من از روزای بی تو دلم خیلی گرفته
تو نیستی جز تو با کی بگم از چی گرفته
تو که واسه جدایی یک قلبه سنگی داشتی
واسه تنهاییم ای کاش یک کم دل تنگی داشتی

@aevien 💜 👌

@aevien

تمام ترکيب هاى "وصفى" جهان به کنار؛
در توصيف چشم هاى تو،
همين بس که هر توضيحى "اضافى" است.....

#مريم_خسروى 💚

@aevien
ساعت دوازده شب لب سکوهای بام نشسته بودیم و پامونو از ارتفاع آويزون کرده بودیم، انگار روی کل شهر پا گذاشته بودیم. صدای اهنگ کافه پایین بام هم میومد. " سرتو بزار رو شون هام خوابت بگیره..." یه مالبرو درآوردو گفت: این کافه چیه هم حسابی اهل دله ... نصفه شبی چه آهنگی گذاشته.
فندک گرفتم جلوش و گفتم: حتما دلش هوس یار کرده.
گفت: هوس یار سنگدلشو... سنگدل بوده که نصفه شبی صدا گریه ی سوزدارش داره میاد.
چند لحظه گوش دادم و گفتم: صدای گریه نمیاد که... صدای آهنگ میاد و جیر جیرکا.
یه پک عمیق داد زد و گفت: چرا میاد... وقتی رفتم پیشش این مالبرو رو بخرم چشماش با هر بیت آهنگ زار میزد. ولی گونه هاش خشک بود. گریه های بی صدا سوزشون بیشتره.
یه مالبرو دیگه درآورد و گذاشت کنج لبش. پک اولی نه... دومی رو افتاد سرفه. پاکتو از دستش کشیدم بیرون و گفتم: جون من نکش انقدر این زهرماری رو. تو که یار بغلت نشسته... دردت چیه انقدر سوزدار پک میزنی؟
گفت: دردم از اینه که عمر خوشیا مثل تن همین نخ سیگار کوتاهه. سری دود میشه میره هوا. همون لحظه تا میتونی باید کیفش رو کنی... بخوای به این فکر کنی که حالا این نخو نکشم چون ممکنه چند سال دیگه سرطان بگیرم عمرت بر فناست.
خواست یه نخ دیگه برداره، زدم رو دستش و گفتم: آره... ولی بعضی خوشیا تو همون لحظه خوشی ان و بعدش تبعات دارن، اونقدر زیاد که گند میزنن به بقیه عمرت.
هیچی نگفت. سکوت بامو صدای جیرجیرکا شکسته بودن و اهنگ کافه پایینی که پرسوز میخوند:" یه حالتی تو چشماته که عشق خودش باهاش میاد..."
بعد چند دقیقه گفت: مثلا دیدن چشمای تو از همون خوشی هاست که گند میزنه به بقیه عمرم.
گفتم: من که جایی نمیرم... تا اخر عمر برات خوشی میمونم.
پاشو کوبید رو سر شهر که از اون ارتفاع زیر پاهاش بودن. گفت: نه تو هم یروز میری و میشی یار سنگدل. یعنی خودت هم نخوای بری دنیا بزور دستتو میکشه و میبره. نمیدونم کی به دنیا زور گفته که با عاشقا افتاده سر لج... همه رو به یه بهونه جدا میکنه. زور دنیا یه روز به ماهم میرسه بلاخره.
گفتم: هیس...نگو. بزار کیف خوشی الانمون رو بکنیم تا اونجا که میشه... حتی اگه گند بزنه به بقیه عمرمون. حالا فقط " سرت رو بذار رو شونه هام خوابت بگیره...بذار تا آروم دل بی تابت بگیره..."

