نانوموتورهای تعمیرکار با قابلیت جستجوی آسیبدیدگی
@nanotech1
حتماً برایتان اتفاق افتاده که انگشتتان زخم شود و چند روز بعد پوست به طور کامل خودش را ترمیم نماید. اندامهای زیستی تواناییهای شگفتانگیزی دارند به طوری که میتوانند در برابر آسیبدیدگیها خودشان را ترمیم نمایند و بهبود ببخشند. مهندسین مواد رویای ساخت موادی با چنین قابلیتی را در سر میپرورانند. محققان با الهام گرفتن از تواناییهای ذاتی سیستمهای زیستی، ردهی جدیدی از مواد «هوشمند» به نام «مواد خودشفا» را ارئه نمودند که میتواند آسیبهای داخلی و خارجی را ترمیم نماید.
در بسیاری از این روشها، مقادیر اندکی از عوامل درمانی با مواد و یا سایر محرکهای خارجی ترکیب میشوند تا فرآیند ترمیم را آغاز نمایند. اما خراشهایی در مقیاس میکرو و یا حتی نانو در لایههای نازک، غشاها و مدارهای الکتریکی سبب پیچیدگی موضوع شده است. مواد و دستگاههای سیستم خودشفای ایدهآل بدون کنترل دیگران کار میکند: آسیبها شناسایی و مکانیابی میشوند، سپس عملیات ترمیم بدون هیچگونه دخالت و یا نیاز به کنترل خارجی آغاز میگردد.
جوزف وانگ، استاد برجستهی مهندسی نانو در دانشگاه کالیفرنیا، میگوید: «برای این که یک سیستم خودکار بتواند ترمیم را به طور مستقل انجام دهد، بایستی قادر باشد تا عوامل درمانی را دقیقاً به مکانهای خاص خودشان برساند. چنین عوامل درمانی باید سه وظیفهی کلیدی را انجام دهند: تبدیل انرژی از محیط اطراف به کار مکانیکی برای انجام حرکتهای هدایت شده، درک و شناسایی آسیب، و دارا بودن قابلیت انجام ترمیمهای مهندسی شده.»
گروه تحقیقاتی وانگ با همکاری گروه تحقیقاتی پروفسور بالاس از دانشگاه پیتزبورگ نانوموتوری مصنوعی با قابلیت پیشرانش خودکار را ساختهاند که قادر است ترکهای سطحی در دستگاههای الکترونیکی را شناسایی نماید و جریان الکتریکی را به سرعت بازیابی نماید. این تیم تحقیقاتی، طراحی نانوموتور را با الهام از واکنش شیمیایی نوتروفیلها در برابر التهاب و تجمع پلاکتها در الیاف کلاژن زخم برای جلوگیری از خونریزی الهام گرفتهاند.
نانوموتور کاتالیزوری از نانوذرات کروی از جنس طلا یا پلاتین رسانا ساخته شده است که در حضور سوخت هیدروژن پراکسید با بازدهی بالا کار میکند. این نانوموتورها، سوخت را به حرکت هدایت شده تبدیل نموده و بدون کنترل خارجی به جستجوی ترکهای سطحی در محیط میپردازند. @nanotech1
@nanotech1
حتماً برایتان اتفاق افتاده که انگشتتان زخم شود و چند روز بعد پوست به طور کامل خودش را ترمیم نماید. اندامهای زیستی تواناییهای شگفتانگیزی دارند به طوری که میتوانند در برابر آسیبدیدگیها خودشان را ترمیم نمایند و بهبود ببخشند. مهندسین مواد رویای ساخت موادی با چنین قابلیتی را در سر میپرورانند. محققان با الهام گرفتن از تواناییهای ذاتی سیستمهای زیستی، ردهی جدیدی از مواد «هوشمند» به نام «مواد خودشفا» را ارئه نمودند که میتواند آسیبهای داخلی و خارجی را ترمیم نماید.
