.: آویـــــــــــــــــن :.

مبارز بودیم.تو دانشگاه، اعلامیه پخش میکرد.
جفتمون ادبیات میخوندیم، یه بار استاد خوند،شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر،
من گر از دست تو باشد؛مژه برهم نزنم..
سرش یا عالمه بحث شد.من گفتم اخه کدوم آدم عاقلی عاشق کسی میشه که روبروش اسلحه کشیده؟
اونم ادامه داد:
کدوم آدم عاقلی مقابل کسی که روبروش اسلحه کشیده، مژه بر هم نزنه؟
و خندیدیم. نه به جمله هامون، به خود سعدی که نفهمیده بود عشق چیه،
فکر میکردیم ما فهمیدیم.
وارد خونه های تیمی که شدم ،
دوست شدیم.
و بعد تر ها، عاشق.
تا اینکه انقلاب شد.همه چیز خوب بود.میجنگیدیم.باهم تو یه سنگر.تا اینکه انقلاب شد.همین قصه ی تکراری مجاهیدین و امام،
من موندم طرف امام، اون موند طرف مجاهدین.
درسته که عاشق بودیم، اما قبلش مبارز بودیم.مبارز زندگی کرده بودیم.اصلا همین مبارزه بود که بهمون قدرت داده بود، جون زندگی داده بود.
نگاهش خیره به گوشه ی اتاق بود.انگار داشت اون روز هارو مرور میکرد.لبخند زد و گفت:
_ بارها به خودم میگفتم، رضا ، ول کن جنگیدن و ، تو حسابت پاکه پاکه کلی زحمت کشیدی کلی رفتی زندان ؛ بسه دیگه بذار بقیه بیان، دستشو بگیر ببر ازگروهک بیرون، زندگی کن واسه خودت..
+نیمد؟
_نخواستم که بیاد.خودم نتونستم کنار بیام.توضیحش سخته؛نمیشه گفت.ولی تا وقتی که نرفتی میشه کج کنی مسیرتو؛ اما وختی وسط داستانی، راهی جز ادامه نداری.
هیچ وقت یادم نمیره، تو شلوغیا، نیست شد یهو، قرار بود بعد ورود امام برم خواستگاری، نیست شد یهو.
تا اینکه جدا شد مسیرمون.مبارز بودیم، اما دوست نه!دشمن!
و یه عشق مونده این وسط،
چیکارش میشد کرد؟
تو بگو، واسه چیزی که از جونت هم بخاطرش گذشتی و جنگیدی؛ چجوری دفاع نکنی؟
نبود که به حرفام گوش بده.عوضش پر بود از حرفای هم رده های خودش.اون پست و مقامی داشت تو گروهک، من تازه وارد بودم که انقلاب شد.با دوستای قبلیم تو دانشگاه بودم.پرس و جو میکردم.نشونه ایی ازش نبود.هی میگفتن رضا پاشو بیا عضو سپاه، دلم می لرزید؛ میترسیدم یهو اسلحم واسته جلو اسلحش، نتونم ماشه رو بکشم.
تو چه میدونی انتخاب میون دوتا از چیزایی که در حد مرگ دوسشون داری یعنی چی؟یعنی مرگ، نابودی.
تا یه جایی تونستم مقاومت کنم.بعدش نه، خبر ترور های متوالی رو که شنیدم نشد که بشینم سرجام،
لباس رزم و که پوشیدم که بجنگم، با گروهک منافقین؛ اسلحمو محکم دستم گرفتم و دلمو لرزون ولش کردم.
نذاشتم کسی بفهمه دلم میلرزه؛
تو ذهنم میگفتم نیست؛ میگفتم رفته از ایران، اون آدم این همه کشتن نیست.
هیچ وقت یادم نمیره،
غروب زمستون بود؛نه زمستون اینجا؛ برف کردستان!
اسلحه به دست وسط عملیات بودیم که...
چشماش پر اشک شد؛ سرشو پایین انداخت و لب هاشو بهم فشار داد.
_خودش بود؛اسلحه به اسلحه، چشم تو چشم!
یه دستم می لرزید واسه داشتنش،
یه دستم میلرزید واسه کشنتنش،
برزخ بود.برزخ هم نه، خود خود جهنم،
حس میکردم تقاص تمام بدی هام با خدا صاف شد تو اون چند لحظه؛
ترکیب عشقش با نگاه مبهوتش که بهم وصل شد اسلحه از دستم افتاد.سست بودم.
اشتباه کردم.نباید میرفتم.منی که دلم میلرزید و چه به جنگ.
اون اما اسلحه شو بالا گرفت و با گوشه ی استین لباسش اشک شو پاک کرد.
شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر،
من گر از دست تو باشد؛مژه برهم نزنم...
وسط اشکام پوزخند زدم.یاد اون روز دانشگاه افتادم؛
اسلحش اومد پایین.
گفتم: اخه کدوم آدم عاقلی میتونه از تو بگریزه؟کجا بودی تو؟چرا اینجایی؟
گفت:
دیدی سعدی هفت خوان عشق رو رد کرده بود.ما هنوز اولش بودیم؟
گفت:
+فرار کن رضا، اینجا جای موندن نیست، برو..فقط برو...
هیچ موقع عاشقی مون ندیده بودم اینقدر گریه کنه.
سعی کردم با نگاهم تلافی این چند سال و بکنم.
جنگ بود ولی؛ هم رزم داشتم تو میدون، گفتم بذار اول من برم،
اسلحه رو برداشتم تا فرار کنم.تا کسی من و نبینه.تا کسی نفهمه نکشتم.تا کسی نفهمه نکشت.
اسلحه رو که برداشتم صدای تیر اومد،
داشت نگام میکرد.همون جور اسلحه به دست.
یکی‌از بچه های خودمون شلیک کرده بود.
دقیقا به قلبش، از پشت.
رو به روم که افتاد رو برف، همپاش افتادم رو زمین،
جنازشو که برگردوندم ،
هیچی نگفت.
سکوت کرده بود.
+خب بعدش؟
_یکی از بچه ها لباسم و کشید و من و وادار به فرار کرد.
تا همین امروز؛ همین ثانیه.از خودم؛ ازجنگ؛ از فکرش؛
از عشقش!
از عشقش...عشقش لابه لای نفرتم از کاراش،
از چشمایی که باز بود و
از دیوان غزل سعدی!

#فاطمه_زهرا_عباسی
@aevien 🍁🍂

2.91K viewsedited 19:19