ما همان طفلکی های معصومی بودیم که میخواستیم دل به حرمت مقدس چشمی بسپاریم!

ما همان هایی هستیم که لا به لای شعر از کودکی درس عشق رو از برکردیم تا وقتی بزرگ شدیم درس پس بدیم به همان یک نفر معروف داستان ها!

ما همان هایی هستیم که یک لنگه پا به حکم صبر ایستادیم و ایستادیم تا دل سرخ کوچکمان رو بگذاریم دست همان بنده خدایی که باید!

نشد، نگذاشتند!
آن یک نفر، آن بنده خدا از سرپیچ زندگی مان هیچوقت گذرش نیافتاد!

هرکس آمد شبیه روباهِ داستانِ زاغ و روباه چه دمی چه سری خواند و به مراد که رسید دمش رو گذاشت روی کولش و رفت!

ما همان طفلکی هایی هستیم که به حکم سادگی نامردها امدند و هربار یک تکه از سرخ کوچکمان را به یغما بردند!
هیهات خدایا...

#محیا_زند
@aevien 🌱

محبوبِ من به فريادم برس؛
عقل مرآ كشت...

یه ده دوازده تایی کامیون حرف دلم می‌خواد بزنم، از این حرف ها و کلمه ها که چسبیده به دیواره مغزم و باید بریزمشون بیرون چون زیادی شلوغه و اذیتم اینجوری و انقدر شلوغ!

ولی از یطرفی هم نمیخوام آوین از این حالت مثلا ادبیش خارج شه!

فکر کردم مثل یکسری از دوستام که یه کانال دارن و کامیون حرف هاشون رو اونجا خالی میکنن منم همین کارو کنم!
یعنی یه کانال دیگه بزنم واسه کامیون هام!

بعد دیدم من کلا عادت دارم معمولا از همه چیز یه دونه داشته باشم، مخصوصا چیزهایی که دوسشون دارم ، اینجوری می‌تونم با خیال راحت علاقه مو تمام و کمال وقفشون کنم!

حالا نمی‌دونم چکار کنم با کامیون هام!
همینجا خالی‌شون کنم ( که خیلی شلوغ امکان داره بشه) یا یجای دیگه واسشون درست کنم؟

شیرین💜

از سری #کامیون_بنفش:

الان داشتم گالری گوشی قبلیمو تمیز میکردم رسیدم به یسری فیلم و عکس که برای ۹_۱۰ ماه پیشه، اصلا یادم نبود اینارو دارم، انقدر یهو شوک شدم که ناخودآگاه گوشی رو از شدت تنفر پرت کردم اونور!

چی میشه چیزایی که واسه آدم یه زمانی شیرین بودن یهو انقدر چندش میشن؟
مثلا تو یک هفته یا یک روز حتی!

#کامیون_بنفش :
واقعا نیازمند یه همچین جنونی ام!
ای جنونِ جنی ؛ جنت آبادی کن...

( هیهات از جان هیچ شده عاقلم )

@aevien

#آیه_حضورت
پارت چهل و نهم
#محیا_زند
با رفتن عامر چند روزی طول کشید تا خودمو جمع و جور کنم، درواقع چند روز بعد که مرصاد اومد تهران و باهم برای ناهار روز جمعه رفتیم تا جاده چالوس و اومدیم آیه انقدر سرحال و ذوق زده شده بود که آنه رو مجبور کرد خودشو جمع کنه.

همه چیز روتین و منظم میگذشت، آنه خودش رو تا خرخره درگیر کار کرده بود و آیه با دیدار هایِ گاه به گاهش با مرصاد خوش بود.
جفتشون هم با امیرحافظ سراج به عنوان یه همکار خیلی خوب کنار اومده بودن اما بغیر از مسائل کاری نظرشون راجع به دکتر مرموز فامیل تغییر کرده بود!

@aevien

تو یکی از اخر هفته هایِ شلوغِ كاری بودیم، جمعه بود، مرصاد این هفته نیومده بود تهران و من سرم رو با کار و خرید خونه گرم کرده بودم، این هفته نوبت من بود که خرید های خونه خودم و امیرحافظ رو انجام بدم، از صبح که بهش پیام داده بودم تا لیستش رو برام بفرسته هنوز جواب نداده بود، دیروز هم تو کلینیک حالش خیلی رو به راه نبود و حدس میزد که سرما خورده!
ناچار چیزهایی که فکر میکردم لازم داره رو از هایپر خریداری کردم و رفتم دم واحدش، بعد از دوبار زنگ زدن و با تأخیر در باز شد و من یه امیرحافظ ژولیده دیدم که چشماش تبدار و پر ازاشک بود و نیمه تنه برهنه بالاش رو با ملحفه پوشونده بود.

بیحال سلام داد، جوابشو دادم و پلاستیک های تو دستم رو کمی آوردم بالا و گفتم:_ این هفته نوبت من بود خرید کنم... حالتون خوب نیست، لازمه بریم دکتر.

