انوحسگری با قابلیت شناسایی مواد در سطح مولکولی
@nanotech1
سایت NBIC-محققان نانوحسگری با سیستم نانونوری خودکار، با حساسیتی در سطح مولکولی تولید کردهاند که از یک سیستم کنترلی میکروسیالی برای نمونهبرداری خودکار مایعِ آزمایشگاه روی تراشه استفاده میکند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC) تصور کنید که قادر به آزمایش مواد غذایی در آشپزخانه خود، برای تشخیص سریع وجود میکروبهای کشنده باشید. تحقیقات انجامشده در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی (Berkeley Lab) که در حال حاضر توسط شرکت اپتوکی (Optokey) تجاریسازی میشود، میتواند این امر را امکانپذیر کند.
اپتوکی، یک کسبوکار نوپا در هیوارد، کالیفرنیا، حسگر کوچکی تولید کردهاست که میتواند بهسرعت و دقت، مواد را در سطح مولکولی شناسایی کند. فنکینگ فرانک چن ، مدیرعامل و از مؤسسان شرکت گفت: «سیستم ما قادر است در زمینه شیمی، زیستشناسی، بیوشیمی، زیستشناسی مولکولی، تشخیص بالینی و تجزیهوتحلیل شیمیایی با هزینه اندک و بدون دخالت انسان عمل نماید.»
این فناوری بر اساس طیفسنجی رامان (Raman) ساخته شدهاست که روشی برای شناسایی مولکولی است و با اینکه ابزار تحلیلی بسیار حساسی است، نتایج بهراحتی به دست نمیآیند. چن و همکارانش در آزمایشگاه برکلی، راهحلی برای این مشکل ابداع کردند که بهمنظور انجام سنجش شیمیایی و زیستی، با استفاده از تشدیدگر نانوپلاسمایی، تعامل فوتون با یک سطح فعال را، با استفاده از نانوساختارها اندازهگیری میکند. اندازهگیریها در این روش بسیار قابلاعتماد هستند.
این حسگر کوچک، از یک سیستم کنترلی میکروسیالی برای نمونهبرداری خودکار مایعِ آزمایشگاه روی تراشه استفاده میکند. این شرکت بهمنظور بهینهسازی قیمت، حجم و دقت، از صنعت نیمههادی، لیزر و اپتیک در ساخت این تراشه بهره گرفتهاست.
رابرت چبی ، مدیر بخش تولید، گفت: «این محصول یک سیستم نانونوری خودکار پیشرفته، با حساسیتی در سطح مولکولی و بهمراتب برتر از حسگرهای موجود در بازار است. همچنین، سیستم ما میتواند این اطلاعات را در عرض چند دقیقه و یا حتی بهطور مستمر ارائه کند؛ درحالیکه در روشهای دیگر ساعتها یا حتی روزها طول میکشد. همچنین کاربردهای آن، شامل ایمنی مواد غذایی، نظارت بر محیطزیست، تشخیص پزشکی و تجزیهوتحلیل شیمیایی است.»
چن افزود: «محصولی که ما در ذهن داریم، فشرده و خودکار است و میتوان آن را در مدارس، رستورانها، کارخانهها، بیمارستان، آمبولانس، فرودگاهها و حتی میدانهای جنگ استفاده کرد.»
بازار هدف بعدی چن، خانه هوشمند است که در آن یک حسگر نانونوری برای تشخیص آلایندهها در مواد غذایی، هوا و آب نصب میشود. @nanotech1
@nanotech1
سایت NBIC-محققان نانوحسگری با سیستم نانونوری خودکار، با حساسیتی در سطح مولکولی تولید کردهاند که از یک سیستم کنترلی میکروسیالی برای نمونهبرداری خودکار مایعِ آزمایشگاه روی تراشه استفاده میکند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC) تصور کنید که قادر به آزمایش مواد غذایی در آشپزخانه خود، برای تشخیص سریع وجود میکروبهای کشنده باشید. تحقیقات انجامشده در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی (Berkeley Lab) که در حال حاضر توسط شرکت اپتوکی (Optokey) تجاریسازی میشود، میتواند این امر را امکانپذیر کند.
اپتوکی، یک کسبوکار نوپا در هیوارد، کالیفرنیا، حسگر کوچکی تولید کردهاست که میتواند بهسرعت و دقت، مواد را در سطح مولکولی شناسایی کند. فنکینگ فرانک چن ، مدیرعامل و از مؤسسان شرکت گفت: «سیستم ما قادر است در زمینه شیمی، زیستشناسی، بیوشیمی، زیستشناسی مولکولی، تشخیص بالینی و تجزیهوتحلیل شیمیایی با هزینه اندک و بدون دخالت انسان عمل نماید.»
این فناوری بر اساس طیفسنجی رامان (Raman) ساخته شدهاست که روشی برای شناسایی مولکولی است و با اینکه ابزار تحلیلی بسیار حساسی است، نتایج بهراحتی به دست نمیآیند. چن و همکارانش در آزمایشگاه برکلی، راهحلی برای این مشکل ابداع کردند که بهمنظور انجام سنجش شیمیایی و زیستی، با استفاده از تشدیدگر نانوپلاسمایی، تعامل فوتون با یک سطح فعال را، با استفاده از نانوساختارها اندازهگیری میکند. اندازهگیریها در این روش بسیار قابلاعتماد هستند.
این حسگر کوچک، از یک سیستم کنترلی میکروسیالی برای نمونهبرداری خودکار مایعِ آزمایشگاه روی تراشه استفاده میکند. این شرکت بهمنظور بهینهسازی قیمت، حجم و دقت، از صنعت نیمههادی، لیزر و اپتیک در ساخت این تراشه بهره گرفتهاست.
رابرت چبی ، مدیر بخش تولید، گفت: «این محصول یک سیستم نانونوری خودکار پیشرفته، با حساسیتی در سطح مولکولی و بهمراتب برتر از حسگرهای موجود در بازار است. همچنین، سیستم ما میتواند این اطلاعات را در عرض چند دقیقه و یا حتی بهطور مستمر ارائه کند؛ درحالیکه در روشهای دیگر ساعتها یا حتی روزها طول میکشد. همچنین کاربردهای آن، شامل ایمنی مواد غذایی، نظارت بر محیطزیست، تشخیص پزشکی و تجزیهوتحلیل شیمیایی است.»
چن افزود: «محصولی که ما در ذهن داریم، فشرده و خودکار است و میتوان آن را در مدارس، رستورانها، کارخانهها، بیمارستان، آمبولانس، فرودگاهها و حتی میدانهای جنگ استفاده کرد.»
بازار هدف بعدی چن، خانه هوشمند است که در آن یک حسگر نانونوری برای تشخیص آلایندهها در مواد غذایی، هوا و آب نصب میشود. @nanotech1
گزارش جدید پروژه نانوولید
@nanotech1
این گزارش، یک دستورالعمل خاص برای دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد ابداعی در محیط کار است.
موسسه فدرال سلامت حرفهای کشور آلمان (BAuA) در چارچوب پروژه نانوولید (NanoValid)، گزارشی را با عنوان «حرکت فناورینانو» منتشر کرده است. این گزارش، یک دستورالعمل خاص برای دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد ابداعی در محیط کار است.