در بسیاری از این روشها، مقادیر اندکی از عوامل درمانی با مواد و یا سایر محرکهای خارجی ترکیب میشوند تا فرآیند ترمیم را آغاز نمایند. اما خراشهایی در مقیاس میکرو و یا حتی نانو در لایههای نازک، غشاها و مدارهای الکتریکی سبب پیچیدگی موضوع شده است. مواد و دستگاههای سیستم خودشفای ایدهآل بدون کنترل دیگران کار میکند: آسیبها شناسایی و مکانیابی میشوند، سپس عملیات ترمیم بدون هیچگونه دخالت و یا نیاز به کنترل خارجی آغاز میگردد.
جوزف وانگ، استاد برجستهی مهندسی نانو در دانشگاه کالیفرنیا، میگوید: «برای این که یک سیستم خودکار بتواند ترمیم را به طور مستقل انجام دهد، بایستی قادر باشد تا عوامل درمانی را دقیقاً به مکانهای خاص خودشان برساند. چنین عوامل درمانی باید سه وظیفهی کلیدی را انجام دهند: تبدیل انرژی از محیط اطراف به کار مکانیکی برای انجام حرکتهای هدایت شده، درک و شناسایی آسیب، و دارا بودن قابلیت انجام ترمیمهای مهندسی شده.»
گروه تحقیقاتی وانگ با همکاری گروه تحقیقاتی پروفسور بالاس از دانشگاه پیتزبورگ نانوموتوری مصنوعی با قابلیت پیشرانش خودکار را ساختهاند که قادر است ترکهای سطحی در دستگاههای الکترونیکی را شناسایی نماید و جریان الکتریکی را به سرعت بازیابی نماید. این تیم تحقیقاتی، طراحی نانوموتور را با الهام از واکنش شیمیایی نوتروفیلها در برابر التهاب و تجمع پلاکتها در الیاف کلاژن زخم برای جلوگیری از خونریزی الهام گرفتهاند.
نانوموتور کاتالیزوری از نانوذرات کروی از جنس طلا یا پلاتین رسانا ساخته شده است که در حضور سوخت هیدروژن پراکسید با بازدهی بالا کار میکند. این نانوموتورها، سوخت را به حرکت هدایت شده تبدیل نموده و بدون کنترل خارجی به جستجوی ترکهای سطحی در محیط میپردازند. @nanotech1
ارائه روشی برای تولید قطعات نانوالکترونیک انعطافپذیر
@nanotech1
محققان روشی برای تولید انبوه واحدهای سازنده نانوالکترونیک انعطافپذیر ارائه کردند. با این روش میتوان آلیاژهای مختلف واسط را برای استفاده در صنعت نیمههادی به ویژه قطعات نانوالکترونیک تولید کرد.
محققان گروه انرژی در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL)، آرایهای از اتصالات نیمههادی با الگوهای دلخواه در یک تک بلور نیمههادی با ضخامت نانومتری ساختند و نتایج یافتههای خود را در قالب مقالهای با عنوان "آرایههای الگو شده از هتروجانکشنهای عرضی درمیان نیمههادیهای دوبعدی دو لایهای"در مجله Nature communication منتشر کردند.
پژوهشگران این پروژه معتقداند، تشکیل اتصالات نیمههادی و مجتمع دانسیته بالا، اساس الکترونیک و اپتوالکترونیک مدرن است. این آرایههای عرضی در یک بلور تک لایه، مرحلهای مهم در بلوکهای ساختمانی نیمههادی دوبعدی با ویژگیهای اپتوالکترونیک برای دستگاههای بسیاز نازک با دانسیته بالا است.
فناوری امروزی، امکان ساخت ترانزیستورهایی با ابعاد بسیار کوچک (10 نانومتر) را با بلورهای سهبعدی فراهم میآورد. اما دانشمندان ORNL در این پروژه تحقیقاتی توانستند مسیر پیشرفت آینده را در زمینه الکترونیک باز نمایند، آنها از بلورهای دوبعدی برای ساخت ترانزیستورهای بسیار نازک استفاده کردند؛ بلورهایی که با اتصال الگوی لیتوگرافی بین دو نیمههادی مختلف در درون یک لایه ضخیم نانومتری تشکیل میشوند.
