○

طبیعت ؛
معبدی است
که ستون های جاندارش
گه گاه کلماتی گنگ زمزمه می کنند .
آنجا انسان از جنگل های نمادها می گذرد
که با نگاه آشنا به او می نگرند .


✍ #شارل_بودلر
📕 گلهای شر
🍏🍎🍃

●

تلاش بیش از حد یک حکومت در راه مذهبی سازی جامعه به این دلیل است که آنها به خوبی میدانند جوامع مذهبی دارای آستانه تحمل بسیار بالاتری در برابر بی عدالتی نسبت به جوامع عادی هستند زیرا معتقدند خدا در دنیایی دیگر انتقامشان را خواهد گرفت، پس هیچگاه تلاشی برای احقاق حق خود نمیکنند.

#الکساندر_آستروفسکی
🍏🍎🍃

○

وقتی میخواهی شادمان شوی ، به صفات خوب دوستانت بیندیش: قابلیت این ، فروتنی آن ، سخاوت دیگری و نظایر آنها.

در واقع بهترین درمان افسردگی این است که در اطرافیان خود شاهد نمونه های فراوانی از فضایل مختلف باشیم. سپس آن ها را در برابر دیدگانت داشته باش ...

#مارکوس_ائورلیوس
📕 تاملات
🍏🍎🍃

○

هرکس به یکی از این روش‌ها می‌تواند دیگری را در [بندِ] قدرت خویش در آورد: [۱] طناب‌پیچش کند، [۲] دست و پایش را ناقص کند و ابزار دفاع یا فرار او را بگیرد، [۳] ترس را در دل او بکارد، [۴] او را چنان تحت تاثیر منفعت قرار دهد که شخص ترجیح دهد بر اساس خواسته‌های منفعت‌رسانِ خویش زندگی کند تا بر اساس امیال خودش، و نظرات منفعت‌رسانِ خویش را بر نظراتِ خود ارجح بداند. آنکه دیگری را به روش اول و دوم در [بندِ] قدرتِ خویش در آورده، تنها بدنِ او را تسخیر کرده، نه ذهن او را. اگر او را به روش سوم یا چهارم در [بندِ] قدرت خویش در آورد، آنگاه هم بدن و هم ذهن او را تحت کنترل خویش گرفته است - اما این اتفاق تا زمانی دوام دارد که ترس یا امید باقی باشد. زمانی که شخص از ترس و امید آزاد شود، به بندگی خود پایان داده و اربابِ خویش می‌گردد.

✍#باروخ_اسپینوزا
🍏🍎🍃

هیچ کس
نمی تواند
ما را بهتر از خودمان فریب دهد.

#گوته
🍏🍎🍃

🎼❤️🎼


عشق را نمیشه به کسی درس داد و گفت چیه، باید تو دل خود آدم باشه.

گمونم عشق اونه که بتونی یک نفر دیگر را از خودت بیشتر دوست داشته باشی.

آیا تا حالا شده که دیگری را از خودت بیشتر دوست داشته باشی؟


✍# صادق چوبک
📕 سنگ صبور

🍏🍎🍃

📕✨📕

📕#آخرین_قطار_به_استانبول (قسمت8)
✍ #عایشه_کولین
◽️ #سریالی


🍏🍎🍃

برداشت آزاد

○

ز فیض سرمه‌ی حیرت در این تماشاگاه
یکی شده‌ست
چو آیینه خوب و زشت مرا
(صائب)

مولانا در مثنوی فرمود:
سخت‌گیری و تعصب خامی است
تا جنینی کار خون‌آشامی است
آدمی تا در حال خامی و ناپختگی‌ست، هرآنچه را بدان رسیده است، حقیقت محض می‌پندارد و بر سر آن جدال و کشمکش می‌کند و بسا که تا پای خون ریختن هم پیش می‌رود. اما هرچه از حال خامی دور شود، می‌فهمد که حقیقت منحصر در او و دانسته‌های او نیست. هر پاره‌ای از حقیقت را در جایی می‌یابد و اندک‌اندک تعصب از وجودش رخت می‌بندد. اگر این سیر ادامه یابد، آدمی حتی در تمییز خوب و زشت هم حیران می‌ماند. به قول صائب، حیرت چون سرمه‌ای بر چشم او می‌نشیند و او را وامی‌دارد تا چون آینه فقط در خوب و زشت نگران و حیران باشد.
چنان که جای دیگر فرمود:
تمیز نیک و بد روزگار کار تو نیست
چو چشم آینه در خوب و زشت حیران باش
در این حال است که آدمی از تغییر دادن جهان منصرف می‌گردد. از کنشگری اخلاقی دست می‌کشد و نهایت آن که در برابر هر پدیده، به اقتضای درک خود واکنش می‌دهد.

🍏🍎🍃