گزارش جدید حاوی موارد ذیل است:
• بروشوری در زمینه دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد پیشرفته در محیط کار که این بروشور از فعالیتهای ارزیابی و مدیریت ریسک در هنگام کار با نانومواد پشتیبانی میکند. بروشور فوق، راهبردهای ایمنی و شاخصهای حفاظت برای دستکاری نانومواد را ارائه میکند. همچنین بروشور جدید، پیشنهاداتی برای ذخیره و معدوم کردن نانومواد، حفاظت از آتشسوزی و انفجار، دورههای آموزشی، و سلامت حرفهای نیز ارائه میکند؛
• ارائه مطالعات میدانی، شامل مثالهای کاربردی در زمینه ارزیابی تخصصی ایمنی و سلامت در محیطهای کاری مختلف. این مطالعات حاوی تشریح کامل شاخصهای انتشار مختلف در آزمایشگاهها و کارخانههای پایلوت میباشد. این گزارش، روشها، راهبردهای نمونهگیری و ادوات را تشریح کرده، نتایج را خلاصه نموده و بحث و بررسی میکند. همچنین روشهای اندازهگیری را نیز با هم ترکیب میکند؛
• ارائههای آماده برای سخنرانیهای دانشگاهی، دورههای آموزشی و نظارتی؛ و
• اسناد عمومی شامل اطلاعات مفید، الگوها، و مثالها، شامل دستورالعملهای عملکردی، پروتکلهای نمونهسازی، راهنمای تبادلنظر و مقدمهای کوتاه در زمینه مدیریت ایمنی و نانومواد.
لازم به ذکر است پروژه نانو ولید در چارچوب برنامه هفتم توسعه تحقیقات و فناوری اتحادیه اروپا در نوامبر سال 2011 میلادی و با مشارکت 24 سازمان از 14 کشور اروپایی و 7 سازمان از کشورهای برزیل، کانادا، هند و آمریکا آغاز شده است. هدف اصلی این پروژه که اعتبار آن 13 میلیون یورو است، توسعه مجموعهای از روشهای مرجع مطمئن برای ساخت، تعیین مشخصات فیزیکی شیمیایی، شناسایی مخاطرات و ارزیابی انتشار نانومواد مهندسی شده است. @nanotech1
@nanotech1
این گزارش، یک دستورالعمل خاص برای دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد ابداعی در محیط کار است.
موسسه فدرال سلامت حرفهای کشور آلمان (BAuA) در چارچوب پروژه نانوولید (NanoValid)، گزارشی را با عنوان «حرکت فناورینانو» منتشر کرده است. این گزارش، یک دستورالعمل خاص برای دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد ابداعی در محیط کار است.
گزارش جدید حاوی موارد ذیل است:
• بروشوری در زمینه دستکاری ایمن نانومواد و سایر مواد پیشرفته در محیط کار که این بروشور از فعالیتهای ارزیابی و مدیریت ریسک در هنگام کار با نانومواد پشتیبانی میکند. بروشور فوق، راهبردهای ایمنی و شاخصهای حفاظت برای دستکاری نانومواد را ارائه میکند. همچنین بروشور جدید، پیشنهاداتی برای ذخیره و معدوم کردن نانومواد، حفاظت از آتشسوزی و انفجار، دورههای آموزشی، و سلامت حرفهای نیز ارائه میکند؛
• ارائه مطالعات میدانی، شامل مثالهای کاربردی در زمینه ارزیابی تخصصی ایمنی و سلامت در محیطهای کاری مختلف. این مطالعات حاوی تشریح کامل شاخصهای انتشار مختلف در آزمایشگاهها و کارخانههای پایلوت میباشد. این گزارش، روشها، راهبردهای نمونهگیری و ادوات را تشریح کرده، نتایج را خلاصه نموده و بحث و بررسی میکند. همچنین روشهای اندازهگیری را نیز با هم ترکیب میکند؛
• ارائههای آماده برای سخنرانیهای دانشگاهی، دورههای آموزشی و نظارتی؛ و
• اسناد عمومی شامل اطلاعات مفید، الگوها، و مثالها، شامل دستورالعملهای عملکردی، پروتکلهای نمونهسازی، راهنمای تبادلنظر و مقدمهای کوتاه در زمینه مدیریت ایمنی و نانومواد.
لازم به ذکر است پروژه نانو ولید در چارچوب برنامه هفتم توسعه تحقیقات و فناوری اتحادیه اروپا در نوامبر سال 2011 میلادی و با مشارکت 24 سازمان از 14 کشور اروپایی و 7 سازمان از کشورهای برزیل، کانادا، هند و آمریکا آغاز شده است. هدف اصلی این پروژه که اعتبار آن 13 میلیون یورو است، توسعه مجموعهای از روشهای مرجع مطمئن برای ساخت، تعیین مشخصات فیزیکی شیمیایی، شناسایی مخاطرات و ارزیابی انتشار نانومواد مهندسی شده است. @nanotech1
چهارشنبه ۴ آذر ۱۳۹۴
اخبار مهم
نشست تخصصی معرفی فرصتهای صنعتی و تجاری نانوپوششها در صنایع قالب سازی
آزمایشگاهی در یک کیف دستی برای تشخیص سریع سرطان
موضوع : سلامت کلمات کلیدی : فناوری همگرا تاریخ خبر : 1394/09/04 تعداد بازدید : 42
سایت NBIC: پژوهشگران انگلیسی آزمایشگاه کوچکی در حد یک کیف دستی ساختند که میتواند با استفاده از خون افراد، سرطان را با دقت بالا تشخیص دهد. این آزمایشگاه میتواند در مناطق دورافتادهای که امکانات کافی برای راهاندازی یک آزمایشگاه کامل را ندارند، استفاده شود.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC)، محققان دانشگاه لوبورو (Loughborough) امیدوارند با استفاده از آزمایشگاه کیفی سیار که قادر است حتی در دماهای بالا نیز به خوبی عمل کند، نرخ تشخیص سریع سرطان در کشورهای در حال توسعه را افزایش دهند.
تعداد افرادی که در کشورهای در حال توسعه به علت سرطان جان خود را از دست میدهند رو به افزایش است. قسمتی از این معضل به خاطر پیری جمعیت است که به طور پیوسته اتفاق میافتد، ولی دسترسی محدود به ابزارهای تشخیصی درست نیز در این مسئله دخیل میباشد. سرطان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است که سالانه باعث مرگ بیش از 8 میلیون نفر میشود و 70 درصد مرگهای ناشی از سرطان جهان نیز در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی و مرکزی اتفاق میافتد. انتظار میرود تعداد موارد جدید نیز در دو دهه آینده 70 درصد افزایش یابد.
دکتر نانو ریس که مدرس مهندسی شیمی میباشد به کمک همکار تحقیقاتی خود، ایزابل باربوسا ، راهحلی برای آزمایشهای تشخیصی در مناطق دوردست کشورهای در حال توسعه که از فناوری کافی برای پشتیبانی از یک آزمایشگاه کامل محروم هستند، توسعه دادهاند.
آزمایشگاه کیفی شامل 4 قسمت میباشد: یک ابزار چند سرنگی دستی که قابلیت انجام 80 آزمایش همزمان از تمامی نمونههای خونی در هر زمان را دارا میباشد. صفحات پرشده توسط مواد آزمایش، یک اسکنر فیلم سیار برای مجسمسازی نوارهای آزمایش و یک رایانه سیار برای تحلیل داده. کل سیستم میتواند در یک کیف کوچک حمل شود و تنها به یک متصدی نیاز دارد که با آموزشهای حداقلی میتواند آزمایش را بدون نیاز به ابزار یا تجهیزات اضافی در 15 دقیقه انجام دهد. یکی از ویژگیهای برجسته این آزمایشگاه کیفی این است که از همه خون، بدون نیاز به آمادهسازی نمونه استفاده میکند.
