@aevien
گاو، موجود نیمه خوشبختی ست
جفت دارد، کمی علف دارد!
دست سلّاخ چیز برّاقی ست
که به این زندگی شرف دارد
عشق، بیماری غم انگیزی ست
جمع یک عضو ج. نـ .سی و عادت
خنده در چند خانه ی دلگیر
گریه با تیک تاک یک ساعت
مرگ، اسمی ست شکل یک چاقو
بر سر گاو نیمه خوشبختم
عشق، یک اسم دیگر از آن است
که نشسته ست داخل تختم
زندگی بچّه ای بدون توپ
گیج، در یک زمین خاکی بود
باختن بی مسابقه، بی هیچ!
زندگی چیز دردناکی بود
#مهدی_موسوی جانان💜
#پیغمبران_شعر
گاو، موجود نیمه خوشبختی ست
جفت دارد، کمی علف دارد!
دست سلّاخ چیز برّاقی ست
که به این زندگی شرف دارد
عشق، بیماری غم انگیزی ست
جمع یک عضو ج. نـ .سی و عادت
خنده در چند خانه ی دلگیر
گریه با تیک تاک یک ساعت
مرگ، اسمی ست شکل یک چاقو
بر سر گاو نیمه خوشبختم
عشق، یک اسم دیگر از آن است
که نشسته ست داخل تختم
زندگی بچّه ای بدون توپ
گیج، در یک زمین خاکی بود
باختن بی مسابقه، بی هیچ!
زندگی چیز دردناکی بود
#مهدی_موسوی جانان💜
#پیغمبران_شعر
" با چشمهایش میخندید "
"دستشو محکمتر کشیدم رو چشام و گفتم: دِ برش دار...
گفت: نمیشه، گیر کرده. بخوام بزور هم برش دارم تیکه و پارش به دستم میرسه. نکن... بزار سرجاش بمونه.
کار از نشستن روی مذاب گذشته بود. خودم یه آتش فشان شده بودم که مذاب هام از چشمام راه گرفته بودن و گونه هام رو میسوزوندن.
گفتم: دل من شیش ساله تیکه و پاره اس. اونقدر پاره که هر احساسی میریزم توش میریزه زمین. اونقدر تیکه که حجم برگشتنت رو نمیتونه طاقت بیاره.
هوزان خشکش زده بود. گفت: یعنی دوستم نداری دیگه؟
دیوانه بود؟ انگار که به یه پیغمبر بگن خدات رو دوست نداری؟
گفتم: دوست دارم هنوز... با سلول به سلول تنم. اما برای برگشتنت دیر شده. آدما وقتی میرن یه جای خالی بزرگ و دردناک تو قلب جا میزارن. اون جای خالی انقدر تیر میکشه تا بلاخره یه غده سرطانی جاشو پر میکنه. سفت و محکم. حتی وقتی اون آدم هم برگرده دیگه نمیتونه کاری بکنه. نمیتونه اون غده سرطانی رو بکنه و بودنش رو جاش بزاره. فقط میتونه اون همه احساس دوست داشتن که زیر اون غده سرطانی جامونده رو قلقلک بده و دوباره بره. هوزان... نمیشه برگردی، نه اینکه نخوام. قلبم نمیتونه، انقدر شیمی درمانی شده که دیگه نای ریسک اینکه دوباره برگردی و شاید دوباره بترسی و بری رو نداره!
ترجیح میدم مثل تمام این شیش سال صبح ها عکاسی کنم، عصر ها با مادرم پارک هارو قدم بزنم، شب ها گریه کنم تا اینکه همخونه مردی شم که تا آخر عمر با هر حرکتش ترس و رعشه رفتنش به جونم بیافته.
هوزان ساکت شده بود. مبهوت و گیج نگاهم میکرد. باورش نمیشد زنی که شیش سال براش مرده بود اینجوری بگه نه. ولی گاهی اوقات حتی دوست داشتن هم نمیتونه جای خالی بعضی چیزهارو پرکنه.