پلاستیک هارو ازم گرفت و با یه لبخند بیجون گفت:+ لازم نیست، خودم یچیزایی به خورد خودم دادم، با یکم استراحت رو به راه میشم.

آیه با دهن کجی میخواست بگه داره میمیره بعد میگه با استراحت خوب میشم!
اما آنه شونه ای بالا انداخت و گفت: _ هرجور خودتون صلاح میدونید، مزاحم استراحتتون نمیشم.

و به آپارتمان خودم برگشتم، اما وجدانم ولم نکرد و‌مجبورم کرد براش حداقل یه سوپ مرغ بپزم!
تو این مدتی که شناخته بودمش به یه شباهت بزرگ بینمون پی برده بودم، اون هم مثل من عجیب تنها و غریب بود.


با ظرف سوپ دوباره برگشتم به دم در واحدش، اینبار خیلی بیشتر طول کشید تا درو باز بکنه، با همون بالا تنه برهنه ای که با ملحفه پوشونده شده بود.

_براتون سوپ آماده کردم، برای تقویتتون باید یچیزی بخورید.
@aevien

بریده بریده تشکر کرد. صورت قرمزش نشون از بالا بودن درجه حرارت بدنش میداد، ناخودآگاه دستم رو بردم بالا و گذاشتم رو پیشونیش، دست کم چهل درجه تب رو داشت!
بهش توپیدم:_ شما میخواین خودتون رو به کشتن بدین؟ تبتون خیلی بالاست، حاضر شید بریم دکتر!

+ ممنون، لازم نیست!

_ این سرتق گری ها برای دکتر نرفتن از سن شما گذشته!

+ یعنی میخواست بگید من پیرم خانم؟

با این حال و روزت اخه وقتی شوخی کردنه؟
_ اگه قانعتون میکنه بله!

خنده بیجونی کرد و خواست چیزی بگه که سرش انگار گیج رفت و به عقب کشیده شد. سریع واکنش نشون دادم و زیر بغلش رو قبل اینکه بیافته و ظرف سوپ عزیزم رو هم بندازه و بشکونه گرفتم و کمکش کردم به داخل خونه بره و رو کاناپه دراز بکشه.
خواستم دهن باز کنم و دوباره بگم بریم دکتر که با همون چشمای بسته پیش دستی کرد و گفت:+ به یکی از دوستام که پزشکه زنگ زدم، تا الان باید میرسید ولی احتمالا تو ترافیک گیر کرده!

تو فاصله ای که دوست پزشکش بیاد تصمیم گرفتم با دستمال خیس تبش رو بیارم پایین. عامر خیلی بد مریض می‌شد همیشه و همین از من یه پرستار خوب ساخته بود.

رفتم سمت اشپزخونه تا یه ظرف برای آب و دستمال پیدا کنم.
معماری خونش شبیه به من بود با این فرق که سالن کوچکتر بود و یه تراس خیلی بزرگ کل قسمت شمالی خونه رو به خودش اختصاص داده بود.
چیزی که از لحظه ورود به خونه متعجبم کرده بود چیدمان خونه بود، تقریبا هیچ چیز اضافه ای تو خونه نبود جز یه دست مبل راحتی و تلویزیون.
انگار که همین امروز اسباب کشی کرده باشه.
وضع اشپزخونه هم همین بود.

@aevien

@aevien

#آیه_حضورت
پارت پنجاه
#محیا_زند

به زحمت یه لگن و دستمال پیدا کردم و برگشتم سمت کاناپه!
امیرحافظ تو خواب و بیداری هذیون بود، تبش انگار بالاتر رفته بود.
دستمال رو خیس کردم و صورتشو باهاش شست و شو دادم، بعد ملحفه ای که دور سینه اش پیچیده بود رو آروم از دورش باز کردم تا سینه اش رو خیس و خنک کنم. به محض کنار زدن ملحفه چشمم به زنجیر نقره ای دور گردنش افتاد که یه پلاک وان یکاد بهش آویزون بود، تو تمام این سال ها یکی از چیزهایی که سرش به عامر غر میزدم همین بود که چرا گردنبند هایی که به بهونه های مختلف براش می‌گیرم رو استفاده نمیکنه، دوست نداشت و همیشه یجوری از زیرش در میرفت.

مشغول کارم بود که صدای خش دارش به گوشم رسید: + اینجایی هنوز دختر؟

_بله دکتر، چیزی لازم دارین؟

+ خانواده!
مشخص بود که حالات هذیونی داره.
ادامه داد: + میدونی چرا دوست ندارم با این سن برم دکتر؟ چون میترسم، از آمپول و سرمش نه، از تنهایی موقعی که سراغ همراهمو میگیرن میترسم، از بچگی تا حالا... میفهمی نه؟ تو باید بدونی چی میگم!