در این فرآیند، محققان نواحی انتخاب شده از یک تک لایه بلوری (سلنید مولیبدن) را به بلور دیگری(سولفید مولیبدن) انتقال دادند، این کار با لایهنشانی لیزر پالسی انجام شد. تصویر ذیل نشان میدهد که چطور اتمهای سولفور (سبز) در اتمهای سلنید (قرمز) در ناحیه در معرض لیتوگرافی (بالا) جایگزین شد، همانطور که با نقشه طیفسنجی رامان نشان داده شدهاست.
filereader.php?p1=main_966d4f564785d79f1
مسعود مهجوری سامانی از محققان این پروژه میگوید: «ما لایهنشانی با لیزر پالسی را برای سولفور انتخاب نمودیم زیرا کنترل دیجیتالی آن شار مادهای که به سطح میآید را تامین میکند. شما میتوانید با این روش انواع آلیاژهای واسطه را بسازید. با این روش میتوانید 20 درصد سلنیوم را با سولفور 30 درصد یا 50 درصد ترکیب کنید.»
دیوید گوهنگ رئیس گروه سنتز و مونتاژ کاربردی ORNL در مرکز علوم مواد نانوفاز در این باره میگوید: «توسعه یک فرآیند با قابلیت تولید انبوه، که به آسانی با الگوی لیتوگرافی اجرا میشود و اتصالات نیمههادی عرضی را در بلورهای دوبعدی شکل میدهد برای صنعت نیمههادی ضروری است. این فناوری برای تولید بلوکهای ساختمانی نسل بعدی دستگاههای بسیار نازک و برای کاربردهای الکترونیک انعطافپذیر تا انرژی خورشیدی لازم است.»
مسعود مهجوری سامانی نیز افزود: « با این روش میلیونها بلوک ساختمانی با الگوهای متعدد را میتوان بهطور همزمان ساخت. ما در حال حاضر میتوانیم هر نوع الگویی را که میخواهیم، بسازیم.»
محققان در نظر دارند تا تبخیر لیزر پالسی و روش تبدیل را برای اتمهای دیگری به جز سلنیوم و سولفور نیز مورد مطالعه قرار دهند. @nanotech1
@nanotech1
محققان روشی برای تولید انبوه واحدهای سازنده نانوالکترونیک انعطافپذیر ارائه کردند. با این روش میتوان آلیاژهای مختلف واسط را برای استفاده در صنعت نیمههادی به ویژه قطعات نانوالکترونیک تولید کرد.
محققان گروه انرژی در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL)، آرایهای از اتصالات نیمههادی با الگوهای دلخواه در یک تک بلور نیمههادی با ضخامت نانومتری ساختند و نتایج یافتههای خود را در قالب مقالهای با عنوان "آرایههای الگو شده از هتروجانکشنهای عرضی درمیان نیمههادیهای دوبعدی دو لایهای"در مجله Nature communication منتشر کردند.
پژوهشگران این پروژه معتقداند، تشکیل اتصالات نیمههادی و مجتمع دانسیته بالا، اساس الکترونیک و اپتوالکترونیک مدرن است. این آرایههای عرضی در یک بلور تک لایه، مرحلهای مهم در بلوکهای ساختمانی نیمههادی دوبعدی با ویژگیهای اپتوالکترونیک برای دستگاههای بسیاز نازک با دانسیته بالا است.
فناوری امروزی، امکان ساخت ترانزیستورهایی با ابعاد بسیار کوچک (10 نانومتر) را با بلورهای سهبعدی فراهم میآورد. اما دانشمندان ORNL در این پروژه تحقیقاتی توانستند مسیر پیشرفت آینده را در زمینه الکترونیک باز نمایند، آنها از بلورهای دوبعدی برای ساخت ترانزیستورهای بسیار نازک استفاده کردند؛ بلورهایی که با اتصال الگوی لیتوگرافی بین دو نیمههادی مختلف در درون یک لایه ضخیم نانومتری تشکیل میشوند.