چشم های هورین رو بوسیدم و سرشو گذاشتم رو پای هوزانی که دهنش مثل ماهی باز و بسته میشد تا چیزی بگه. چشماش نم گرفته بود. چشم های منم همینطور. با گریه گفتم: از ما که گذشت یار دیرینه من... اما توروخدا فردا که هورین بزرگتر شد یادش بده چطور موندن رو، چطور دوست داشتن رو. یادش بده بعضی رفتن هارو هیچ اومدنی جبران نمیکنه. یادش بده گاهی یه تصمیمش میتونه زندگی چند نفر رو تغیر بده. یادش بده... خداحافظ مرد هیچوقت نداشته ام.
و رفتم... از پیش هوزان، از بام، از تهران رفتم."
ساکت شد و خیره به بارون بیرون، با چشم هایی که هنوز انگار یه دل تیکه و پاره ازش آويزون بود. گیج بودم و متعجب. باورم نمیشد قصه زندگیش تا این حد تراژدیک باشه. گفتم: یعنی نزاشتی برگرده؟
+ من نه... اون غده سرطانی نزاشت.
_دیگه ندیدیش؟
+چرا دیدمش... هنوزم میبینمش. چند ماه یبار مردی که دیگه با چشم هاش نمیخنده دست دخترشو میگیره و مياره آتلیه ام تا ازشون عکس بگیرم. خدارو چه دیدی... شاید یکی از همین روزها غده سرطانی دلم جا به جا شد و راه برگشتن اون مرد پیدا شد.
میدونم گیجی از این پایان سوگنامه شکل. اما واقعیت مثل رمان هایی که تو چهارده سالگی میخونیم شیرین نیست. تو واقعیت گاهی دیر میشه، گاهی احساس ته میکشه، گاهی دیگه راه جبران نیست.
تو واقعیت گاهی "دوست دارم" گفتن ها سرد میشن و از دهن میافتن...
تو دوست داشتن باید سامورایی بود،دیوانه و کله شق.
ترسیدن ها، اگر و اما ها از دهن میندازنش.
#با_چشمهایش_میخندید
#محیا_زند
#پارت_بیستم
#پارت_آخر :)
@aevien
"دستشو محکمتر کشیدم رو چشام و گفتم: دِ برش دار...
گفت: نمیشه، گیر کرده. بخوام بزور هم برش دارم تیکه و پارش به دستم میرسه. نکن... بزار سرجاش بمونه.
کار از نشستن روی مذاب گذشته بود. خودم یه آتش فشان شده بودم که مذاب هام از چشمام راه گرفته بودن و گونه هام رو میسوزوندن.
گفتم: دل من شیش ساله تیکه و پاره اس. اونقدر پاره که هر احساسی میریزم توش میریزه زمین. اونقدر تیکه که حجم برگشتنت رو نمیتونه طاقت بیاره.
هوزان خشکش زده بود. گفت: یعنی دوستم نداری دیگه؟
دیوانه بود؟ انگار که به یه پیغمبر بگن خدات رو دوست نداری؟
گفتم: دوست دارم هنوز... با سلول به سلول تنم. اما برای برگشتنت دیر شده. آدما وقتی میرن یه جای خالی بزرگ و دردناک تو قلب جا میزارن. اون جای خالی انقدر تیر میکشه تا بلاخره یه غده سرطانی جاشو پر میکنه. سفت و محکم. حتی وقتی اون آدم هم برگرده دیگه نمیتونه کاری بکنه. نمیتونه اون غده سرطانی رو بکنه و بودنش رو جاش بزاره. فقط میتونه اون همه احساس دوست داشتن که زیر اون غده سرطانی جامونده رو قلقلک بده و دوباره بره. هوزان... نمیشه برگردی، نه اینکه نخوام. قلبم نمیتونه، انقدر شیمی درمانی شده که دیگه نای ریسک اینکه دوباره برگردی و شاید دوباره بترسی و بری رو نداره!
ترجیح میدم مثل تمام این شیش سال صبح ها عکاسی کنم، عصر ها با مادرم پارک هارو قدم بزنم، شب ها گریه کنم تا اینکه همخونه مردی شم که تا آخر عمر با هر حرکتش ترس و رعشه رفتنش به جونم بیافته.
هوزان ساکت شده بود. مبهوت و گیج نگاهم میکرد. باورش نمیشد زنی که شیش سال براش مرده بود اینجوری بگه نه. ولی گاهی اوقات حتی دوست داشتن هم نمیتونه جای خالی بعضی چیزهارو پرکنه.