_میفهمم...

+تو میفهمی ولی تهش با من باز فرق داری، میدونی چرا؟ چون تو خانواده داری، داشتی، از یجایی به بعد خودت گذاشتیشون کنار، بچگیاتو کردی، آب نبات چوبیاتو خوردی!
من از وقتی یادم میاد خودم بودم پشت خودم، پشت خانواده ام، تا اومدم بفهمم بچگی یعنی چی آقام خدابیامرز شد، بچه بودم ولی شدم مرد خونه، دغدغه ام شد خرج مادرم و الهه و الهام، شوهر دادنشون، بچه هاشون، همش حواسم به این بود چیزی کم و کسر نباشه تو زندگیشون که شوهرشان تو سرشون بزنه یتیم ان و بابا ندارن، انقدر حواسم به اونا بود که خودمو یادم رفت، حتی وقتی عاشق شدم هم انقدر درگیر پیچ زندگی بودم که گفتم بگذر امیرحافظ از دلت، کار واجب تر داری، از خودم شاکی ام دختر، دلم از خودم شاکیه، انقدر زدم تو سرش که اول فکر بقیه باش بعد خودت که از حال رفته! تو حال این پیرمرد رو باید بدونی، بیرونمون مردم رو کشته داخلمون خودمون رو، بقیه چه چه میزان برامون اما خودمون خوب میدونیم چقدر تنها و بی کسیم، همه جی داریم اما هیچی نداریم!



و من آروم آروم اشک میریختم، من به حال خودم و دکتر سراج مرموز فامیل که حالا بنظرم خیلی ساده و آشنا میومد اشک میریختم...

هذیون های امیرحافظ ادامه داشت و نامفهموم شده بود که دوست پزشکش بالاخره رسید و وقتی مطمئن شدم به وجود من دیگه نیازی نیست با چشمای پف کرده و فکر مشغول بالاخره به آپارتمان خودم برگشتم.

@aevien

@aevien 🌱

سلامٌ للذین احبّهم عبثاً …

سلام
به کسانی که بیهوده دوستشان داشتیم…
#محمود_درویش

لطيف ترين مرد عرب رو اگر بخوايم نام ببريم اشاره مستقيم و تأكيدي به #محمود_درویش بايد كرد.

مودب ترین شاعر هم اگر بخوام نام ببرم #محمدصالح_علاء است!
شعر که کلا یجور تحسین معشوقه ولی بعضی شاعر ها یجور خیلیییی مودب و لطیفی تحسین میکنن!

این حس رو جز محمدصالح علاء وقتی مطالب #سیدطه_صداقت رو هم میخونم دارم کاملا!
همون ادب رو...

بعد کلمه محبوب خیلی محترم و اصیله، اونقدر که دلم میخواست خودم کاشفش باشم... اما متاسفانه قبل من بارها فتح شده!

دلم کلا میخواست یه واژه مثل دلبر، محبوب، دلدار یا چنین چیزهایی رو خودم پیدا کنم و با من شناخته بشه، خیلی گشتم ولی چیزی پیدا نکردم، حس می‌کنم اون واژه خودش باید منو پیدا کنه نه من اون رو!

روسی... 💜

@aevien

آهنگ جديد اشوان و همين ويديو عه و فلان

شما که لیسانس دارین
شما که لیسانس دارین ، سواد دارین ، روزنامه خونین
با بزرگا می شینین حرف میزنین
همه چی رو می دونین
شما که کلت پره
معلم مردم خوبین
واسه هر چی که می گن جواب دارین ، در نمی مونین
بگو از چیه که من دلم گرفته؟
راه می رم دلم گرفته
پا می شم دلم گرفته
گریه می کنم ، می خندم ، پا میشم، دلم گرفته
من خودم آدم بودم
باد زد و هوای منو برد
سوار اسبی بودم که روز بارونی زمین خورد
شما که لیسانس دارین ، سواد دارین ، روزنامه خونین
با بزرگا می شینین حرف میزنین
همه چی رو می دونین
شما که کلت پره
معلم مردم خوبین
واسه هر چی که می گن جواب دارین ، در نمی مونین
بگو از چیه که من دلم گرفته؟
#محمدصالح_علاء

@aevien 🌱

دِلَم آوازِ كولی وار می‌خواد...

مطمئنم تو یکی از زندگی های قبلیم یه دختر کولی اوازه خوان بودم تو اواخر قرن نوزده یا اوایل قرن بیست، خلاصه یوقتی که تکنولوژی هنوز یورش نیاورده بود به زندگی هامون.
هنوزم واقعا دلم می‌خواد یه مدت زندگی بینشون با قوانین و پوششون رو امتحان کنم!

نظرم رو امتحان زندگی سرخپوست ها هم هست، البته تو دوره زمانی قرن هجده به پایین!