در این فرآیند، محققان نواحی انتخاب شده از یک تک لایه بلوری (سلنید مولیبدن) را به بلور دیگری(سولفید مولیبدن) انتقال دادند، این کار با لایهنشانی لیزر پالسی انجام شد. تصویر ذیل نشان میدهد که چطور اتمهای سولفور (سبز) در اتمهای سلنید (قرمز) در ناحیه در معرض لیتوگرافی (بالا) جایگزین شد، همانطور که با نقشه طیفسنجی رامان نشان داده شدهاست.
filereader.php?p1=main_966d4f564785d79f1
مسعود مهجوری سامانی از محققان این پروژه میگوید: «ما لایهنشانی با لیزر پالسی را برای سولفور انتخاب نمودیم زیرا کنترل دیجیتالی آن شار مادهای که به سطح میآید را تامین میکند. شما میتوانید با این روش انواع آلیاژهای واسطه را بسازید. با این روش میتوانید 20 درصد سلنیوم را با سولفور 30 درصد یا 50 درصد ترکیب کنید.»
دیوید گوهنگ رئیس گروه سنتز و مونتاژ کاربردی ORNL در مرکز علوم مواد نانوفاز در این باره میگوید: «توسعه یک فرآیند با قابلیت تولید انبوه، که به آسانی با الگوی لیتوگرافی اجرا میشود و اتصالات نیمههادی عرضی را در بلورهای دوبعدی شکل میدهد برای صنعت نیمههادی ضروری است. این فناوری برای تولید بلوکهای ساختمانی نسل بعدی دستگاههای بسیار نازک و برای کاربردهای الکترونیک انعطافپذیر تا انرژی خورشیدی لازم است.»
مسعود مهجوری سامانی نیز افزود: « با این روش میلیونها بلوک ساختمانی با الگوهای متعدد را میتوان بهطور همزمان ساخت. ما در حال حاضر میتوانیم هر نوع الگویی را که میخواهیم، بسازیم.»
محققان در نظر دارند تا تبخیر لیزر پالسی و روش تبدیل را برای اتمهای دیگری به جز سلنیوم و سولفور نیز مورد مطالعه قرار دهند. @nanotech1
رهاسازی داروهای ضدسرطان با استفاده از غشاهایی حاوی پلاکت بیمار @nanotech1
رهاسازی داروهای ضدسرطان با استفاده از غشاهایی حاوی پلاکت بیمار
@nanotech1
محققان آمریکایی موفق به ارائه روشی برای رهاسازی داروی ضدسرطان شدند که در آن از پلاکتهای خود بیمار استفاده شدهاست. این دارو قادر است مدت زمان طولانیتری را برای حمله به تومورهای سرطانی در داخل خون به گردش درآید.
یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه کارولینای شمالی برای اولین بار داروهای ضدسرطانی را در داخل غشاهایی که ماندگاری بالایی در خون دارند، قرار دادند. این غشاها در حقیقت از پلاکتهای خود بیمار ساخته شدهاند. دو مزیت کلیدی در استفاده از غشاهای پلاکتی برای داروهای ضدسرطان وجود دارد.
دکتر ژئن گیو، نویسنده مسئول مقالهای در رابطه با این پروژه گفت: «اولین مزیت در رابطه با وابستگی سطح سلولهای سرطانی به پلاکتها است که باعث میشود به یکدیگر بچسبند. دوم، با توجه به اینکه پلاکتها از بدن خود بیمار هستند، حاملهای دارو بهعنوان یک شیء خارجی شناخته نمیشوند، بنابراین قادرند مدت زمان طولانیتری در جریان خون باقی بمانند.»
