قابل توجه اونایی که به عکس‌های سیاه و سفید علاقه دارن

خداوند، مقرب ترین بندگان خویش را از میان عشاق بر می گزیند و هم آناند که گره‌ی کور دنیا را به معجزه‌ی عشق می گشایند.

#سیدمرتضی_آوینی
@aeshraq

و این است رسم جهان:
روز به شب می رسد و شب به روز. آه از سرخی شفقی كه روز را به شب می رساند. و آه از دهر آنگاه كه بر مراد سِفلگان می چرخد!

#فتح_خون
#سیدمرتضی_آوینی
@aeshraq

پدیده‌ای به نام «توانمندیِ آمریکایی»، که در پایه اعتبار و اقتدار جهانی ایالات متحده آمریکا قرار داشت، طی دهه‌های طولانی به علل مختلف پدید آمد و برای این کشور جایگاهی یگانه در سیاست بین‌المللی به وجود آورد. ولی در ۲۵ سال اخیر، از زمان دولت بیل کلینتون و سپس جرج واکر بوش، این اعتبار به سرعت افول کرد و سرانجام با دولت ترامپ به بادِ فنا رفت. روزمرگی و غرور آمریکا را فراگرفت. در این دوران، «آمریکا به خود می‌گفت که بزرگ‌ترین کشور جهان است. کارآمدترین کارگزاران، بهترین بیزنس‌ها از منظر مدیریت، پیچیده‌ترین مؤسسات مالی و بهترین رهبران را داراست.» در حالی که شاید مناسب‌ترین توصیف برای این دوران از تاریخ آمریکا جملات زیر از نیکلای ریژکف، نخست‌وزیر پیشین اتحاد شوروی، است که درباره کشور خود گفت: «ما از خود می‌دزدیدیم، رشوه می‌گرفتیم و می‌دادیم، در گزارش‌ها و روزنامه‌ها دروغ می‌گفتیم، و در پشت تریبون‌ها و جایگاه‌های عالی، که آکنده از دروغ‌های ما بود، به یکدیگر مدال می‌دادیم.» در چنین فضایی به ناگاه کرونا آمد؛ بحرانی که کاملاً قابل پیش‌بینی و کنترل بود، ولی در بدترین زمان ممکن. زیرا در این زمان رئيس جمهور ما بیشتر «شو من» بود تا رهبر و چنانکه در پیشینه و زندگی شخصی سرشار از جلوه‌فروشی کم‌مایه او متجلی است، بیشتر در فریب‌کاریِ مالی تبحر داشت تا مدیریت عملیات پیچیده مالی.

مرگِ توانمندیِ آمریکایی
#استفن_والت
@aeshraq

https://foreignpolicy.com/2020/03/23/death-american-competence-reputation-coronavirus/

صبح سحر که پر نگشوده‌ست آفتاب
می‌آیی و سمند تو را عشق در رکاب

 روشن به توست چشمم و در پیشواز تو
 کوچک‌ترین ستارهٔ چشمانم آفتاب

 بِشکُف که چتر باز کنی بر سر جهان
 ای باغ نرگس! ای همه چون غنچه در نقاب

 ای چشمهٔ زلال که با آرزوی تو
 از صد سراب رد شده‌ام در هوای آب

 ساقی! خمار می‌کشدم گر نیاوری
 از آن میِ هزار و دوصد ساله‌ام شراب

 با کاهلی به پردهٔ پندار مانده‌اند
 ناباوران وصل تو، جمعی ز شیخ و شاب

 بیدار اگر به مژدهٔ وصلت نمی‌شوند
 با بیمِ تیغِ تیز برانگیزشان ز خواب!

 آری، وجود حاضر و غایب شنیده‌ام
 ای آنکه غیبتِ تو پُر است از حضور ناب

 با شوقِ وصلْ دست ز عالم فشانده‌ایم
 جز تو به شوق ما چه کسی می‌دهد جواب؟

#حسین_منزوی
@aeshraq

اللَّهُمَّ اكْشِفْ هٰذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هٰذِهِ الْأُمَّةِ بِحُضُورِهِ، وَعَجِّلْ لَنا ظُهُورَهُ، إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَنَرَاهُ قَرِيباً، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

برف ببارد یا باران
اصلا چه فرقی می کند!
همین که نیامدی، زمستان است.

