رضاشاه بعد از سفر ترکیه، به محمود جم، رئیس‌الوزرا، گفته بود:
مدتی است که این موضوع سخت فکر مرا به خود مشغول داشته‌است، خصوصاً از وقتی که به ترکیه رفتم و زن‌های آن‌ها را دیدم که «پیچه» و «حجاب» را دور انداخته و دوش به دوش مردهایشان در کارهای مملکت به آن‌ها کمک می‌کنند، دیگر از هر چه زن چادری است بدم آمده‌است.
اصلاً چادر و چاقچور دشمن ترقّی و پیشرفت مردم است. درست حکم یک دُمَل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نیشتر زد و از بینش برد!

« رضاشاه دستور کشف حجاب داد و پوشیدن چادر را ممنوع ساخت. پس از سال ۱۳۱۴ مقامات عالی‌رتبه اگر با همسران بدون حجاب خود در میهمانی‌های رسمی حضور نمی‌یافتند احتمالاً مقام خود را از دست می‌دادند. کارکنان رده‌پایین حکومت نیز، مانند رُفت‌گران، اگر همراه زنان بی‌حجاب خود در خیابان‌های اصلی به گردش نمی‌پرداختند، جریمه و مجازات می‌شدند. پس شگفتی‌آور نبود که بیشتر مردم این اقدام را نه آزادی بلکه نوعی سرکوب قلمداد کنند. البته زنان همچنان از حق رأی و نامزدی در انتخابات محروم بودند.
ناآرامی‌های ۱۵-۱۳۱۴ به علّت کشف حجاب و ترویج «کلاه بین‌المللی» آغاز شده بود...

به دنبال اعتراض‌های مردم در مسجد گوهرشاد نزدیک به دویست تن به‌شدّت زخمی و بیش از یک‌صد تن دیگر، از جمله شمار فراوانی زن و کودک جان خود را از دست دادند. در ماه‌های بعد متولّی حرم اعدام شد...

سه سربازی که از تیراندازی به‌سوی مردمِ بی‌سلاح خودداری کرده بودند به جوخهٔ آتش سپرده شدند.

#ایران_بین_دو_انقلاب
#یرواند_آبراهامیان
@aeshraq

روا بود که چنین بی‌حساب دل ببری؟
مکن که مظلمه خلق را جزایی هست

@illusionism1
#سعدی

شب ميلاد امام هشتم است و دارم از پله های ايستگاه مترو پايين می‌روم كه صدای موسيقی را می‌شنوم، اما همين كه پله برقی به نزديكی سطح زمين می‌رسد صدای موسيقی قطع می‌شود! جلو می روم و اسكناسی را توی جعبه گيتار می اندازم، گيتاريست با تعجب می‌گويد: من به احترام شما قطع كردم!
جواب می‌دهم اين اسكناس برای همين چند ثانيه صدای ساز توست، وگرنه من نه قدر هنر تو پول دارم و نه ادب و معرفت و آقایی تو را می‌توانم محاسبه كنم!

#روزنوشت‌های_شهری
#محمدرضا_زائرى
@aeshraq

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را
که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد

#حافظا
@aeshraq

هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست
ما به فلک می‌رویم عزم تماشا که راست؟

#مولانا
@aeshraq

ما به فلک بوده‌ایم، یارِ ملک بوده‌ایم!

آدم آورد در این دِیرِ خراب آبادم!

ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم!

هــــرگز حسـد نبردم بر منصبی و مالی
إلّا بر آن کـــــه دارد با دلبــــری وصالی

#سعدیا
@aeshraq

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق

#مولانا
@aeshraq

تیشه داند که چه‌ها بر سرِ فرهاد آمد!

#غالب_دهلوی

جانِ هر زنده‌دلی زنده به جانی دگر است

#خواجوی_کرمانی

گر به خود سازَد کسی، سِیر و سفر در کار نیست
این‌که هرسو می‌رویم از خویش رَم داریم ما

#بیدلا
@aeshraq

امان از دستِ #خرس_خاله هایی که به خیالِ خودشان، برای زندگی دیگران مصلحت اندیشی می کنند!

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد!

#حافظا

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

#سعدیا

جایی که برقِ‌عصیان بر آدمِ صفی زد
ما را چگونه زیبد دعویِ بی‌گناهی؟!

