فکر می کنید که سُراینده تا کجا باید تیزفهم و حُقه شناس باشد که دم خروس را زیر لباس قشری که خواهی نخواهی بدان تعلق دارد، ببیند و آن را به صراحت لو دهد؟ وچقدر رسته و تعلق گریز؟ و من از سربند همین شعر، فروغ فرخزاد را با جلال احمد مقایسه می کنم. هر دو در نوجوانی و دلزده از تحکمات پدران، خانه را ترک گفتند اما در واپسین فصل حیات، به نوعی منتقد آن شدند که روزی درپی به کف آوردن آن بودند!
جامعه ادبی ایران، نخست فروغ را در قامت توصیف گر احساسات مَگوی زنانه شناخت و من با زبان بازتر می گویم: نوعی محرک اسافل اعضا! سرخوردگی و نبوغ او در نوجوانی، چُنان میدانی را برای جولان یافته بود و تاجایی هم که توانست، در آن تاخت! انتقاد به عریانی شعر خود را بر نمی تافت و به عنوان نمونه در پایان چاپ دوم "اسیر" (از انتشارات امیرکبیر) یک نیم دوجین لنگه کفش به سوی مخاطبان پرتاب کرد که: عقب مانده اید و زن و حال و روزش را به رسمیت نشناخته اید و پیشرفت زمان آدمتان خواهد و....

اما همین آدم به چقدر وقت نیاز داشت تا از این جنس واگویه ها دور شود و دیگر تجدید چاپ دفترهای اولیه شعر خویش را برنتابد و تکرار آن را خوش ندارد؟! چیزی نزدیک به ده سال! (فاصله میان انتشار اسیر تا تولدی دیگر) او به خیلی ها از جمله صدرالدین الهی گفته بود: شعرش با تولدی دیگر آغاز شده و حتی به طور مشخص تر: پایان این کتاب، تازه آغاز راه شاعری اوست!
او در سی و دو سالگی که مرگ را پذیرا گشت، بر محمل حق جویی و رستگاری بود، اما کاسبکاران و دکانداران ادبیات، همچنان کوشیدند تا وی را در آغازین منزلگاه شعری خود حبس کنند و جامه ای که او در زمان حیات آن را به درآوده بود، بر مرده‌ی وی بپوشانند و امر را بر بسا جوانان و علاقمندانش مشتبه سازند! بازخوانی شعر و زندگی و زمانه فروغ، پرده ای دیگر از شعبده بازی و دغل کاری روشنفکری ایرانی را عیان می کند و مگر در سالیان اخیر نکرده؟
تجربه فروغ و کسانی چون او، نشان می دهد که اگر انسان به خودفریبی و دگر فریبی تن نداده باشد، طبیعتا و به پای فطرت و اندیشه، دیر یا زود، به طریق صواب سوق خواهد یافت. خدایش بیامرزد.

#محمدرضا_کائینی
@aeshraq

امام زمان(علیه السلام) اگر غایب می‌شود، ابتدا در دلها غایب می‌شود و بعد از آن در جامعه و اگر ظاهر می‌شود، ابتدا بر دلها ظاهر می‌شود و بعد از آن بر جامعه...

#آیت_الله_حائری_شیرازی🍃⚘

@abd_abeq

گویند: مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت

شب‌ها برِ گاهوارهٔ من
بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد
تا شیوهٔ راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من
بر غنچهٔ گل شکفتن آموخت

پس هستیِ من ز هستیِ اوست
تا هستم و هست دارمش دوست

#ایرج_میرزا
@aeshraq

ای آسمان! حیران‌تر از نرگس شوی

به زمین تا که رسیدی همه‌جا زیبا شد
هرچه گل بود شکفت و دل باران وا شد

هر فرشته به تو یک نام بهشتی می‌داد
آسمان دید که مجموعۀ آن #زهرا شد

#لیلا_تقوی
@aeshraq

خامانِ ره نرفته چه دانند ذوقِ عشق

#حافظا

دنیا هم از آن تو باشد
تا زمانی که درون قلب یک زن
جایی نداشته باشی
تا درون آوازهای عاشقانه زنی
زندگی نکنی
و سهمی از دلشوره های
زنی نداشته باشی
فقیرترین مردی!

#شکسپیرا
@aeshraq

بدان که اَفضلِ علمایِ زنان پنج نفرند: اول بی‌بی شاه زینب، دوم کلثوم ننه، سوم خاله‌جان‌آقا، چهارم باجی یاسمن، پنجم دده بزم‌آرا
آنچه از اقوال این زنان به دست بیاید، نهایت وثوق دارد و محل اعتماد است!

#اوقات_استجابت_دعای_زنان!

