انسان گرسنه در درجه نخست هدفی جز سیر شدن شکم ندارد. غم نان اجازه نمی‌دهد که انسان به تماشای جهان بنشیند، در زندگی عمیق شود، کتاب بخواند، یاد بگیرد و آگاهی‌اش را بالا برده و به جهان اطراف خود بیاندیشند.

آدمی در نتیجه زندگی فقیرانه پا را فراتر از جهل نمی‌گذارد!
به همین دلیل است که گرسنه نگه داشتن اکثریت یک ملت ضامن بقای طبقات حاکمه است. چیزی که با فقر یک جا جمع نمی‌شود، آگاهی است!

#پاول_کوژینسکی
@aeshraq

تراکم متداوم و طولانی ثروت در هر جامعه، لاجرم شکوفایی فرهنگ و دانش و هنر را در پی دارد. با تراکم ثروت در یک جامعه بخشهای وسیعتری از مردم از «کار يدی» رهایی می‌یابند و در این میان گروهی پدید می‌ آید که اوقات خود را در تکاپوی فکری و نظری صرف کند. در جامعه فقیر چنین امکانی فراهم نیست و درخشان ترین استعدادها در مرداب کار روزانه برای تأمین معاش طی نسل های متمادی به تباهی کشیده می‌شود و در نتیجه زمینه‌ای برای پیدایش نخبگان فکری پدید نمی‌آید.

#زرسالاران_یهودی
#عبدالله_شهبازی
@aeshraq

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما
گفت آنک یافت می‌نشود آنم آرزوست

#مولانا
@aeshraq

معجزه شده
قم داره بارون میاد!

سخن اندک و مفید همچنان است که
چراغی افروخته،چراغی نا افروخته را
بوسه داد و رفت!

#مولانا
@aabadiiat

#ایتالیا مهد پیتزای جهان است. این غذای پرطرفدار ایرانی ها را در هر کوچه پس کوچه ای در شهرهای ایتالیا می توانید پیدا کنید. اما با دیدن اولین پیتزافروشی تمام تلقی تان نسبت به پیتزا به هم می ریزد. چون آن چه می بینید و می خورید، شباهت چندانی با پیتزاهای وطنی ندارد!

مرسوم ترین #پیتزا بین ایتالیایی ها پیتزا مارگریتاست که تشکیل شده از يك ورقه ی خیلی خیلی نازک خمير و مقدار خیلی خیلی کم پنیر. آن قدر کم که همه جای سطح خمیر را نمی گیرد و باعث می شود که خمیر فقط بوی پنیر بگیرد. روی این مجموعه، کمی - فقط کمی - سس گوجه فرنگی مالیده شده است. پیتزاها در ابعاد بسیار بزرگ و به شکل آماده در پیتزافروشی ها هستند. پیتزا را از توی ویترین انتخاب می کنید و آشپز آن را توی فر می گذارد و سه چهار دقیقه بعد تحویل تان می دهد!

آن چه ما در #ایران به نام پیتزا می‌خوریم، غذایی است بسیار خوشمزه که هیچ ربطی به ایتالیا ندارد. مطمئن باشید اگر یک ایتالیایی به ایران بیاید و به او پیتزا بدهید، از شما خواهد پرسید: چه غذای خوشمزه ای! اسم این غذا چیه؟!

#سفرنامه
#مارک_و_پلو
#منصور_ضابطیان
@aeshraq

وارد کارخانه که می شویم با استقبال مدیر کارخانه که نماینده ی حزب است روبه رو می شویم. معلوم می شود که تا فيها خالدون #جینسنگ را مصرف می کنند. از چای و دمنوش و مخلوط با قهوه ی فوری بگیر تا مشروب و صابون و رژ لب مخلوط با جینسنگ... حتا تصاویری هست از کندو کنار مزارع و عسل جینسنگ که البته داخل هرشیشه هم تبركا و تبرعا یک ریشه ی پیچ پیچ جینسنگ انداخته اند! می خندم و به گروه مستندساز می گویم، بخت یارمان بود که در این کشور #پیتزا نداریم! و الا الان داشتیم پیتزای جینسنگ می آزمودیم!

#سفرنامه
#نیم‌دانگ_پیونگ‌یانگ
#رضا_امیرخانی
@aeshraq

الله اکبر ✊ 🇮🇷

آقا من دیر پست گذاشتم چون داشتیم ساختمون رو می ترکوندیم!

صدا ندارم! 🙃

ما از شر رضاخان و محمدرضا خلاص شدیم، لکن از شر تربیت‌یافتگان غرب و شرق به این زودی‌ها نجات نخواهیم یافت. اینها برپادارندگان سلطه‌ٔ ابرقدرت‌ها هستند...