دکتر ریس در رابطه با این روش جدید اینگونه توضیح میدهد:« این آزمایشگاه کیفی هم ارزان است و هم استفاده از آن بسیار ساده میباشد. این بدان معنی است که ابزار تشخیصی با دقت بالا برای افراد در فواصل دور قابل دسترسی خواهد بود و باعث مشاهده و نظارت بر انواع مختلف سرطان میشود.» @nanotech1
اخبار مهم
نشست تخصصی معرفی فرصتهای صنعتی و تجاری نانوپوششها در صنایع قالب سازی
آزمایشگاهی در یک کیف دستی برای تشخیص سریع سرطان
موضوع : سلامت کلمات کلیدی : فناوری همگرا تاریخ خبر : 1394/09/04 تعداد بازدید : 42
سایت NBIC: پژوهشگران انگلیسی آزمایشگاه کوچکی در حد یک کیف دستی ساختند که میتواند با استفاده از خون افراد، سرطان را با دقت بالا تشخیص دهد. این آزمایشگاه میتواند در مناطق دورافتادهای که امکانات کافی برای راهاندازی یک آزمایشگاه کامل را ندارند، استفاده شود.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC)، محققان دانشگاه لوبورو (Loughborough) امیدوارند با استفاده از آزمایشگاه کیفی سیار که قادر است حتی در دماهای بالا نیز به خوبی عمل کند، نرخ تشخیص سریع سرطان در کشورهای در حال توسعه را افزایش دهند.
تعداد افرادی که در کشورهای در حال توسعه به علت سرطان جان خود را از دست میدهند رو به افزایش است. قسمتی از این معضل به خاطر پیری جمعیت است که به طور پیوسته اتفاق میافتد، ولی دسترسی محدود به ابزارهای تشخیصی درست نیز در این مسئله دخیل میباشد. سرطان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است که سالانه باعث مرگ بیش از 8 میلیون نفر میشود و 70 درصد مرگهای ناشی از سرطان جهان نیز در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی و مرکزی اتفاق میافتد. انتظار میرود تعداد موارد جدید نیز در دو دهه آینده 70 درصد افزایش یابد.
دکتر نانو ریس که مدرس مهندسی شیمی میباشد به کمک همکار تحقیقاتی خود، ایزابل باربوسا ، راهحلی برای آزمایشهای تشخیصی در مناطق دوردست کشورهای در حال توسعه که از فناوری کافی برای پشتیبانی از یک آزمایشگاه کامل محروم هستند، توسعه دادهاند.
آزمایشگاه کیفی شامل 4 قسمت میباشد: یک ابزار چند سرنگی دستی که قابلیت انجام 80 آزمایش همزمان از تمامی نمونههای خونی در هر زمان را دارا میباشد. صفحات پرشده توسط مواد آزمایش، یک اسکنر فیلم سیار برای مجسمسازی نوارهای آزمایش و یک رایانه سیار برای تحلیل داده. کل سیستم میتواند در یک کیف کوچک حمل شود و تنها به یک متصدی نیاز دارد که با آموزشهای حداقلی میتواند آزمایش را بدون نیاز به ابزار یا تجهیزات اضافی در 15 دقیقه انجام دهد. یکی از ویژگیهای برجسته این آزمایشگاه کیفی این است که از همه خون، بدون نیاز به آمادهسازی نمونه استفاده میکند.
دکتر ریس در رابطه با این روش جدید اینگونه توضیح میدهد:« این آزمایشگاه کیفی هم ارزان است و هم استفاده از آن بسیار ساده میباشد. این بدان معنی است که ابزار تشخیصی با دقت بالا برای افراد در فواصل دور قابل دسترسی خواهد بود و باعث مشاهده و نظارت بر انواع مختلف سرطان میشود.» @nanotech1
آزمایشگاهی در یک کیف دستی برای تشخیص سریع سرطان
@nanotech1
سایت NBIC: پژوهشگران انگلیسی آزمایشگاه کوچکی در حد یک کیف دستی ساختند که میتواند با استفاده از خون افراد، سرطان را با دقت بالا تشخیص دهد. این آزمایشگاه میتواند در مناطق دورافتادهای که امکانات کافی برای راهاندازی یک آزمایشگاه کامل را ندارند، استفاده شود.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC)، محققان دانشگاه لوبورو (Loughborough) امیدوارند با استفاده از آزمایشگاه کیفی سیار که قادر است حتی در دماهای بالا نیز به خوبی عمل کند، نرخ تشخیص سریع سرطان در کشورهای در حال توسعه را افزایش دهند.
تعداد افرادی که در کشورهای در حال توسعه به علت سرطان جان خود را از دست میدهند رو به افزایش است. قسمتی از این معضل به خاطر پیری جمعیت است که به طور پیوسته اتفاق میافتد، ولی دسترسی محدود به ابزارهای تشخیصی درست نیز در این مسئله دخیل میباشد. سرطان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است که سالانه باعث مرگ بیش از 8 میلیون نفر میشود و 70 درصد مرگهای ناشی از سرطان جهان نیز در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی و مرکزی اتفاق میافتد. انتظار میرود تعداد موارد جدید نیز در دو دهه آینده 70 درصد افزایش یابد.
دکتر نانو ریس که مدرس مهندسی شیمی میباشد به کمک همکار تحقیقاتی خود، ایزابل باربوسا ، راهحلی برای آزمایشهای تشخیصی در مناطق دوردست کشورهای در حال توسعه که از فناوری کافی برای پشتیبانی از یک آزمایشگاه کامل محروم هستند، توسعه دادهاند.
آزمایشگاه کیفی شامل 4 قسمت میباشد: یک ابزار چند سرنگی دستی که قابلیت انجام 80 آزمایش همزمان از تمامی نمونههای خونی در هر زمان را دارا میباشد. صفحات پرشده توسط مواد آزمایش، یک اسکنر فیلم سیار برای مجسمسازی نوارهای آزمایش و یک رایانه سیار برای تحلیل داده. کل سیستم میتواند در یک کیف کوچک حمل شود و تنها به یک متصدی نیاز دارد که با آموزشهای حداقلی میتواند آزمایش را بدون نیاز به ابزار یا تجهیزات اضافی در 15 دقیقه انجام دهد. یکی از ویژگیهای برجسته این آزمایشگاه کیفی این است که از همه خون، بدون نیاز به آمادهسازی نمونه استفاده میکند.
دکتر ریس در رابطه با این روش جدید اینگونه توضیح میدهد:« این آزمایشگاه کیفی هم ارزان است و هم استفاده از آن بسیار ساده میباشد. این بدان معنی است که ابزار تشخیصی با دقت بالا برای افراد در فواصل دور قابل دسترسی خواهد بود و باعث مشاهده و نظارت بر انواع مختلف سرطان میشود.» @nanotech1
@nanotech1
سایت NBIC: پژوهشگران انگلیسی آزمایشگاه کوچکی در حد یک کیف دستی ساختند که میتواند با استفاده از خون افراد، سرطان را با دقت بالا تشخیص دهد. این آزمایشگاه میتواند در مناطق دورافتادهای که امکانات کافی برای راهاندازی یک آزمایشگاه کامل را ندارند، استفاده شود.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC)، محققان دانشگاه لوبورو (Loughborough) امیدوارند با استفاده از آزمایشگاه کیفی سیار که قادر است حتی در دماهای بالا نیز به خوبی عمل کند، نرخ تشخیص سریع سرطان در کشورهای در حال توسعه را افزایش دهند.
