بفرمودند گل‌ها را که بنمایید دل‌ها را

ما خیـر نديديم از اين خانه تكانی
ای كاش كسی باشد و دل را بتكاند

#محسن_عرب‌
@aeshraq

دلت را خانهٔ من کن مصفا کردنش با من

هر کسی اندازهٔ روشن‌دلی
غیب را بیند به قدر صیقلی

هر که صیقل بیش کرد او بیش دید
بیشتر آمد برو صورت پدید!

#مولانا

بهار گشت، ز خود عارفانه بیرون آی
اگر ز خود نتوانی، ز خانه بیرون آی!

#صائبا
@aeshraq

یاد من باشد فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب، زمین
مهربان باشم با مردم شهر
و فراموش کنم هر چه گذشت
خانه‌ی دل بتکانم از غم

#فریدون_مشیری
@aeshraq

از دل همه را تکانده ام الا تو

#جلیل_صفربیگی
@aeshraq

ای علی دوست؛ بشنو و بفهم!
تبعیت، لازمه محبت است!

#سبک_زندگی_علوی
#امام_موسی_صدر
@aeshraq

در كودكى هنگامى كه گرفتار خشم پدر مى‌‏شدم - پدرى كه دوستش داشتم و عظمت و غرورش و مهربانى پنهانش را دوست داشتم - وقتى گرفتار مى‌‏شدم و مشت‏‌هاى ناشيانه ‌اش بر تن من مى‌ نشست، از جهت خودم مشكلى نداشتم! ولى در دلم از اينكه دستش درد مى‌‏آيد و مشت‏‌هايش صدمه مى‌‏بيند مى‌‏سوختم.
راستى رنج عاشق در گرفتارى خودش نيست؛ كه در رنج محبوب است...

#آیه‌های_سبز
#علی_صفایی
@aeshraq

كس را چه زور و زَهره كه وصفِ علی كند؟
جبّار در مَناقِبِ او گفته: «هَل أَتیٰ»

زورآزمای قلعهٔ خيبر كه بندِ او
در يك‌دگر شكست به بازویِ «لا فَتیٰ»

مردی كه در مَصاف، زِرِهْ پيش بسته بود
تا پيشِ دشمنان ندهد پشت بر غَزا

شيرِ خدای و صَفدرِ ميدان و بحرِ جود
جان‌بخش در نماز و جهان‌سوز در وَغا

ديباجهٔ مُروّت و سلطانِ معرفت
لشكركشِ فُتُوّت و سردارِ اَتقیا

فردا كه هركسی به شفيعی زنند دست
ماييم و دست و دامنِ معصومِ مرتضا

#سعدیا
@aeshraq

السلام علیک یا ساقی...
@aeshraq

حافظ خبر نداشت جهان وقف مرتضی است
از کیسه خلیفه، سمرقند داده است

@aeshraq

اَز تو بالٰاتَر مَگَر اَصلاً ڪَسے داٰرَد وُجود
یٰا عـَلےٖ اَنـْتَ الَّذےٖ یَـعْلُو وَ لٰا یُـعْلےٰ عَلَیْه

@aeshraq

آيد بهار و پيرهنِ بيشه نو شود
زيباتر آنكه در سرت انديشه نو شود

#منوچهر_آتشی
@aeshraq

در بهاران كى شود سرسبز سنگ
خاك شو تا گل برويى رنگ رنگ

سال ها تو سنگ بودى دلخراش
آزمون را يك زمانى خاك باش

#مولانا
@aeshraq

دیرگاهی است که افتاده‌ام از خویش به دور
شاید این عید به دیدارِ خودم هم بروم

#قیصر_امين‌پور
@aeshraq

دربارهٔ نوروز

اقوام باستانی در دوران اساطیری یا تاریخی، با مفهوم #نوشدگی و #نوروز آشنایی داشتند. انسان‌های دورهٔ اساطیری معتقد بودند که جهان هر سال یا در هر دورهٔ زمانی نو می‌شود. این نوشدگی گونه‌ای تجدید خلقت و بازآفرینی کیهان بوده است.

هرچند که روزگاران درازی است که نوروز، آیین کهن‌سال و عید ملّی #ایرانیان از پیش از اسلام تاکنون به شمار می‌رود، با این حال تردیدی نیست که اقوام باستانی دیگر، از جمله #ساکنان_مصر و... نیز سال نو را از دیرباز جشن می‌گرفته‌اند یا آیینی همانند نوروز ایرانی داشته‌اند.

پیش از آن‌که حتّی مفهوم سال پدید آید، انسان‌ها برای خود یک گردش زمانیِ دایره‌وار تصوّر می‌کرده‌اند که از یک نقطه آغاز می‌گردید و با گردشی مدوّر به همان نقطه، پایان می‌یافت. با نوروز یا آغاز هر سال، کهولت زمان از یادها زدوده می‌شد و همهٔ آفریده‌ها جان تازه می‌یافتند. سبز شدن گیاهان، رویش دانه‌ها و... دمیده شدنِ جان تازه‌ای را در تنِ آدمی اِلقا می‌کرد.

#آغاز_کیهان همیشه در ذهن انسان همچون «بهشتِ گمشده‌»ای بود. برای بازگشت به این اَزَلیّت است که همهٔ اقوام، نمایش‌ها و مراسم آیینی- دینیِ ویژه‌ای در سرِ هر دوره یا آغاز هر سال اجرا می‌کرده‌اند.

پس، نوروز در نزد اقوام باستانی به گونه‌ای در هم شکستن زمان به شمار می‌آمد. حتی بر این باور بودند که «فَرْوَهَر»ها یا ارواح درگذشتگان نیز در این مراسم شرکت می‌کنند.

در ایران باستان #نوروز در آغاز بهار و #جشن_مهرگان در آغاز پاییز برگزار می‌شد. چون در نزد ایرانیان، سال دارای دو فصل بود.

همهٔ این آیین‌های نوروزی اوّلاً #جنبه_دینی و قُدسی داشته‌اند و ثانیاً هدفشان نوشدگی، تکرار آفرینش و براندازی زمان گذشته و چیرگی بر نیروهای شرّ بوده است...

#اسطوره_بیان‌نمادین
#ابوالقاسم_اسماعیل‌پور
@aeshraq

زمانه ایست که هر کسی به خود گرفتار است

#آصفی_هروی

ثباتِ عیش‌ که دارد که چون پَرِ طاووس
جهان به شوخیِ رنگ پریده می ‌ماند...

#بیدلا

بس كه بد می‌گذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر، چو سالی گذرد عید كنند

#صائبا
@aeshraq