#روح_‌الله_موسوی_خمینی
#صحیفه_نور ج ۱۵، ص۴۴۶
@aeshraq

همواره در طول تاریخ از پی هر انقلاب، ضدّ انقلاب ظاهر شده است. #ضد_انقلاب ها همواره جامعه را به عقب رانده اند، اما نه تا آن حد که به نقطۀ آغازین انقلاب برسد. توالی انقلاب ها و ضدّ انقلاب ها، محصول خصوصیات بنیادی معین در مکانیزم جامعۀ طبقاتی است، محصول زیر و زبر شدن اشراف متمول و #مستضعفین جامعه...

#جامعه_شناسی
#تروتسکی
@aeshraq

به قول جان اف کندی: "پیروزی پدران زیادی دارد درصورتی‌که شکست، یتیم است "
انقلاب اسلامی هم #پدران زیادی داشت که همه #مدعی بودند رهبران قانونی آن هستند. به همین دلیل بود که بلافاصله پس از فروپاشی رژیم شاه، همبستگی میان گروه‌های #ضدشاه، منجر به دشمنی‌ای شد که زخم‌های تاریخی را باز کرد...

انقلاب‌ها به جنگ می‌مانند، آنهایی که نقش خود را به خوبی ایفا می‌کنند، برنده می‌شوند و آنانکه می‌بازند، تندخوی و ملامتگر شده و همه کس جز خود را در شکست خویش گناهکار می‌دانند؛ از این رو، هنگامی که معارضان ادعا می‌کنند #بنیادگرایان، انقلاب را ربودند، تنها خودفریبی و خوش خیالی خود را در وجهه مردمی ظاهر می‌کنند...

#شکل_گیری_انقلاب_اسلامی
#محسن_میلانی
@aeshraq

در بینش اسلامی، رسولانِ تاریخ، #انقلاب خویش را از انسان و دگرگون کردن #قلب‌ها شروع می کردند‌؛ چون مادامی که انسان دگرگون نشده باشد، هر دگرگونی دیگری، گرفتار همان فسادهایی خواهد شد که از آن فرار کرده بود!

#علی_صفایی
@aeshraq

تغییر شرایط خارجی کافی نیست،
جان‌های ما نیاز به تطهیر دارند!

#سید_محمد_باقر_صدر
#بارقه‌ها
@aeshraq

سبحان الله! همه فدای آدمی اند و آدمی فدای خویش.
هیچ فرمود و لقد کرّمنا السموات؟ و لقد کّرمنا العرش؟
اگر به عرش روی هیچ سود نباشد، و اگر بالای عرش روی و اگر زیر هفت طبقه زمین، هیچ سود نباشد.

دِر دل می‌باید که باز شود. جان کندن همه انبیا و اولیا و اصفیا برای این بود، این می‌جستند. همه عالم در یک کس است.

#مقالات_شمس
@aeshraq

برده‌داری مدرن!
@aeshraq

به رغم زیادتِ مناسبتها و مناسک گوناگون، آنچه که به واقع از دست می رود، روح هدیه دادن است. دوست داشتن که رابطه ای عاطفی و قیمت گریز است، به معامله هزینه/فایده بدل می شود که هم دهنده و هم گیرنده را تبدیل به شئ می کند. فرایندِ هدیه دادن بدونِ صرف وقت برای انتخاب و اندیشیدن به لذتی که گیرنده هدیه از آن می برد، بدونِ به زحمت افتادن...
پیش فرض این است که بهترین هدیه گرانترین هدیه است. بزرگترین خرس و جدیدترین گوشی!

همانطور که آدورنو می گوید بازتاب ابتذال هدیه دادن را می توان در آن اختراع غم انگیز "اشیای هدیه ای" دید. این اشیا بر اساس این فرض به وجود آمده اند که کسی نمی داند چه چیزی هدیه بدهد! زیرا در واقع چنین قصدی ندارد! این اشیاء به اندازه خریداران شان به یکدیگر بی ارتباط اند. کالاهایی از پیش آماده که میزانِ دوست داشتن را به اندازه جیب ها تقلیل می دهد و دوستی را به تن/جان فروشی. هدیه هایی که به همه و هیچ کس تعلق دارند! کالاهایی که تولید انبوه و یکدست شان، مشتری ها و روابط یکدست و یک شکلی را طلب می کند. دوستانی که دوستی بلد نیستند دوستانشان را نمی شناسند و نمی دانند چه چیزی به چه کسی هدیه دهند!

#عادل_ایرانخواه
#ولنتاین
@aeshraq

عشق؛ جهانِ وارونه؛ انسانِ کالاگونه

از چالش‌های انسانِ مدرن، مفاهیم و عناوینی است که‌ دیگر ادراک و تاویل‌شان به ‌سادگی گذشته نیست. مضامینی که اثراتِ چند وجهی دنیایِ‌مدرن آنها را‌ به موضوعاتی پیچیده با چالش ها و تجاربی جدید تبدیل کرده است.
#عشق و روابطِ‌ متعالی انسانی از آن مضامینِ درهم‌تنیده با جهانِ پسامدرن است که دیگر درک، تحلیل‌ و روایت‌اش به سادگی گذشته نیست.