تعداد افرادی که در کشورهای در حال توسعه به علت سرطان جان خود را از دست میدهند رو به افزایش است. قسمتی از این معضل به خاطر پیری جمعیت است که به طور پیوسته اتفاق میافتد، ولی دسترسی محدود به ابزارهای تشخیصی درست نیز در این مسئله دخیل میباشد. سرطان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است که سالانه باعث مرگ بیش از 8 میلیون نفر میشود و 70 درصد مرگهای ناشی از سرطان جهان نیز در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی و مرکزی اتفاق میافتد. انتظار میرود تعداد موارد جدید نیز در دو دهه آینده 70 درصد افزایش یابد.
دکتر نانو ریس که مدرس مهندسی شیمی میباشد به کمک همکار تحقیقاتی خود، ایزابل باربوسا ، راهحلی برای آزمایشهای تشخیصی در مناطق دوردست کشورهای در حال توسعه که از فناوری کافی برای پشتیبانی از یک آزمایشگاه کامل محروم هستند، توسعه دادهاند.
آزمایشگاه کیفی شامل 4 قسمت میباشد: یک ابزار چند سرنگی دستی که قابلیت انجام 80 آزمایش همزمان از تمامی نمونههای خونی در هر زمان را دارا میباشد. صفحات پرشده توسط مواد آزمایش، یک اسکنر فیلم سیار برای مجسمسازی نوارهای آزمایش و یک رایانه سیار برای تحلیل داده. کل سیستم میتواند در یک کیف کوچک حمل شود و تنها به یک متصدی نیاز دارد که با آموزشهای حداقلی میتواند آزمایش را بدون نیاز به ابزار یا تجهیزات اضافی در 15 دقیقه انجام دهد. یکی از ویژگیهای برجسته این آزمایشگاه کیفی این است که از همه خون، بدون نیاز به آمادهسازی نمونه استفاده میکند.
دکتر ریس در رابطه با این روش جدید اینگونه توضیح میدهد:« این آزمایشگاه کیفی هم ارزان است و هم استفاده از آن بسیار ساده میباشد. این بدان معنی است که ابزار تشخیصی با دقت بالا برای افراد در فواصل دور قابل دسترسی خواهد بود و باعث مشاهده و نظارت بر انواع مختلف سرطان میشود.» @nanotech1
نانوپوشش خودتمیز شونده عاری از فلوئور
@nanotech1
محققان کانادایی با استفاده از نانودامنههای پلیمری موفق به ساخت نانوپوششی شفاف شدند که آبگریز و روغنگریز است؛ بدون این که در آن از فلوئور استفاده شده باشد. فلوئور موجب افزایش قیمت و آسیب به محیطزیست میشود.
شیشههای خود تمیزشونده، دکور داخل خودرو که مقاوم به لک است و همچنین دیوارهای ضدنگارش از جمله کاربردهایی هستند که سطوح ضدلک و خودتمیز شونده میتوانند داشته باشند.
اخیراً مقالهای با عنوان Fluorine-Free Anti-Smudge Polyurethane Coatings در نشریه Angewandte Chemie منتشر شدهاست که در آن محققان کانادایی روشی برای ایجاد پوششهای شفاف ضد آب و ضد روغن ارائه کردند. برخلاف روشهای قبلی، این روش جدید، فاقد فلوئور بوده که موجب افزایش قیمت پوشش و مشکلات زیستمحیطی میشد.
روشهایی که پیش از این ارائه شدهاست به شکلی بوده که محصول نهایی قابل استفاده در همه حوزهها نیست که دلیل این امر شفاف نبودن پوشش است. فلوئور دارای خواص مناسب برای استفاده از پوشش نهایی در تمامی حوزهها است اما موجب افزایش قیمت شده و همچنین به دلیل خطرات تجمع آن در محیطزیست استفاده از آن با محدودیت قوانین روبرو است.
اخیراً پژوهشگران دانشگاه کوئین در ایالت انتاریو کانادا به رهبری گاوجین لیو موفق به ارائه پوشش پلیاورتان فاقد فلوئور کردند. این ماده ارزان قیمت بوده و به راحتی به سطوح مختلف میچسبد. نتایج یافتههای اخیر نشان میدهد که این پوشش کاملاً شفاف است به طوری که حتی در ضخامتهای 10 میکرونی نیز کاملاً شفاف دیده میشود.
این پوشش قادر است هم روغن و هم آب را از خود دور کند. برای تولید این پوشش، محققان از زنجیره پلیمری پلی(دیمتیلسیلوکسان) (PDMS) و یک روغن سیلیکونی زیستسازگار استفاده کردند. این اجزاء برای تولید ماتریکس پلیمری با نانودامنههای PDMS استفاده میشود. روی سطح، این زنجیره سیلیکونی تشکیل یک فیلم لایه نازک روانساز میدهد. زمانی که یک ماده دیگر نظیر روغن مورد استفاده در آشپزی روی این سطح قرار میگیرد به سرعت از روی آن لیز میخورد که دلیل آن این است که این لایه نازک برخلاف سطح جامد نمیتواند سیال را به دام اندازد.
این پوشش جدید قادر است اثر انگشت، جوهر و رنگ را از خود دور کند. از این پوشش میتوان روی سطح نمایشگر تلفن همراه استفاده کرد. @nanotech1
@nanotech1
محققان کانادایی با استفاده از نانودامنههای پلیمری موفق به ساخت نانوپوششی شفاف شدند که آبگریز و روغنگریز است؛ بدون این که در آن از فلوئور استفاده شده باشد. فلوئور موجب افزایش قیمت و آسیب به محیطزیست میشود.
شیشههای خود تمیزشونده، دکور داخل خودرو که مقاوم به لک است و همچنین دیوارهای ضدنگارش از جمله کاربردهایی هستند که سطوح ضدلک و خودتمیز شونده میتوانند داشته باشند.
اخیراً مقالهای با عنوان Fluorine-Free Anti-Smudge Polyurethane Coatings در نشریه Angewandte Chemie منتشر شدهاست که در آن محققان کانادایی روشی برای ایجاد پوششهای شفاف ضد آب و ضد روغن ارائه کردند. برخلاف روشهای قبلی، این روش جدید، فاقد فلوئور بوده که موجب افزایش قیمت پوشش و مشکلات زیستمحیطی میشد.
روشهایی که پیش از این ارائه شدهاست به شکلی بوده که محصول نهایی قابل استفاده در همه حوزهها نیست که دلیل این امر شفاف نبودن پوشش است. فلوئور دارای خواص مناسب برای استفاده از پوشش نهایی در تمامی حوزهها است اما موجب افزایش قیمت شده و همچنین به دلیل خطرات تجمع آن در محیطزیست استفاده از آن با محدودیت قوانین روبرو است.