این روش بدین صورت است که در ابتدا از بیمار خون گرفته میشود، سپس پلاکتها از خون جمعآوری شده و غشاهای پلاکتی از آنها استخراج میشوند. سپس این غشاها در محلولی از ژلی حاوی داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین (DOX: دارویی که قادر است به هستههای سلول سرطانی حمله کند - مترجم)، قرار داده میشود.
ژل با فشار در داخل غشا تزریق شده و کرههایی در مقیاس نانو را تولید میکند که از غشاهای پلاکتی حاوی هستههای ژل-Dox ساخته شدهاست. کرهها بهگونهای عمل میکنند که سطوح آنها با داروی ترایل (TRAIL: پروتئین ضدسرطان - مترجم) پوشش داده میشود که در حمله به غشای سلولی سلولهای سرطان بسیار موثر است.
وقتی که این شبه پلاکتها در داخل جریان خون بیمار آزاد شد، میتوانند تا بیشتر از 30 ساعت در داخل خون به گردش درآیند. در حالیکه حاملهای در مقیاس نانو که حاوی پوشش TRAIL نیستند تنها میتوانند به مدت 6 ساعت به گردش درآیند.
چگونگی عملکرد این فرآیند بدین صورت است که ابتدا پروتئینهای P-Selection (موجود در غشای پلاکتی) به پروتئینهای CD44 (گیرنده غشایی در سطح سلول سرطانی) متصل شده و آنها را در همانجا قفل میکنند. سپس داروی TRAIL (روی سطح شبه پلاکتی) به غشای سلول سرطانی حمله میکند. در ادامه، شبه پلاکت در مقیاس نانو بهطور موثری توسط سلول سرطانی بزرگتر بلعیده میشود. در نتیجه، محیط اسیدی داخل سلول سرطانی شروع به شکستن شبه پلاکت میکند و در نهایت Dox را برای حمله به هستههای سلول سرطانی رها میکند.
کوآنیین هو، دانشجوی دکتری و نویسنده اول مقاله (Anticancer Platelet-Mimicking Nanovehicles) در نشریه Advanced Materials، افزود: «از ویژگیهای منحصربه فرد این روش این است که داروها نه تنها میتوانند به تومور اصلی حمله کنند، بلکه قادرند سلولهای توموری که در جریان خون در حال حرکت هستند و بخصوص تومورهای جدید را یافته و آنها را مورد حمله قرار دهند.»
دکتر ژئن گیو در این باره میگوید: «ما قصد داریم آزمون پیش بالینی اضافی را برای این روش انجام دهیم. ما معتقدیم این روش میتواند برای تحویل سایر داروها نیز مورد استفاده قرار گیرد. از این روش میتوان برای آن دسته از داروهای بیماریهای قلبی عروقی، که در آنها از این غشای پلاکتی استفاده میشود، بهره برد». @nanotech1
@nanotech1
محققان آمریکایی موفق به ارائه روشی برای رهاسازی داروی ضدسرطان شدند که در آن از پلاکتهای خود بیمار استفاده شدهاست. این دارو قادر است مدت زمان طولانیتری را برای حمله به تومورهای سرطانی در داخل خون به گردش درآید.
یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه کارولینای شمالی برای اولین بار داروهای ضدسرطانی را در داخل غشاهایی که ماندگاری بالایی در خون دارند، قرار دادند. این غشاها در حقیقت از پلاکتهای خود بیمار ساخته شدهاند. دو مزیت کلیدی در استفاده از غشاهای پلاکتی برای داروهای ضدسرطان وجود دارد.
دکتر ژئن گیو، نویسنده مسئول مقالهای در رابطه با این پروژه گفت: «اولین مزیت در رابطه با وابستگی سطح سلولهای سرطانی به پلاکتها است که باعث میشود به یکدیگر بچسبند. دوم، با توجه به اینکه پلاکتها از بدن خود بیمار هستند، حاملهای دارو بهعنوان یک شیء خارجی شناخته نمیشوند، بنابراین قادرند مدت زمان طولانیتری در جریان خون باقی بمانند.»