#حافظا

شعر جدید از هر گونه معنی ‌شدن می‌گریزد. این‌که می‌گویند شعر باید بی‌معنی باشد، حرف چندان بی‌معنایی هم نیست. در ایران، جوانان بی‌سواد و بی‌اطّلاع این مطلب را به صورت خنده‌داری درآوردند و گفتند که شعر باید اصلاً معنی نداشته باشد. آن‌ کس که گفت شعر چیزی است که معنی نداشته باشد، منظورش این بود که معنی معیّن و محدود و مشخّص و قابل بیان کردن به عبارت دیگر نداشته باشد. او به صورت دیگر قصدش این بود که بگوید شعر چیزی است که بیش از یک معنی داشته باشد، برای هر کس در هر دوره‌ای از زندگی معنایی داشته باشد، نه این‌که اصلاً معنی نداشته باشد. شعر حافظ و مولوی به یک حساب معنی ندارد، زیرا هیچ معنی مسلّمی و قاطعی بر آنها نمی‌توان تحمیل کرد. در نتیجه هزاران معنی دارد.

#این_کیمیای_هستی
#محمدرضا_شفیعی_کدکنی
@aeshraq

اگر جوانان امروز بدانند که شخصیت ادبی آقای #شاملو چگونه شکل گرفته است، هرگز این‌گونه عمر خود را صرفِ شعر، آن هم شعرِ این‌طوری - که در روزنامه‌ها می‌بینیم - نخواهند کرد. تو بهتر از هر کسی می‌دانی که آن‌چه ا.بامداد یا احمد شاملو را می‌سازد اگر به صد جزء تقسیم شود، پنجاه تا شصت درصدش ربطی به شعر ندارد. این شهرت و اعتبار نتیجهٔ پنجاه شصت سال حضور مستمر در روزنامه‌ها است. مدتی #حزب_توده او را بزرگ می‌کرد، بعد #سلطنت_‌طلب‌ها، بعد #چریک‌ها، ‌حالا هم همهٔ ناراضیان از اوضاع کنونی. و این بزرگ کردن‌ها به هیچ وجه صددرصد به شعر او مربوط نیست، مربوط به موقع‌شناسی اوست و به ‌قول خودش - با الهام از تعبیری از مایاکوفسکی - «سفارش زمانه» را پذیرفتن. نه اخوان، نه فروغ، نه نیما، نه سپهری، هیچ‌کدام این طوری سفارش زمانه را نتوانستند بپذیرند. 
در تهران که بودم، یکی از دانشجویان علوم اجتماعی صد شمارهٔ مجلهٔ «آدینه» را برای یک مطالعهٔ فرهنگی تحلیل کامپیوتری کرده بود. می‌گفت: در این صد شماره، در تمام شماره‌ها - جز چند مورد استثنایی - نام شاملو آمده است و در تمام موارد با القابی از نوع «شاعر بزرگ مهین ما»، «شاعر بی‌همتای» ... عناوینی که الآن به یادم نمانده و راست می‌گفت. عکس‌ها و تفصیلات و اخبار دربارهٔ او. اما در همین صد شماره اسم #نیما و #اخوان و #فروغ فقط نیما و اخوان و فروغ هستند! بدون هیچ‌گونه صفت و به‌قول فرنگی‌ها اپیتتی اما او همیشه با عنوان شاعر بزرگ قرن، شاعر بزرگ میهنمان و... این‌ تنها «آدینه» نیست، از روزنامه‌های حزب توده این‌گونه تبلیغات برای او شروع شد تا در «فردوسی»های آن سال‌ها که در روی جلد لقب «جاودانه‌مردِ شعر» به او دادند. پنجاه سال شب و روز، در وسیع‌ترین نشریه‌های سیاسی و فرهنگی،‌ دربارهٔ #شاطر_عباس_صبوحی اگر تبلیغ شده بود حالا جایزۀ نوبل را به اولاد و احفاد شاطر عباس می‌دادند، شاملو که جای خود دارد.

#محمدرضا_شفیعی_کدکنی
@aeshraq

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

#سعدیا
@aeshraq

مدارس ناکارامد، دانش‌آموزان ناراحت!

نظام آموزش و پرورش طوری طراحی شده است که به دستۀ کوچکی از علایق و توانایی‌ها بها بدهد: مهارت در ریاضی و علوم، انجام کوهی از تکالیف و رقابت بر سر بالاترین نمره‌ها. اما این چیزها برای خیلی از دانش‌آموزان رنج آور است. در واقع، اگر دانش‌آموزی بخواهد آشپز، جواهرساز یا تعمیرکاری حرفه‌ای بشود، مدرسه نه‌تنها چیزی به او نمی‌آموزد، که مانع راه موفقیت او هم می‌شود. پس تصمیم درست چیست؟!

این مطلب را در ترجمان بخوانید 👇
http://tarjomaan.com/neveshtar/9475

@aeshraq