اخیراً پژوهشگران دانشگاه کوئین در ایالت انتاریو کانادا به رهبری گاوجین لیو موفق به ارائه پوشش پلیاورتان فاقد فلوئور کردند. این ماده ارزان قیمت بوده و به راحتی به سطوح مختلف میچسبد. نتایج یافتههای اخیر نشان میدهد که این پوشش کاملاً شفاف است به طوری که حتی در ضخامتهای 10 میکرونی نیز کاملاً شفاف دیده میشود.
این پوشش قادر است هم روغن و هم آب را از خود دور کند. برای تولید این پوشش، محققان از زنجیره پلیمری پلی(دیمتیلسیلوکسان) (PDMS) و یک روغن سیلیکونی زیستسازگار استفاده کردند. این اجزاء برای تولید ماتریکس پلیمری با نانودامنههای PDMS استفاده میشود. روی سطح، این زنجیره سیلیکونی تشکیل یک فیلم لایه نازک روانساز میدهد. زمانی که یک ماده دیگر نظیر روغن مورد استفاده در آشپزی روی این سطح قرار میگیرد به سرعت از روی آن لیز میخورد که دلیل آن این است که این لایه نازک برخلاف سطح جامد نمیتواند سیال را به دام اندازد.
این پوشش جدید قادر است اثر انگشت، جوهر و رنگ را از خود دور کند. از این پوشش میتوان روی سطح نمایشگر تلفن همراه استفاده کرد. @nanotech1
نانوموتورهای تعمیرکار با قابلیت جستجوی آسیبدیدگی
@nanotech1
حتماً برایتان اتفاق افتاده که انگشتتان زخم شود و چند روز بعد پوست به طور کامل خودش را ترمیم نماید. اندامهای زیستی تواناییهای شگفتانگیزی دارند به طوری که میتوانند در برابر آسیبدیدگیها خودشان را ترمیم نمایند و بهبود ببخشند. مهندسین مواد رویای ساخت موادی با چنین قابلیتی را در سر میپرورانند. محققان با الهام گرفتن از تواناییهای ذاتی سیستمهای زیستی، ردهی جدیدی از مواد «هوشمند» به نام «مواد خودشفا» را ارئه نمودند که میتواند آسیبهای داخلی و خارجی را ترمیم نماید.
در بسیاری از این روشها، مقادیر اندکی از عوامل درمانی با مواد و یا سایر محرکهای خارجی ترکیب میشوند تا فرآیند ترمیم را آغاز نمایند. اما خراشهایی در مقیاس میکرو و یا حتی نانو در لایههای نازک، غشاها و مدارهای الکتریکی سبب پیچیدگی موضوع شده است. مواد و دستگاههای سیستم خودشفای ایدهآل بدون کنترل دیگران کار میکند: آسیبها شناسایی و مکانیابی میشوند، سپس عملیات ترمیم بدون هیچگونه دخالت و یا نیاز به کنترل خارجی آغاز میگردد.
جوزف وانگ، استاد برجستهی مهندسی نانو در دانشگاه کالیفرنیا، میگوید: «برای این که یک سیستم خودکار بتواند ترمیم را به طور مستقل انجام دهد، بایستی قادر باشد تا عوامل درمانی را دقیقاً به مکانهای خاص خودشان برساند. چنین عوامل درمانی باید سه وظیفهی کلیدی را انجام دهند: تبدیل انرژی از محیط اطراف به کار مکانیکی برای انجام حرکتهای هدایت شده، درک و شناسایی آسیب، و دارا بودن قابلیت انجام ترمیمهای مهندسی شده.»
گروه تحقیقاتی وانگ با همکاری گروه تحقیقاتی پروفسور بالاس از دانشگاه پیتزبورگ نانوموتوری مصنوعی با قابلیت پیشرانش خودکار را ساختهاند که قادر است ترکهای سطحی در دستگاههای الکترونیکی را شناسایی نماید و جریان الکتریکی را به سرعت بازیابی نماید. این تیم تحقیقاتی، طراحی نانوموتور را با الهام از واکنش شیمیایی نوتروفیلها در برابر التهاب و تجمع پلاکتها در الیاف کلاژن زخم برای جلوگیری از خونریزی الهام گرفتهاند.
نانوموتور کاتالیزوری از نانوذرات کروی از جنس طلا یا پلاتین رسانا ساخته شده است که در حضور سوخت هیدروژن پراکسید با بازدهی بالا کار میکند. این نانوموتورها، سوخت را به حرکت هدایت شده تبدیل نموده و بدون کنترل خارجی به جستجوی ترکهای سطحی در محیط میپردازند. @nanotech1
@nanotech1
حتماً برایتان اتفاق افتاده که انگشتتان زخم شود و چند روز بعد پوست به طور کامل خودش را ترمیم نماید. اندامهای زیستی تواناییهای شگفتانگیزی دارند به طوری که میتوانند در برابر آسیبدیدگیها خودشان را ترمیم نمایند و بهبود ببخشند. مهندسین مواد رویای ساخت موادی با چنین قابلیتی را در سر میپرورانند. محققان با الهام گرفتن از تواناییهای ذاتی سیستمهای زیستی، ردهی جدیدی از مواد «هوشمند» به نام «مواد خودشفا» را ارئه نمودند که میتواند آسیبهای داخلی و خارجی را ترمیم نماید.
در بسیاری از این روشها، مقادیر اندکی از عوامل درمانی با مواد و یا سایر محرکهای خارجی ترکیب میشوند تا فرآیند ترمیم را آغاز نمایند. اما خراشهایی در مقیاس میکرو و یا حتی نانو در لایههای نازک، غشاها و مدارهای الکتریکی سبب پیچیدگی موضوع شده است. مواد و دستگاههای سیستم خودشفای ایدهآل بدون کنترل دیگران کار میکند: آسیبها شناسایی و مکانیابی میشوند، سپس عملیات ترمیم بدون هیچگونه دخالت و یا نیاز به کنترل خارجی آغاز میگردد.
جوزف وانگ، استاد برجستهی مهندسی نانو در دانشگاه کالیفرنیا، میگوید: «برای این که یک سیستم خودکار بتواند ترمیم را به طور مستقل انجام دهد، بایستی قادر باشد تا عوامل درمانی را دقیقاً به مکانهای خاص خودشان برساند. چنین عوامل درمانی باید سه وظیفهی کلیدی را انجام دهند: تبدیل انرژی از محیط اطراف به کار مکانیکی برای انجام حرکتهای هدایت شده، درک و شناسایی آسیب، و دارا بودن قابلیت انجام ترمیمهای مهندسی شده.»
گروه تحقیقاتی وانگ با همکاری گروه تحقیقاتی پروفسور بالاس از دانشگاه پیتزبورگ نانوموتوری مصنوعی با قابلیت پیشرانش خودکار را ساختهاند که قادر است ترکهای سطحی در دستگاههای الکترونیکی را شناسایی نماید و جریان الکتریکی را به سرعت بازیابی نماید. این تیم تحقیقاتی، طراحی نانوموتور را با الهام از واکنش شیمیایی نوتروفیلها در برابر التهاب و تجمع پلاکتها در الیاف کلاژن زخم برای جلوگیری از خونریزی الهام گرفتهاند.