این روش بدین صورت است که در ابتدا از بیمار خون گرفته میشود، سپس پلاکتها از خون جمعآوری شده و غشاهای پلاکتی از آنها استخراج میشوند. سپس این غشاها در محلولی از ژلی حاوی داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین (DOX: دارویی که قادر است به هستههای سلول سرطانی حمله کند - مترجم)، قرار داده میشود.
ژل با فشار در داخل غشا تزریق شده و کرههایی در مقیاس نانو را تولید میکند که از غشاهای پلاکتی حاوی هستههای ژل-Dox ساخته شدهاست. کرهها بهگونهای عمل میکنند که سطوح آنها با داروی ترایل (TRAIL: پروتئین ضدسرطان - مترجم) پوشش داده میشود که در حمله به غشای سلولی سلولهای سرطان بسیار موثر است.
وقتی که این شبه پلاکتها در داخل جریان خون بیمار آزاد شد، میتوانند تا بیشتر از 30 ساعت در داخل خون به گردش درآیند. در حالیکه حاملهای در مقیاس نانو که حاوی پوشش TRAIL نیستند تنها میتوانند به مدت 6 ساعت به گردش درآیند.
چگونگی عملکرد این فرآیند بدین صورت است که ابتدا پروتئینهای P-Selection (موجود در غشای پلاکتی) به پروتئینهای CD44 (گیرنده غشایی در سطح سلول سرطانی) متصل شده و آنها را در همانجا قفل میکنند. سپس داروی TRAIL (روی سطح شبه پلاکتی) به غشای سلول سرطانی حمله میکند. در ادامه، شبه پلاکت در مقیاس نانو بهطور موثری توسط سلول سرطانی بزرگتر بلعیده میشود. در نتیجه، محیط اسیدی داخل سلول سرطانی شروع به شکستن شبه پلاکت میکند و در نهایت Dox را برای حمله به هستههای سلول سرطانی رها میکند.
کوآنیین هو، دانشجوی دکتری و نویسنده اول مقاله (Anticancer Platelet-Mimicking Nanovehicles) در نشریه Advanced Materials، افزود: «از ویژگیهای منحصربه فرد این روش این است که داروها نه تنها میتوانند به تومور اصلی حمله کنند، بلکه قادرند سلولهای توموری که در جریان خون در حال حرکت هستند و بخصوص تومورهای جدید را یافته و آنها را مورد حمله قرار دهند.»
دکتر ژئن گیو در این باره میگوید: «ما قصد داریم آزمون پیش بالینی اضافی را برای این روش انجام دهیم. ما معتقدیم این روش میتواند برای تحویل سایر داروها نیز مورد استفاده قرار گیرد. از این روش میتوان برای آن دسته از داروهای بیماریهای قلبی عروقی، که در آنها از این غشای پلاکتی استفاده میشود، بهره برد». @nanotech1
فناوری نانوذرات پلیمری برای دارو رسانی خوراکی
@nanotech1
در حال حاضر بسیاری از داروها تنها به صورت تزریق وریدی استفاده میشوند. روش خوراکی بهدلیل راحت بودن و داشتن پذیرش بهتر برای بیماران، مخصوصاً برای بیماریهای مزمن که به استفاده مکرر دارو نیاز دارند، یک روش جایگزین مطلوب محسوب میشود. نانوذرات پلیمری یکی از فناوریهایی است که به منظور دستیابی به دارورسانی خوراکی توسعه یافته است. این مقاله مروری چالشهای دارورسانی خوراکی را ارزیابی میکند. راهبردهای متعددی برای غلبه بر سدهای موجود در دستگاه گوارش با استفاده از نانوذرات پلیمری وجود دارد. در این مقاله راهبردهایی، از جمله استفاده از بیومتریالهای مخاط چسب و هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز سلولهای M و انتروسیتها، بررسی شده است. همچنین کاربردهای دارورسانی خوراکی در شیمی درمانی، انسولین خوراکی، درمان بیماری التهاب روده و واکسیناسیون موکوسی بحث خواهد شد. روشهای زیادی برای غلبه بر سدهای انتقال در دستگاه گوارش وجود دارد، اما استفاده از بیشتر آنها به علت فراهمی زیستی کم محدود شده است. راهبردهای جدید هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز در روده، نشان میدهد که این فناوری عبور داروها و نانوذرات از روده و رساندن آن به جریان خون را امکانپذیر میسازد. داشتن اطلاعات بیشتر از فیزیولوژی و پاتولوژی روده میتواند منجر به پیشرفتهای بیشتری در فناوری نانوذرات پلیمری خوراکی و همچنین تجاری شدن آن شود.👇👇👇 @nanotech1