#محیا_زند

سرتو بزار رو شونه هام خوابت بگیره
بذار تا آروم دل بی تابت بگیره

@aevien 💜 👌

@aevien 💜 👌

@aevien📚

يه کم کتاب بخونيم بد نيستااااا😶🙄
اوضاعمون خعلى #داغون عه!😑

تو آرومی نمیفهمی
که این تنهایی بدجور منو داغون کرده
ته این جاده بن بست
بدونه من کجا میری؟
تو تنهایی نمیتونی
فقط دلشوره میگیری
@aevien 💜 👌

@aevien

 ما دو تن مغرور 

 هر دو از هم دور 

 وای در من تاب دوری نیست 

 ای خیالت خاطر من را نوازشبار

بیش از این در من صبوری نیست 

 بی تو من تنهای تنهایم

#حمید_مصدق جانان 💜

" با چشم هایش میخندید "

اولین بار که واقعا دیدمش امتحانات ترم دی ماه بود . قبل ترها تو محوطه دانشگاه دیده بودمش و بعد سر یکی از درس های عمومی همکلاس شده بودیم. اما تمام مدت قبل رو فقط نگاهش کرده بودم و دیدن با نگاه کردن خیلی فرق داره. درطول روز هزاران ادم از جلومون رد میشن و ما نگاهشون میکنیم اما فقط تعداد محدودی رو واقعا میبینیم و تو حافظه مون ثبتشون میکنیم.
و اولین باری که من واقعا دیدمش سر امتحان همون درس عمومی بود. صندلی جلوییم نشسته بود و تمام مدت امتحان پاش رو عصبی و ریتم دار روی زمین میکوبید. کاملا معلوم بود هیچی بلد نیست. مشغول نوشتنن جواب سوال هشت بودم که یه برگه مچاله شده از صندلی جلویی پرت شد توصورتم و یه صدای اروم که گفته بود:(جواب سوال سه و پنج رو بنویس.) نمیدونستم باید بخندم یا کفری بشم. سوال سه رو حق داشت بلد نباشه. سخت بود. اما سوال پنج خیلی احمقانه بود. اسم سه تا شخصیت رمان سه تفنگدار الکساندر دوما رو میخواست. جواب سوال ها رو براش نوشتم و مراقب رو صدا کردم. یه سوال الکی ازش پرسیدم تا حواسش پرت بشه و تو اون فاصله جواب رو برای صندلی جلویی پرت کردم. چند دقیقه بعد از جام پاشدم وبرگه رو تحویل مراقب دادم و متعاقب من همون صندلی جلویی هم برگشو تحویل دادو از جلسه اومد بیرون. تو راهرو همقدمم شد و گفت:
_ممنون بخاطر جواب ها.
بخاطر قد بلندش سرمو بالا برده بودم تا صورتش رو ببینم و جواب بدم:خواهش میکنم. لبخند زد. لبخند زدم. سرعت قدم هاش رو بیشتر کرد و از راهرو خارج شد.
ومن تازه دیده بودمش. دیده بودم چشم های بیحالتش با اون مژه های بلند بدون فرش مثل شب کویر سیاه ان. دیده بودم موهای مشکیش یه فر بهم ریخته داره که با شونه زدن هم درست نمیشه. دیده بودم چال لپ نداره اما وقتی میخنده چشم هاشم باهاش میخندن. دیده بودم چیز خاصی برای دوست داشتن نداره. نه چشم هایی که رنگ و حالت خاصی داشته باشه نه موهای مجعد حالت داری نه هیچ چیز بخصوص دیگه ای. اما چشم هایی که میخندن عجیب به دل میشینن. به دل نشسته بود و من دیده بودمش.

#با_چشم_هایش_میخندید
#محیا_زند
#پارت_اول

@aevien

قصه شب جدیدم :)
امیدوارم مثل قبلی به دلتون بشینه 💜
و اینکه خواهشا مثل "+او" یسری از دوستان اسم نویسنده رو پاک نکنن و به اسم خودشون بزارن داستان رو.
اگر هم کسی کاور با ذکر نام داستان پیشنهاد داره بهم بگه :)

@aevien

تورو از دور دلم دید
اما نمیدونست چه سرابی دیده
من دیوونه چه میدونستم
زندگی برام چه خوابی دیده
@aevien 💜 👌

از زن ها نپرسيد
چگونه
چطور
چرا حالت بد است؟
فقط بغلشان کنید
ما زن ها نگفتنی های پر از بغض زیادی داریم
#محیا_زند

@aevien

" با چشمهايش میخندید "