#اول؛ در وقت زدن نقاره.
هیچ دعایی رد نمی‌شود؛
#دوم؛ در وقت زدن هر ساز، خواه سرنا باشد و خواه کمانچه و امثال این‌ها!
و باجی یاسمن گفته که وقت سوتک زدن البته دعا مستجاب است و این خالی از قوت نیست!
#سوم؛ در وقت باز کردن دیگ حلیم و سمنو و آش برگ و برگ ریختن در دیگ!
باجی یاسمن گفته که در وقت گندم ریختن نیز هیچ دعا رد نمی‌شود!
#چهارم؛ در وقت حنا بستن عروس. باجی یاسمن گفته و دده بزم آرا نیز قائل است که دعا رد ندارد؛
#پنجم؛ وقت خواب رفتن!
#ششم؛ وقت ختنه کردن پسران!
باجی یاسمن گفته که وقتی که دلاک تیغ می‌زند و... هیچ دعا رد نمی‌شود! به خصوص دعای دخترانی که هنوز شوهر نرفته باشند!
#هفتم؛ در شب زفاف باید که دور هم بنشینند و حرف‌های شیرین در میان آورند که باعث خشنودی مادر عروس شود، بعد دعا کنند که مستجاب می‌شود!
#هشتم؛ وقت میوه بستن؛ باید روزی که انگور یا خربزه می‌بندند بگویند که خربزه گرفتیم برای خرجی خانه و آن خربزه و انگور را به سلامت بخورند؛
#نهم؛ وقت جا کردن آذوقه سالیانه!
باید که آش عدس بپزند که باعث تبرک است؛
#دهم؛ وقت عقد بستن و وقت تولد فرزند.

#کلثوم_ننه
#آقا_جمال_خوانساری
@aeshraq

#کلثوم_ننه، اثر جمال الدّین محمد بن حسین بن جمال الدّین محمد خوانساری معروف به #آقا_جمال_خوانساری (درگذشت ۱۱۲۵ق) از شاگردان علامه مجلسی اول و از علمای شیعه در قرن دوازدهم قمری بود. از وی آثاری در علوم مختلف از جمله فقه و کلام بر جای مانده است، اما کتاب کلثوم ننه در میان مردم مشهورتر است.
«کلثوم ننه» یا #عقائد_النساء، قدیمی‌ترین کتابی است که درباره اخلاق و آداب و رسوم #زنان_عامی ایران نوشته شده و با هدف آموزش صحیح احکام، آداب و عقاید دینی به رشته تحریر در آمده است.
این عالم شیعی در این کتاب که به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و ترکی آذربایجانی ترجمه شده‌است، به #زبان_طنز، پس از بیان عقاید خرافی به بیان احکام و عقاید صحیح می پردازد.

@aeshraq

#مرگ یک نفر، فاجعه و مصیبت است؛
اما مرگ یک میلیون انسان تنها یک #آمار است!

@aeshraq

#کرونا و آنفلونزای سال‌های ۱۲۹۶- ۱۲۹۷

روز ۱۸ ذیحجه ۱۳۳۶ قمری برابر با اول مهر ۱۲۹۷ برابر با ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۸ باد و طوفانی به شهر طهران رسید که بعد از آن روز بدون اغراق از صد نفر انسان ساکن طهران نود نفر مبتلا به تب و ناخوشی شده و چنان شده است که بازارها و دکاکین بسته شد. عموم مدارس تعطیل کردند. در تمام ادارات بیش از یک ثلث اعضا حاضر نمی‌شود. در هر خانه روی‌هم روی‌هم مریض ریخته است که کسی نیست پرستاری مرضا را بنماید. هیچکس همچو واقعه را به یاد نداشت و این مرض با سینه درد است، سه شب یا دو شب با سردرد و سرگیجه...

از قزوین هم به من نوشته بودند که شب همه مردم سلامت بودند صبح دو ثلث مردم ناخوش شدند که دکاکین و ادارات بسته شد. لیکن من به این ترتیب باور نکردم. اینک معلوم می‌شود حقیقت داشته. مال اینجا هم همان قسم است، منتهی چون اینجا دهات است و اجتماع نیست به نظر نیامده است. از قرار نوشته میر محمدحسین خان، که خودش هم مبتلا شده بود، مرض مشهور آنفلوآنزا است که چندین سال قبل در اروپا و ایران طلوع کرد. بقدری آدم کشت و بقدری مردم را متعجب ساخت که به وصف نمی‌آید. در ایران ما مِشمِشِه اسم گذاشتند. بعد از آن دفعه گاهگاهی طلوع می‌کرد آن هم تک‌تک. امسال بطور عمومی باز تشریف آورد. تا آن سال هم کسی شبیه این مرض را ندیده و اسمی هم نداشت...

مریض روی مریض افتاده است. در بالاروچ چند نفری تلف شد منجمله استاد علی جان حداد. در ورک در جای دیگر همه جا آدم تلف شد. بعضی دهات آدم سرپا وجود ندارد...

#روزنامه_خاطرات_عین‌السلطنه
ج ۷، صص ۵۴۰۳- ۵۴۰۵

پی‌نوشت: ویروس #آنفلونزای_اسپانیایی، به احتمال قریب به یقین، از طریق قشون بریتانیا ابتدا در جنوب و سپس در نواحی شمالی ایران شیوع یافت. به دلیل مرگ‌ومیر سنگین ناشی از این بیماری، که کشتار بزرگ ناشی از قحطی زمان جنگ را در ایران گسترده‌تر کرد، زمان فوق به «سال آنفلونزایی» معروف بود.

@aeshraq

دل راست کن از بلا میندیش
یاقوت خور، از وبا میندیش

#نظامیا
@aeshraq

گر مِی‌ فروش حاجتِ رندان روا کند
ایزد گنه ببخشد و دفعِ وبا کند!

#حافظا
@aeshraq