نانوموتور کاتالیزوری از نانوذرات کروی از جنس طلا یا پلاتین رسانا ساخته شده است که در حضور سوخت هیدروژن پراکسید با بازدهی بالا کار میکند. این نانوموتورها، سوخت را به حرکت هدایت شده تبدیل نموده و بدون کنترل خارجی به جستجوی ترکهای سطحی در محیط میپردازند. @nanotech1
ارائه روشی برای تولید قطعات نانوالکترونیک انعطافپذیر
@nanotech1
محققان روشی برای تولید انبوه واحدهای سازنده نانوالکترونیک انعطافپذیر ارائه کردند. با این روش میتوان آلیاژهای مختلف واسط را برای استفاده در صنعت نیمههادی به ویژه قطعات نانوالکترونیک تولید کرد.
محققان گروه انرژی در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL)، آرایهای از اتصالات نیمههادی با الگوهای دلخواه در یک تک بلور نیمههادی با ضخامت نانومتری ساختند و نتایج یافتههای خود را در قالب مقالهای با عنوان "آرایههای الگو شده از هتروجانکشنهای عرضی درمیان نیمههادیهای دوبعدی دو لایهای"در مجله Nature communication منتشر کردند.
پژوهشگران این پروژه معتقداند، تشکیل اتصالات نیمههادی و مجتمع دانسیته بالا، اساس الکترونیک و اپتوالکترونیک مدرن است. این آرایههای عرضی در یک بلور تک لایه، مرحلهای مهم در بلوکهای ساختمانی نیمههادی دوبعدی با ویژگیهای اپتوالکترونیک برای دستگاههای بسیاز نازک با دانسیته بالا است.
فناوری امروزی، امکان ساخت ترانزیستورهایی با ابعاد بسیار کوچک (10 نانومتر) را با بلورهای سهبعدی فراهم میآورد. اما دانشمندان ORNL در این پروژه تحقیقاتی توانستند مسیر پیشرفت آینده را در زمینه الکترونیک باز نمایند، آنها از بلورهای دوبعدی برای ساخت ترانزیستورهای بسیار نازک استفاده کردند؛ بلورهایی که با اتصال الگوی لیتوگرافی بین دو نیمههادی مختلف در درون یک لایه ضخیم نانومتری تشکیل میشوند.
در این فرآیند، محققان نواحی انتخاب شده از یک تک لایه بلوری (سلنید مولیبدن) را به بلور دیگری(سولفید مولیبدن) انتقال دادند، این کار با لایهنشانی لیزر پالسی انجام شد. تصویر ذیل نشان میدهد که چطور اتمهای سولفور (سبز) در اتمهای سلنید (قرمز) در ناحیه در معرض لیتوگرافی (بالا) جایگزین شد، همانطور که با نقشه طیفسنجی رامان نشان داده شدهاست.
filereader.php?p1=main_966d4f564785d79f1
مسعود مهجوری سامانی از محققان این پروژه میگوید: «ما لایهنشانی با لیزر پالسی را برای سولفور انتخاب نمودیم زیرا کنترل دیجیتالی آن شار مادهای که به سطح میآید را تامین میکند. شما میتوانید با این روش انواع آلیاژهای واسطه را بسازید. با این روش میتوانید 20 درصد سلنیوم را با سولفور 30 درصد یا 50 درصد ترکیب کنید.»
دیوید گوهنگ رئیس گروه سنتز و مونتاژ کاربردی ORNL در مرکز علوم مواد نانوفاز در این باره میگوید: «توسعه یک فرآیند با قابلیت تولید انبوه، که به آسانی با الگوی لیتوگرافی اجرا میشود و اتصالات نیمههادی عرضی را در بلورهای دوبعدی شکل میدهد برای صنعت نیمههادی ضروری است. این فناوری برای تولید بلوکهای ساختمانی نسل بعدی دستگاههای بسیار نازک و برای کاربردهای الکترونیک انعطافپذیر تا انرژی خورشیدی لازم است.»
مسعود مهجوری سامانی نیز افزود: « با این روش میلیونها بلوک ساختمانی با الگوهای متعدد را میتوان بهطور همزمان ساخت. ما در حال حاضر میتوانیم هر نوع الگویی را که میخواهیم، بسازیم.»
محققان در نظر دارند تا تبخیر لیزر پالسی و روش تبدیل را برای اتمهای دیگری به جز سلنیوم و سولفور نیز مورد مطالعه قرار دهند. @nanotech1
@nanotech1
محققان روشی برای تولید انبوه واحدهای سازنده نانوالکترونیک انعطافپذیر ارائه کردند. با این روش میتوان آلیاژهای مختلف واسط را برای استفاده در صنعت نیمههادی به ویژه قطعات نانوالکترونیک تولید کرد.
محققان گروه انرژی در آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL)، آرایهای از اتصالات نیمههادی با الگوهای دلخواه در یک تک بلور نیمههادی با ضخامت نانومتری ساختند و نتایج یافتههای خود را در قالب مقالهای با عنوان "آرایههای الگو شده از هتروجانکشنهای عرضی درمیان نیمههادیهای دوبعدی دو لایهای"در مجله Nature communication منتشر کردند.
پژوهشگران این پروژه معتقداند، تشکیل اتصالات نیمههادی و مجتمع دانسیته بالا، اساس الکترونیک و اپتوالکترونیک مدرن است. این آرایههای عرضی در یک بلور تک لایه، مرحلهای مهم در بلوکهای ساختمانی نیمههادی دوبعدی با ویژگیهای اپتوالکترونیک برای دستگاههای بسیاز نازک با دانسیته بالا است.
فناوری امروزی، امکان ساخت ترانزیستورهایی با ابعاد بسیار کوچک (10 نانومتر) را با بلورهای سهبعدی فراهم میآورد. اما دانشمندان ORNL در این پروژه تحقیقاتی توانستند مسیر پیشرفت آینده را در زمینه الکترونیک باز نمایند، آنها از بلورهای دوبعدی برای ساخت ترانزیستورهای بسیار نازک استفاده کردند؛ بلورهایی که با اتصال الگوی لیتوگرافی بین دو نیمههادی مختلف در درون یک لایه ضخیم نانومتری تشکیل میشوند.
در این فرآیند، محققان نواحی انتخاب شده از یک تک لایه بلوری (سلنید مولیبدن) را به بلور دیگری(سولفید مولیبدن) انتقال دادند، این کار با لایهنشانی لیزر پالسی انجام شد. تصویر ذیل نشان میدهد که چطور اتمهای سولفور (سبز) در اتمهای سلنید (قرمز) در ناحیه در معرض لیتوگرافی (بالا) جایگزین شد، همانطور که با نقشه طیفسنجی رامان نشان داده شدهاست.
filereader.php?p1=main_966d4f564785d79f1
مسعود مهجوری سامانی از محققان این پروژه میگوید: «ما لایهنشانی با لیزر پالسی را برای سولفور انتخاب نمودیم زیرا کنترل دیجیتالی آن شار مادهای که به سطح میآید را تامین میکند. شما میتوانید با این روش انواع آلیاژهای واسطه را بسازید. با این روش میتوانید 20 درصد سلنیوم را با سولفور 30 درصد یا 50 درصد ترکیب کنید.»
دیوید گوهنگ رئیس گروه سنتز و مونتاژ کاربردی ORNL در مرکز علوم مواد نانوفاز در این باره میگوید: «توسعه یک فرآیند با قابلیت تولید انبوه، که به آسانی با الگوی لیتوگرافی اجرا میشود و اتصالات نیمههادی عرضی را در بلورهای دوبعدی شکل میدهد برای صنعت نیمههادی ضروری است. این فناوری برای تولید بلوکهای ساختمانی نسل بعدی دستگاههای بسیار نازک و برای کاربردهای الکترونیک انعطافپذیر تا انرژی خورشیدی لازم است.»