روزهای بعدی تو محوطه دانشگاه فقط نگاهش نمیکردم. میدیدمش و اون هم در جواب دیدن ها سری تکون میداد و با چشم هاش میخندید. اسمش هوزان قبادی بود و از کردهای اصیل سنندج. اینارو گلرخ بهم گفته بود. یعنی یه روز که دیده بود با لبخند برای هم سر تکون میدیم پرسیده بود:میشناسیش مگه؟ و من گفته بودم: نمیدونم! و گلرخ انقدر با تعجب نگاهم کرده بود و که براش قضیه امتحان رو تعریف کرده بودم و اونم بیوگرافیشو بهم گفته بود.
آخرین هفته کلاس ها بود، با گلرخ تو محوطه دانشگاه نشسته بودیم و درمورد برنامه امتحانی حرف میزدیم که همراه دوستش اومد. اول فکر کردم به سمت در خروجی دارن میرن اما وقتی دو جفت کفش مردونه جلومون وایساد فهمیدم ختم مسیرشون ماییم. با دوستش فرهاد هم سر همون کلاس عمومی همکلاس بودیم و میدونستم مثل خودش از بچه های رشته موسیقیه . ابرویی بالا انداختم که یعنی فرمایشتون؟ فرهاد دستی رو عرق های پیشونیش کشید و خواست با گلرخ حرف بزنه. تو محیط دانشگاه جلوی اون همه چشم که نمیشد حرف زد و باز فرهاد پیشنهاد داده بود که تو پارک نزدیک دانشگاه حرف بزنن و گلرخ هم موافقت کرده بود. من و هوزان رو هم با خودشون برده بودن که مثلا خجالتشون کمتر بشه! توی پارک فرهاد و گلرخ رفتن روی یه نیمکت دورتر از ما نشستن. هوزان روی صندلی نشست و من با تموم تلاشم برای خانم بودن نتونستم از خیر چمن های تازه بهاری بگذرم و ولو شدم روشون. کتاب دزیره رو از تو کیفم بیرون کشیدم و مشغول خوندنش شدم. گفت:
_همیشه سرت تو کتابه که درست انقدر خوبه؟
+اتفاقا اصلا درسم خوب نیست!
_سر امتحان برگتو دیدم. پرپر بود.
+ خب اون یه اتفاق نادربود. ادبیات از بچگی بهترین درس من بوده. شانس اوردی سر اون امتحان ازم تقلب گرفتی. امتحان دیگه ای بود کمکم هم باید میکردی.
با چشم هاش خندید و گفت:
_ درعوض ادبیات از بچگی بدترین درس من بود.
خندیدم اما نه مثل خودش با چشم هاش. سر حرفمون راجب رشته هامون حسابی باز شده بود که فرهاد و گلرخ اومدن. گلرخ سرخ و فرهاد خندون. هوزان یه نگاه بهم کرد و چشمک زد. که یعنی دیدی بهت گفتم. آخه چند دقیقه پیشش باهام شرط بسته بود که فرهاد میتونه دل گلرخ رو به دست بیاره.
بعد اون روز یه بار دیگه باهمون شرایط گلرخ و فرهاد باهم حرف زدن. بعدش هم که دیگه تابستون بود و من برگشته بودم شهر خودمون. اما تلفنی خبر گلرخ رو داشتم که با فرهاد در ارتباطه و مثل اینکه بد به دل هم نشستن.