از نظرِ آلن بدیو، رسانه‌ها، سایت‌های خبری یا دوست‌یابی، دنیای‌بازار و فرهنگِ غالب‌اش می‌کوشند در روابطِ انسانی مفهومی متفاوت و منفعت مدارانه از عشق را به انسانِ امروزی دیکته کنند. اما این ‌تنها تحریف و خطری نیست که این مضمون غنی و انسانی را تهدید می‌کند. جهانِ سرمایه، خشونتِ درخود را با نامِ "انکارِ اهمیتِ انسان به روابط‌اش" انتقال داده‌است. در این تعریفِ جدید، عشق صرفاً لذت گرایی بی‌حد و حصر است که فاقدِ هرگونه چالشِ مستقیم و تجربه‌ی عمیقِ انسانی است. سبکی از روابط که می‌گوید: پایان دادنِ رابطه با افرادی که مناسبِ شما نیستند نباید برایتان مهم‌باشد، اگر طرف مقابل رنج‌می‌کشد مشکل خودش است، او جایی در مدرنیته و دنیای جدید ندارد، نوعی بی‌تعهدی و لااباگری که به نام مدرنیته قرار است مسئولیتِ انسان را به شریک عاطفی نادیده بگیرد.

همچنین آلن دوباتن هم به کنش‌هایی همچون "خودبینی و گزافه‌پردازی" در روابطِ عاشقانه می‌پردازد. نوعی انتظارِ کامل بودن بدونِ شناخت از دیگری و جویایی عشق به‌عنوان امری استعلایی، کسی که چنان باورش داریم که هرگز خودمان را چنان باور نکرده‌ایم.
در تمامِ تعاریف بالا، عشق نه امری استعلایی، آفریننده و دوطرفه بلکه امری انفعالی و کالایی می‌باشد. امری خودخواهانه که خواهانِ اَخته کردن عشقی چالشی و مبتنی بر ساخته‌شدن‌ بنایی عاطفی دوطرفه است. عشقی که مفهومِ تفاوت فی‌مابین و تلاش برای خلقِ روابطِ عاشقانه‌ی برسازنده، پیوندهای عمیق و تعهد ما را به‌هم درنظر نمی‌گیرد.

آلبر کامو به درستی به این امر اشاره می‌کند که انسانِ امروزی با کشفِ کمبودات مشابه در دیگران از او دلزده می‌شود، او خواهانِ محصولِ عشقی کامل و بدون‌نقصی برای پاسخگویی به تمامِ نیازها بدون هیچگونه کمبودی‌است. وی از پذیرش تفاوت طرف مقابل و تلاش برای ساختن روابط عمیق با وجود اختلافاتِ ریز و درشت گریزان است و رابطه را به‌مانند امری کوتاه مدت، اروتیک و بی اهمیت می‌نگرد، گویی عشق و روابط عاطفی به مانند نگاهی کالاگونه تاریخ انقضا دارد و باید مصرف شود.

اینجاست که ژیل دلوز به درستی به این نکته‌پی بُرده بود که عنوان می‌کرد: "جهانِ امروزی که در آن زندگی می‌کنیم جهانی منحرف است، جهانی که هرکس بدونِ دیگران و با امکانِ پول و قدرت می‌کوشد همه‌چیز را حتی عشق و عاطفه‌اش را از دیگران جدا کند و به همه چیز کوتاه و‌ مصرف گرایانه بنگرد. در این نگاه، عشق امری ترازیباشناختی شده‌است یعنی با رسوخِ بازار و‌مبادلات تولید تبدیل به نشانه و مناسبتی می‌شود تا در امرِ مصرف بتواند روابط را نخ نما، کالایی و قابل مبادله بگرداند. در این جهان است که عشق برحسب روابط بازار به مناسبتی از پیش تعیین شده با هدایایی آبکی و متظاهرانه تقلیل می‌یابد که در آن روابطِ عاطفی و عاشقانه نه به‌عنوانِ یک امرِ واقعِ انسانی بلکه به امری استعاری یا نمادین با خرس‌ها و شکلات‌های عروسکی در سایزهای متفاوت بسته به جیبِ شما باید جشن گرفته شود.

در این جهانِ مبتذل است که مناسبت‌های عاطفی و انسانی به امری مبادله‌ای و اروتیکی محض مبدل می‌شود و از زن در نمایشگاه‌های آخرین مدلِ ماشین یا در بازارهای مُد، فَشن و پورن بهره‌جویی خواهد شد تا جهان را چنان بازتعریف نماید که نمایی وارونه و کالاگونه دارد که مقرر است در آن از هر معنا و غنای عمیقِ انسانی تهی باشد.

#فرزاد_کمانگر
#ولنتاین
@aeshraq