مسعود مهجوری سامانی نیز افزود: « با این روش میلیونها بلوک ساختمانی با الگوهای متعدد را میتوان بهطور همزمان ساخت. ما در حال حاضر میتوانیم هر نوع الگویی را که میخواهیم، بسازیم.»
محققان در نظر دارند تا تبخیر لیزر پالسی و روش تبدیل را برای اتمهای دیگری به جز سلنیوم و سولفور نیز مورد مطالعه قرار دهند. @nanotech1
رهاسازی داروهای ضدسرطان با استفاده از غشاهایی حاوی پلاکت بیمار @nanotech1
رهاسازی داروهای ضدسرطان با استفاده از غشاهایی حاوی پلاکت بیمار
@nanotech1
محققان آمریکایی موفق به ارائه روشی برای رهاسازی داروی ضدسرطان شدند که در آن از پلاکتهای خود بیمار استفاده شدهاست. این دارو قادر است مدت زمان طولانیتری را برای حمله به تومورهای سرطانی در داخل خون به گردش درآید.
یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه کارولینای شمالی برای اولین بار داروهای ضدسرطانی را در داخل غشاهایی که ماندگاری بالایی در خون دارند، قرار دادند. این غشاها در حقیقت از پلاکتهای خود بیمار ساخته شدهاند. دو مزیت کلیدی در استفاده از غشاهای پلاکتی برای داروهای ضدسرطان وجود دارد.
دکتر ژئن گیو، نویسنده مسئول مقالهای در رابطه با این پروژه گفت: «اولین مزیت در رابطه با وابستگی سطح سلولهای سرطانی به پلاکتها است که باعث میشود به یکدیگر بچسبند. دوم، با توجه به اینکه پلاکتها از بدن خود بیمار هستند، حاملهای دارو بهعنوان یک شیء خارجی شناخته نمیشوند، بنابراین قادرند مدت زمان طولانیتری در جریان خون باقی بمانند.»
این روش بدین صورت است که در ابتدا از بیمار خون گرفته میشود، سپس پلاکتها از خون جمعآوری شده و غشاهای پلاکتی از آنها استخراج میشوند. سپس این غشاها در محلولی از ژلی حاوی داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین (DOX: دارویی که قادر است به هستههای سلول سرطانی حمله کند - مترجم)، قرار داده میشود.
ژل با فشار در داخل غشا تزریق شده و کرههایی در مقیاس نانو را تولید میکند که از غشاهای پلاکتی حاوی هستههای ژل-Dox ساخته شدهاست. کرهها بهگونهای عمل میکنند که سطوح آنها با داروی ترایل (TRAIL: پروتئین ضدسرطان - مترجم) پوشش داده میشود که در حمله به غشای سلولی سلولهای سرطان بسیار موثر است.
وقتی که این شبه پلاکتها در داخل جریان خون بیمار آزاد شد، میتوانند تا بیشتر از 30 ساعت در داخل خون به گردش درآیند. در حالیکه حاملهای در مقیاس نانو که حاوی پوشش TRAIL نیستند تنها میتوانند به مدت 6 ساعت به گردش درآیند.
چگونگی عملکرد این فرآیند بدین صورت است که ابتدا پروتئینهای P-Selection (موجود در غشای پلاکتی) به پروتئینهای CD44 (گیرنده غشایی در سطح سلول سرطانی) متصل شده و آنها را در همانجا قفل میکنند. سپس داروی TRAIL (روی سطح شبه پلاکتی) به غشای سلول سرطانی حمله میکند. در ادامه، شبه پلاکت در مقیاس نانو بهطور موثری توسط سلول سرطانی بزرگتر بلعیده میشود. در نتیجه، محیط اسیدی داخل سلول سرطانی شروع به شکستن شبه پلاکت میکند و در نهایت Dox را برای حمله به هستههای سلول سرطانی رها میکند.
کوآنیین هو، دانشجوی دکتری و نویسنده اول مقاله (Anticancer Platelet-Mimicking Nanovehicles) در نشریه Advanced Materials، افزود: «از ویژگیهای منحصربه فرد این روش این است که داروها نه تنها میتوانند به تومور اصلی حمله کنند، بلکه قادرند سلولهای توموری که در جریان خون در حال حرکت هستند و بخصوص تومورهای جدید را یافته و آنها را مورد حمله قرار دهند.»
دکتر ژئن گیو در این باره میگوید: «ما قصد داریم آزمون پیش بالینی اضافی را برای این روش انجام دهیم. ما معتقدیم این روش میتواند برای تحویل سایر داروها نیز مورد استفاده قرار گیرد. از این روش میتوان برای آن دسته از داروهای بیماریهای قلبی عروقی، که در آنها از این غشای پلاکتی استفاده میشود، بهره برد». @nanotech1
@nanotech1
محققان آمریکایی موفق به ارائه روشی برای رهاسازی داروی ضدسرطان شدند که در آن از پلاکتهای خود بیمار استفاده شدهاست. این دارو قادر است مدت زمان طولانیتری را برای حمله به تومورهای سرطانی در داخل خون به گردش درآید.
یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه کارولینای شمالی برای اولین بار داروهای ضدسرطانی را در داخل غشاهایی که ماندگاری بالایی در خون دارند، قرار دادند. این غشاها در حقیقت از پلاکتهای خود بیمار ساخته شدهاند. دو مزیت کلیدی در استفاده از غشاهای پلاکتی برای داروهای ضدسرطان وجود دارد.
دکتر ژئن گیو، نویسنده مسئول مقالهای در رابطه با این پروژه گفت: «اولین مزیت در رابطه با وابستگی سطح سلولهای سرطانی به پلاکتها است که باعث میشود به یکدیگر بچسبند. دوم، با توجه به اینکه پلاکتها از بدن خود بیمار هستند، حاملهای دارو بهعنوان یک شیء خارجی شناخته نمیشوند، بنابراین قادرند مدت زمان طولانیتری در جریان خون باقی بمانند.»
این روش بدین صورت است که در ابتدا از بیمار خون گرفته میشود، سپس پلاکتها از خون جمعآوری شده و غشاهای پلاکتی از آنها استخراج میشوند. سپس این غشاها در محلولی از ژلی حاوی داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین (DOX: دارویی که قادر است به هستههای سلول سرطانی حمله کند - مترجم)، قرار داده میشود.
ژل با فشار در داخل غشا تزریق شده و کرههایی در مقیاس نانو را تولید میکند که از غشاهای پلاکتی حاوی هستههای ژل-Dox ساخته شدهاست. کرهها بهگونهای عمل میکنند که سطوح آنها با داروی ترایل (TRAIL: پروتئین ضدسرطان - مترجم) پوشش داده میشود که در حمله به غشای سلولی سلولهای سرطان بسیار موثر است.
وقتی که این شبه پلاکتها در داخل جریان خون بیمار آزاد شد، میتوانند تا بیشتر از 30 ساعت در داخل خون به گردش درآیند. در حالیکه حاملهای در مقیاس نانو که حاوی پوشش TRAIL نیستند تنها میتوانند به مدت 6 ساعت به گردش درآیند.