چشم های هورین رو بوسیدم و سرشو گذاشتم رو پای هوزانی که دهنش مثل ماهی باز و بسته میشد تا چیزی بگه. چشماش نم گرفته بود. چشم های منم همینطور. با گریه گفتم: از ما که گذشت یار دیرینه من... اما توروخدا فردا که هورین بزرگتر شد یادش بده چطور موندن رو، چطور دوست داشتن رو. یادش بده بعضی رفتن هارو هیچ اومدنی جبران نمیکنه. یادش بده گاهی یه تصمیمش میتونه زندگی چند نفر رو تغیر بده. یادش بده... خداحافظ مرد هیچوقت نداشته ام.
و رفتم... از پیش هوزان، از بام، از تهران رفتم."
ساکت شد و خیره به بارون بیرون، با چشم هایی که هنوز انگار یه دل تیکه و پاره ازش آويزون بود. گیج بودم و متعجب. باورم نمیشد قصه زندگیش تا این حد تراژدیک باشه. گفتم: یعنی نزاشتی برگرده؟
+ من نه... اون غده سرطانی نزاشت.
_دیگه ندیدیش؟
+چرا دیدمش... هنوزم میبینمش. چند ماه یبار مردی که دیگه با چشم هاش نمیخنده دست دخترشو میگیره و مياره آتلیه ام تا ازشون عکس بگیرم. خدارو چه دیدی... شاید یکی از همین روزها غده سرطانی دلم جا به جا شد و راه برگشتن اون مرد پیدا شد.
میدونم گیجی از این پایان سوگنامه شکل. اما واقعیت مثل رمان هایی که تو چهارده سالگی میخونیم شیرین نیست. تو واقعیت گاهی دیر میشه، گاهی احساس ته میکشه، گاهی دیگه راه جبران نیست.
تو واقعیت گاهی "دوست دارم" گفتن ها سرد میشن و از دهن میافتن...
تو دوست داشتن باید سامورایی بود،دیوانه و کله شق.
ترسیدن ها، اگر و اما ها از دهن میندازنش.
#با_چشمهایش_میخندید
#محیا_زند
#پارت_بیستم
#پارت_آخر :)
@aevien
Shahram Shokoohi - Khial Kon خیال کن شهرام شکوهی
@moozikestan_bot
گذشتی از منو ساکت نشستم
گذشتی از منو دیدی که خسته م
تو یادت رفته که توی چه حالی
کنارت بودمو زخماتو بستم
@aevien 💜 👌
گذشتی از منو دیدی که خسته م
تو یادت رفته که توی چه حالی
کنارت بودمو زخماتو بستم
@aevien 💜 👌
.: آویـــــــــــــــــن :.
Photo
جلوی تئاتر شهر بهم گفته بودیم " دوستت دارم"
در انقلاب لا به لای کتاب ها هم رو بوسیده بودیم
تجریش رو با خنده قدم زده بودیم
در شابدالعظیم با هم گریه کرده بودیم
تو صبح های دربند نفس به نفس باهم اکسیژن کشیده بودیم
کافه های ولیعصر رو از شعر خوندن هامون بیچاره کرده بودیم
و بلاخره در بام تهران بهم خداحافظ گفته بودیم
تو در من
من در تو
خیابان به خیابان تهران را جا گذاشته ایم
تو با رفتنت
من با رفتنم
باعث سقوط یک پایتخت شده ایم
کشور جانت
کشورم جانم
یک انقلاب میخواهد برای نجات
مثلا برگشتن به بام تهران و پس گرفتن خداحافظی مون...
مثلا گفتن یه "دوستت دارم" دوباره...
#محیا_زند
@aevien
در انقلاب لا به لای کتاب ها هم رو بوسیده بودیم
تجریش رو با خنده قدم زده بودیم
در شابدالعظیم با هم گریه کرده بودیم
تو صبح های دربند نفس به نفس باهم اکسیژن کشیده بودیم
کافه های ولیعصر رو از شعر خوندن هامون بیچاره کرده بودیم
و بلاخره در بام تهران بهم خداحافظ گفته بودیم
تو در من
من در تو
خیابان به خیابان تهران را جا گذاشته ایم
تو با رفتنت
من با رفتنم
باعث سقوط یک پایتخت شده ایم
کشور جانت
کشورم جانم
یک انقلاب میخواهد برای نجات
مثلا برگشتن به بام تهران و پس گرفتن خداحافظی مون...
