فغان

پیش چو من کیقباد چشم بدم دور باد!
شرم ندارد کسی یاد کند از کهان ؟

جغد بود کو به باغ یاد خرابه کند
زاغ بود کو بهار یاد کند از خزان

پشت جهان دیده‌ای روی جهان را ببین
پشت به خود کن که تا روی نماید جهان

ای قمرِ زیر میغ ! خویش ندیدی، دریغ !
چند چو سایه دوی در پی این دیگران ؟

بس که مرا دام شعر از دغلی بند کرد
تا که ز دستم شکار جست سوی گلستان

در پی دزدی بُدَم دزد دگر بانگ کرد
هشتم بازآمدم گفتم و هین چیست آن ؟

گفت که اینک نشان دزد تو این سوی رفت
دزد مرا باد داد آن دغلِ کژنشان

گفت ما اول فرشته بوده‌ایم
راه طاعت را بجان پیموده‌ایم

سالکان راه را محرم بُدیم
ساکنان عرش را همدم بُدیم

پیشهٔ اول کجا از دل رود
مهر اول کِی ز دل بیرون شود

در سفر گر روم بینی یا ختن
از دل تو کِی رود حب الوطن

ما هم از مستان این می بوده‌ایم
عاشقان درگه وی بوده‌ایم

ناف ما بر مهر او ببریده‌اند
عشق او در جان ما کاریده‌اند