@nanotech1
در حال حاضر بسیاری از داروها تنها به صورت تزریق وریدی استفاده میشوند. روش خوراکی بهدلیل راحت بودن و داشتن پذیرش بهتر برای بیماران، مخصوصاً برای بیماریهای مزمن که به استفاده مکرر دارو نیاز دارند، یک روش جایگزین مطلوب محسوب میشود. نانوذرات پلیمری یکی از فناوریهایی است که به منظور دستیابی به دارورسانی خوراکی توسعه یافته است. این مقاله مروری چالشهای دارورسانی خوراکی را ارزیابی میکند. راهبردهای متعددی برای غلبه بر سدهای موجود در دستگاه گوارش با استفاده از نانوذرات پلیمری وجود دارد. در این مقاله راهبردهایی، از جمله استفاده از بیومتریالهای مخاط چسب و هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز سلولهای M و انتروسیتها، بررسی شده است. همچنین کاربردهای دارورسانی خوراکی در شیمی درمانی، انسولین خوراکی، درمان بیماری التهاب روده و واکسیناسیون موکوسی بحث خواهد شد. روشهای زیادی برای غلبه بر سدهای انتقال در دستگاه گوارش وجود دارد، اما استفاده از بیشتر آنها به علت فراهمی زیستی کم محدود شده است. راهبردهای جدید هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز در روده، نشان میدهد که این فناوری عبور داروها و نانوذرات از روده و رساندن آن به جریان خون را امکانپذیر میسازد. داشتن اطلاعات بیشتر از فیزیولوژی و پاتولوژی روده میتواند منجر به پیشرفتهای بیشتری در فناوری نانوذرات پلیمری خوراکی و همچنین تجاری شدن آن شود.👇👇👇 @nanotech1
دانشگاه علوم و تحقیقات: طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن. @nanotech1
دانشگاه علوم و تحقیقات: طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1
کارگاه تخصصی کاربرد فناوری نانو در پزشکی. آذرماه 94. دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله اعظم. @nanotech1
کنفرانس ملی کامپوزیت ها در صنعت ساختمان- همراه با بخش نانوکامپوزیت ها. @nanotech1
دوستان گرامی جهت جلوگیری از اختلال در دریافت پست های کانال و استفاده از امکانات بیشتر تلگرام خودتون رو با نسخه ی نصب شده در لپ تاپ یا موبایل خود آپدیت کنید.🌹🌹👇👇
Forwarded from Next Leve ( قوی ترین نیروی جهان )
Smiland - Telegram 3.3.0.apk
16 MB
Forwarded from Next Leve ( قوی ترین نیروی جهان )
Smiland - Telegram desktop 0.9.13.exe
13.3 MB
کنفرانس سلول های خورشیدی نانوساختار. 26 آذر. دانشگاه شریف. @NANOTECH1
پنجمین کنفرانس تخصصی سلولهای خورشیدی نانوساختاری ۲۶ آذر ماه در دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی شریف برگزار میشود. @nanotech1
اهمیت پژوهش سلولهای خورشیدی در این است که درگاهی برای ورود کشور به حوزه فناوری انرژیهای تجدید پذیر باز مینماید. رویکرد تولید فناوری، به جای خرید خط تولید، رویکردی جدید در صنعت کشور است. همچنین در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر لازم است که پشتوانههای فناوری از طریق پژوهشهای بنیادی و کاربردی در کشور ایجاد شود.