#با_چشمهایش_میخندید
#محیا_زند
#پارت_دوم

@aevien

@aevien 💜 👌

@aevien

پرسيد:آدم در طول زندگى چندبار حق دارد واقعن خسته شود؟!
گفتم:خيلى!اگر بخواهند حق خسته شدن را هم سلب کنند که بايد سرمان را بگذاريم زمين و بميريم!
گفت:آهان!دقيقن همين بود منظورم!اين که آدم يک وقت هايى از شدت خستگى بخواهد نباشد،شده حتى اندازه ى يک ساعت!فقط نباشد!
يعنى حتى اگر مادرت هم در اتاقت را زد که " بيا دمنوش گل گاو زبان و بهارنارنج درست کرده ام" ،توجه نکنى و باز تا گردن فرو بروى توى بالش پنبه اى ات!
يا مثلن برادرت هرچقدر با همان زبان رمزى که فقط خودتان دوتا مى فهميد،دوازده بار ممتد به ديوار ضربه زد که يعنى" ژامبون تنورى مى خورى يا پپرونى؟!"،جواب ندهى و بيشتر خودت را بپيچى لابه لاى روتختى گلدار!
خودت مى دانى ديگر؟!الان همان مدلى خسته ام!دلم مى خواهد هندزفرى پيچ و تاب خورده را  بچپانم توى گوشم و صدايش را بلند کنم تا ته!بيخيال آسيب به گوش و اين حرف ها!فقط بگذارم کاوه آفاق بيشتر و بيشتر داد بزند...و به اين فکر کنم که فلوکستين ندارم!و کاوه آفاق بگويد "تو اين ليوان حل کن فلوکستين و....تا شايد حل کرد مشکلات رو زمين و...."  بعد هندزفرى را از توى گوشم دربياورم چون حوصله ندارم حرص بخورم به خاطر نبودن فلوکستين!
شايد فکر کنى ديوانه ام....
ولى خب دقيقن همين طور که گفتم دلم نه دمنوش بهارنارنج و گل گاوزبان مى خواهد نه ژامبون تنورى پر از پنير!
دلم فقط از اين مدل خستگى ها مى خواهد....
يک مدت زندگى در "خلأ" را...
همين!

#مريم_خسروى

@aevien

یکی از شاهکار های سینمای جهان که هنوز هالیوود هرساله یک اکران خصوصی براش میزاره. کمتر کسی هست که ندیده باشه این کلاسیک رو اما باز پیشنهادش میکنم
#پیشنهاد_فیلم_هفته
@aevien
Casablanca 1943

" با چشمهايش میخندید "

" ترم پاییز که برگشتم تهران یچیزایی تو گلرخ فرق کرده بود. برق چشماش، خنده هاش، سرخی گونه هاش... همشون بیشتر شده بودن و همه اینا فقط یه دلیل داشت... فرهاد.
رابطه من و هوزان هم تو همون باهم بودن فرهاد و گلرخ بیشتر شد، خب طبیعی هم بود. من دوست صمیمی گلرخ بودم و اون دوست صمیمی فرهاد. دیگه کل دانشکده ما چهارتارو باهم میشناختن. فرهاد و گلرخ رو به عنوان یه عاشق و معشوق... من و هوزان رو به عنوان یه دوست، یه دوست خیلی صمیمی."
ساکت شد و با فنجون نسکافه اش بازی کرد. یه نفس عمیق کشید دوباره به حرف اومد:
+ رابطه من و هوزان حسابی صمیمی شده بود، اون شده بود برام یه گلرخ، من براش شده بودم یه فرهاد.
نسکافه خوردن تو کافه های مختلف، سینما رفتن ها، خرید کردنا، خندیدن ها، گریه کردن ها... همشون رو باهم انجام میدادیم. من و هوزان، به عنوان دوتا رفیق صمیمی.
_ اون اوایل هیچوقت فکر نکردی که دوستش داری؟ یا اینکه حس کنی داری بهش علاقمند میشی؟
+ نه هیچوقت! یعنی تا خواسته بودم به دوست داشتنش فکر کنم یاد تفاوت های بزرگمون میافتادم. نه من وصله تنش بودم... نه اون وصله تن من. مخصوصا با اون تیر خلاصی که اون زده بود.
اواخر بهمن بود، تعطيلات تاسوعا و عاشورا رو همه مون قرار بود برگردیم شهرهای خودمون، همه جز هوزان. وقتی ازش چراشو پرسیده بودم گفته بود لزومی نداره برم،واسه من که فرقی نداره. وقتی هم که گنگ نگاهش کرده بودم که یعنی چی حرفت گفته بود: من اهل تسننم!
اونموقع هنوز دوستش نداشتم، یا حداقل فکر میکردم که دوسش ندارم، اما با تموم اینا دنیا روی سرم خراب شده بود.
هوزان کرد بود و کرد ها رو دینشون خیلی متعصبن. من هم از یه خانواده متعصب بودم، با این فرق که اهل تسنن نبودم.

#با_چشمهایش_میخندید
#محیا_زند
#پارت_سوم
@aevien