@aeshraq

ای شبِ گیسوی تو روز نجات
آتشِ سودای تو آب حیات

عقل شده شیفتهٔ روی تو
سلسلهٔ شیفتگان موی تو

گر مَهی، از مهر تو مویی بیار
ور گُلی، از باغ تو بویی بیار

منتظران را به لب آمد نفس
ای ز تو فریاد، به فریاد رس

مُلک برآرای و جهان تازه کن
هر دو جهان را پر از آوازه کن

سکّه تو زن تا اُمَرا کم زنند
خطبه تو کن تا خُطَبا دم زنند

ما همه جسمیم، بیا جان تو باش
ما همه موریم، سلیمان تو باش

از طرفی رخنهٔ دین می‌کنند
وز دگر اطراف، کمین می‌کنند

شحنه تویی، قافله تنها چراست
قلب تو داری، عَلَم آن‌جا چراست

ز آفتِ این خانهٔ آفت‌پذیر
دست برآور، همه را دست گیر

دایره بنمای به انگشتِ دست
تا به تو بخشیده شود هرچه هست

با تو تصرّف که کند وقتِ کار
از پیِ آمرزشِ مشتی غبار

از تو یکی پرده برانداختن
وز دو جهان خرقه درانداختن

#نظامیا
@aeshraq

قیلَ لِأفلاطونَ: بِمَ یَنتَقِمُ الإنسانُ مِن عَدُوِّه؟
قالَ: بِأن یَزدادَ فضلاً فی نفسِه!

از افلاطون پرسیدند؛ انسان چگونه می‌تواند از دشمنش انتقام بگیرد؟
گفت: با افزودن دانش و هنرِ خویش!

#ربیع_الأبرار
#زمخشری
@aeshraq

قدرت تعیین می‌کند که چه چیزهایی باید فراموش شوند و چه چیزهایی در یادها بمانند!

#گئورک_زیمل
@aeshraq

ما فقط آن چیزی را‌ می‌دانیم که ساختار فکری یک عصر، اجازه‌ فکر کردنش را به ما‌ می‌دهد.

#میشل_فوکو
@aeshraq

چنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس را
غُبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسد

#حافظا
@aeshraq

گفتند: ای شيخ! دل‌های ما خفته است كه سخن تو در وی اثر نمی‌كند.
گفت: كاش خفته بودی كه خفته را بجنبانی بيدار شود. دل‌های شما مُرده است که هرچه بجنبانیش بیدار نمی‌شود.

#تذکرة_الاولیاء
#عطار_نیشابوری
@aeshraq

‏هـــرگز حسـد نبردم بر منصبی و مالی
إلّا بر آن کـــــه دارد با دلبــــری وصالی

#سعدیا
@aeshraq

خدایان ملول بودند و بنابراین انسان را آفریدند!

#فلسفه_ملال
#لارس_اسونسن
@aeshraq

خداوند آدم و حوا را از‌ بهشت بیرون راند تا آن‌ها را از‌ خطر ملالی که با گذشت زمان بر آنان مستولی می‌شد نجات دهد!

#فلسفه_ملال
#لارس_اسونسن
@aeshraq

برای انسان هیچ چیز تحمل‌ناپذیرتر از حالت استراحتِ تمام‌عیار، بی هیچ کاری، بی‌ هیچ سرگرمی، و بی هیچ تلاشی نیست. در این حالت او احساس بیهودگی، تنهایی، بی‌کفایتی، وابستگی، بیچارگی و تهی بودن می‌کند و ناگهان از اعماق روحش، ملال، اندوه، افسردگی، آزردگی، خشم و نومیدی می‌جوشد. شاید به‌نظر برسد سرگرمی بهتر از زندگی شوربختانه است! چون می‌تواند دست‌کم لحظه‌ای توهم سعادت را ایجاد کند.

#فلسفه_ملال
#لارس_اسونسن
@aeshraq

درست به همان نسبتی که جمعیت رشد ‌کرد، ملال نیز بیشتر ‌شد. در دوران پیشامدرن ملال به اَشراف و برخی طبقات خاص محدود بود از دوران رمانتیسم گسترش یافت و به تدریج به یکی از ویژگی‌های انسان مدرن تبدیل شد.
ملال انسان را از درون می‌خورد و همچون غبار، بی‌آن‌که ببینیم می‌آید و می‌رود و همچون خاکستر بر دست و چهره‌مان می‌نشیند. برخی ملال را ریشه تمام شرها می‌نامند، برخی دیگر آن را ویژگیِ انسان مدرن و حتی وجه تمایز انسان و حیوان می‌دانند و گروهی دیگر، بر این باورند که ملال انسان را از انسانیت تهی می‌کند.

#فلسفه_ملال
#لارس_اسونسن
@aeshraq