مثلا گفتن یه "دوستت دارم" دوباره...
#محیا_زند
@aevien
@aevien
از یه جا به بعد،زخم می خوری
از یه جا به بعد دیگه می برُی
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی
پای من بزار هرچی باختم
من که از یه کوه دره ساختم
پای من بزار بغض آخر رو
نه سبک نکن این شکنجه رو
از تو خالیم از خودم پُرم
من بدون تو خاک می خورم
روح من پر از کَنده کاریه
سخت بهترین یادگاریه
#احسان_افشاری جان 💜
#پیغمبران_شعر
از یه جا به بعد،زخم می خوری
از یه جا به بعد دیگه می برُی
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی
پای من بزار هرچی باختم
من که از یه کوه دره ساختم
پای من بزار بغض آخر رو
نه سبک نکن این شکنجه رو
از تو خالیم از خودم پُرم
من بدون تو خاک می خورم
روح من پر از کَنده کاریه
سخت بهترین یادگاریه
#احسان_افشاری جان 💜
#پیغمبران_شعر
Mansour Daryabeigi - Az Ye Ja Bebad
Mansour Daryabeigi - Az Ye Ja Bebad
از یه جا به بعد زخم می خوری
از یه جا به بعد دیگه می بری
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی
@aevien 💜 👌
از یه جا به بعد دیگه می بری
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی
@aevien 💜 👌
.: آویـــــــــــــــــن :.
••• "+او" فهمیده بودم که دانشگاه امیر کبیر رشته مهندسی میخونه...هدف ام مشخص شده بود...قبولی تو دانشگاه امیرکبیر و دقیقا همون رشته برق! حساب کتابش رو هم کرده بودم... سال اول دانشگاه من سال آخر دانشگاه اون میشد!یکسال وقت داشتم برای دلش رو بردن! منی که اسم…
داستان کوتاه " به اضافه یِ او "
.: آویـــــــــــــــــن :.
"دستمال پارچه ای" ترم دو دانشگاه که بودم عاشق شدم... یه روز سرد برفی که داشتم تو محوطه با عجله به سمت کلاسی که دیر شده بود میرفتم جلوی چندتا پسر پاهام سر خورد افتادم زمین....صدای گرومب زمین خوردنم با صدای شلیک خنده پسرها شد یکی...برای منی که خودم رو خیلی…
داستان کوتاه " دستمال پارچه ای "
برای عزیزانی که دنبال دو داستان قبلی میگشتن.
بین این سه داستان کدوم بهتر بود؟
بین این سه داستان کدوم بهتر بود؟
@aevien
مپرس شادی من حاصل از کدام غم است
که پشت پرده عالم، هزار زیر و بم است
زیان اگر همه سود آدم از دنیاست
جدال خلق چرا بر سر زیاد و کم است
اگر به ملک رسیدی جفا مکن به کسی
که آنچه «کاخ» تو را «خاک» میکند ستم است
خبر نداشتن از حال من، بهانه توست
بهانه همه ظالمان شبیه هم است
کسی بدون تو باور نکرده است مرا
که با تو نسبت «من» چون «دروغ» با قسم است
""تو را هوای به آغوش من رسیدن نیست
وگرنه فاصله ما هنوز یک قدم است""
#فاضل_نظری جانان 💜
#پیغمبران_شعر
مپرس شادی من حاصل از کدام غم است
که پشت پرده عالم، هزار زیر و بم است
زیان اگر همه سود آدم از دنیاست
جدال خلق چرا بر سر زیاد و کم است
اگر به ملک رسیدی جفا مکن به کسی
که آنچه «کاخ» تو را «خاک» میکند ستم است
خبر نداشتن از حال من، بهانه توست
بهانه همه ظالمان شبیه هم است
کسی بدون تو باور نکرده است مرا
که با تو نسبت «من» چون «دروغ» با قسم است
""تو را هوای به آغوش من رسیدن نیست
وگرنه فاصله ما هنوز یک قدم است""
#فاضل_نظری جانان 💜
#پیغمبران_شعر