در همین راستاد دانشگاه صنعتی شریف برای پنجمین سال به همت پژوهشکده علوم و فناوری نانو این دانشگاه اقدام به برگزاری کنفرانس تخصصی سلولهای خورشیدی نانوساختار کرده است.
محورهای این کنفرانس شامل موارد ذیل است :
• سلولهای خورشیدی رنگدانهای
• سلولهای خورشیدی با جاذبهای پروسکایت
• سلولهای خورشیدی حساس شده یا مبتنی بر نقاط کوانتومی
• سلولهای خورشیدی آلی و پلیمری
• سلولهای خورشیدی لایه نازک
شایان ذکر است، یکی از اهداف اصلی کنفرانس سلولهای خورشیدی این است که فعالیتهای پژوهشی سلول خورشیدی در تعامل با شرکتها، اعم از بازرگانی، ساخت و فروش تجهیزات و شرکتهای تحقیق و توسعهای، قرار گیرد و گروههای دانشگاهی با این فعالیتها آشنا شوند. با توجه به اهمیت این موضوع در حاشیه این کنفرانس نمایشگاهی با هدف ایجاد ارتباط موثر بین شرکتهای دانشبنیان داخلی و پژوهشگران و ارائه و معرفی دستاوردهای این حوزه برپا میشود.
گفتنی است، کارگاه یک روزهای نیز در روز بعد از کنفرانس ۲۷ آذرماه برگزار خواهد شد که هدف آن انتقال مهارتهای ساخت، آنالیز و مدلسازی سلولهای خورشیدی است. http://ncl.sharif.edu/nssc94/index.htm @NANOTECH1
اهمیت پژوهش سلولهای خورشیدی در این است که درگاهی برای ورود کشور به حوزه فناوری انرژیهای تجدید پذیر باز مینماید. رویکرد تولید فناوری، به جای خرید خط تولید، رویکردی جدید در صنعت کشور است. همچنین در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر لازم است که پشتوانههای فناوری از طریق پژوهشهای بنیادی و کاربردی در کشور ایجاد شود.
در همین راستاد دانشگاه صنعتی شریف برای پنجمین سال به همت پژوهشکده علوم و فناوری نانو این دانشگاه اقدام به برگزاری کنفرانس تخصصی سلولهای خورشیدی نانوساختار کرده است.
محورهای این کنفرانس شامل موارد ذیل است :
• سلولهای خورشیدی رنگدانهای
• سلولهای خورشیدی با جاذبهای پروسکایت
• سلولهای خورشیدی حساس شده یا مبتنی بر نقاط کوانتومی
• سلولهای خورشیدی آلی و پلیمری
• سلولهای خورشیدی لایه نازک
شایان ذکر است، یکی از اهداف اصلی کنفرانس سلولهای خورشیدی این است که فعالیتهای پژوهشی سلول خورشیدی در تعامل با شرکتها، اعم از بازرگانی، ساخت و فروش تجهیزات و شرکتهای تحقیق و توسعهای، قرار گیرد و گروههای دانشگاهی با این فعالیتها آشنا شوند. با توجه به اهمیت این موضوع در حاشیه این کنفرانس نمایشگاهی با هدف ایجاد ارتباط موثر بین شرکتهای دانشبنیان داخلی و پژوهشگران و ارائه و معرفی دستاوردهای این حوزه برپا میشود.
گفتنی است، کارگاه یک روزهای نیز در روز بعد از کنفرانس ۲۷ آذرماه برگزار خواهد شد که هدف آن انتقال مهارتهای ساخت، آنالیز و مدلسازی سلولهای خورشیدی است. http://ncl.sharif.edu/nssc94/index.htm @NANOTECH1