چگونگی عملکرد این فرآیند بدین صورت است که ابتدا پروتئینهای P-Selection (موجود در غشای پلاکتی) به پروتئینهای CD44 (گیرنده غشایی در سطح سلول سرطانی) متصل شده و آنها را در همانجا قفل میکنند. سپس داروی TRAIL (روی سطح شبه پلاکتی) به غشای سلول سرطانی حمله میکند. در ادامه، شبه پلاکت در مقیاس نانو بهطور موثری توسط سلول سرطانی بزرگتر بلعیده میشود. در نتیجه، محیط اسیدی داخل سلول سرطانی شروع به شکستن شبه پلاکت میکند و در نهایت Dox را برای حمله به هستههای سلول سرطانی رها میکند.
کوآنیین هو، دانشجوی دکتری و نویسنده اول مقاله (Anticancer Platelet-Mimicking Nanovehicles) در نشریه Advanced Materials، افزود: «از ویژگیهای منحصربه فرد این روش این است که داروها نه تنها میتوانند به تومور اصلی حمله کنند، بلکه قادرند سلولهای توموری که در جریان خون در حال حرکت هستند و بخصوص تومورهای جدید را یافته و آنها را مورد حمله قرار دهند.»
دکتر ژئن گیو در این باره میگوید: «ما قصد داریم آزمون پیش بالینی اضافی را برای این روش انجام دهیم. ما معتقدیم این روش میتواند برای تحویل سایر داروها نیز مورد استفاده قرار گیرد. از این روش میتوان برای آن دسته از داروهای بیماریهای قلبی عروقی، که در آنها از این غشای پلاکتی استفاده میشود، بهره برد». @nanotech1
فناوری نانوذرات پلیمری برای دارو رسانی خوراکی
@nanotech1
در حال حاضر بسیاری از داروها تنها به صورت تزریق وریدی استفاده میشوند. روش خوراکی بهدلیل راحت بودن و داشتن پذیرش بهتر برای بیماران، مخصوصاً برای بیماریهای مزمن که به استفاده مکرر دارو نیاز دارند، یک روش جایگزین مطلوب محسوب میشود. نانوذرات پلیمری یکی از فناوریهایی است که به منظور دستیابی به دارورسانی خوراکی توسعه یافته است. این مقاله مروری چالشهای دارورسانی خوراکی را ارزیابی میکند. راهبردهای متعددی برای غلبه بر سدهای موجود در دستگاه گوارش با استفاده از نانوذرات پلیمری وجود دارد. در این مقاله راهبردهایی، از جمله استفاده از بیومتریالهای مخاط چسب و هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز سلولهای M و انتروسیتها، بررسی شده است. همچنین کاربردهای دارورسانی خوراکی در شیمی درمانی، انسولین خوراکی، درمان بیماری التهاب روده و واکسیناسیون موکوسی بحث خواهد شد. روشهای زیادی برای غلبه بر سدهای انتقال در دستگاه گوارش وجود دارد، اما استفاده از بیشتر آنها به علت فراهمی زیستی کم محدود شده است. راهبردهای جدید هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز در روده، نشان میدهد که این فناوری عبور داروها و نانوذرات از روده و رساندن آن به جریان خون را امکانپذیر میسازد. داشتن اطلاعات بیشتر از فیزیولوژی و پاتولوژی روده میتواند منجر به پیشرفتهای بیشتری در فناوری نانوذرات پلیمری خوراکی و همچنین تجاری شدن آن شود.👇👇👇 @nanotech1
@nanotech1
در حال حاضر بسیاری از داروها تنها به صورت تزریق وریدی استفاده میشوند. روش خوراکی بهدلیل راحت بودن و داشتن پذیرش بهتر برای بیماران، مخصوصاً برای بیماریهای مزمن که به استفاده مکرر دارو نیاز دارند، یک روش جایگزین مطلوب محسوب میشود. نانوذرات پلیمری یکی از فناوریهایی است که به منظور دستیابی به دارورسانی خوراکی توسعه یافته است. این مقاله مروری چالشهای دارورسانی خوراکی را ارزیابی میکند. راهبردهای متعددی برای غلبه بر سدهای موجود در دستگاه گوارش با استفاده از نانوذرات پلیمری وجود دارد. در این مقاله راهبردهایی، از جمله استفاده از بیومتریالهای مخاط چسب و هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز سلولهای M و انتروسیتها، بررسی شده است. همچنین کاربردهای دارورسانی خوراکی در شیمی درمانی، انسولین خوراکی، درمان بیماری التهاب روده و واکسیناسیون موکوسی بحث خواهد شد. روشهای زیادی برای غلبه بر سدهای انتقال در دستگاه گوارش وجود دارد، اما استفاده از بیشتر آنها به علت فراهمی زیستی کم محدود شده است. راهبردهای جدید هدفدار کردن نانوذرات برای مسیر ترانس سیتوز در روده، نشان میدهد که این فناوری عبور داروها و نانوذرات از روده و رساندن آن به جریان خون را امکانپذیر میسازد. داشتن اطلاعات بیشتر از فیزیولوژی و پاتولوژی روده میتواند منجر به پیشرفتهای بیشتری در فناوری نانوذرات پلیمری خوراکی و همچنین تجاری شدن آن شود.👇👇👇 @nanotech1
دانشگاه علوم و تحقیقات: طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن. @nanotech1
دانشگاه علوم و تحقیقات: طراحی نانوکامپوزیتهای مقاوم در برابر حرارت جهت بهبود بازیابی نفت از مخازن
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران نانوکامپوزیتی را در مقیاس آزمایشگاهی تولید کردهاند که با کمک آن میتوان بازده برداشت نفت از مخازن را بهبود بخشید. این نانوکامپوزیت پلیمری قابلیت عملکرد در دمای بالا و مقاومت در برابر تخریب شیمیایی و مکانیکی در مخازن نفتی را دارد.
با توجه به تقاضای بالای دنیای امروز برای سوختهای فسیلی و جایگاه ویژهی این مواد درصنایع، نیاز به افزایش تولید این محصولات احساس میشود. روشهای معمول استخراج نفت، تنها دسترسی به یک سوم ذخیرهی مخازن را امکانپذیر میکند. این مسأله در کنار افت تولید نفت خام بر اثر کاهش ذخایر موجود، اهمیت توسعهی روشهای ازدیاد برداشت نفت را بیش از پیش نمایان ساخته است.
به گفتهی گشتاسب چراغیان، یکی از راهکارهای افزایش بازده استخراج، استفاده از روشهای بازیابی نفت یا همان EOR است و سیلابزنی پلیمر یکی از متداولترین این روشهاست. در این روش با تزریق آب یا مواد شیمیایی به داخل مخزن نفتی، اقدام به استخراج نفت میکنند. از این رو در این تحقیق به ساخت آزمایشگاهی نانوکامپوزیتی پلیمری پرداخته شده که در برابر حرارت و مواد شیمیایی مقاوم باشد. عملکرد این نانوکامپوزیت برای بهبود فرآیند شبیه سازی شدهی استخراج نفت به روش سیلابزنی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
وی در خصوص نانوکامپوزیت آزمایشگاهی سنتز شده و تأثیر آن بر افزایش بازده فرایند برداشت عنوان کرد: «از جمله مشکلات استفاده از پلیمرها در سیلابزنی، عدم پایداری مکانیکی و حرارتی در زمان اختلاط، تزریق و جریان است. از آنجا که یکی از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده در این روش، پلی آکریل آمید است، لذا در این تحقیق جهت بهبود کارایی این پلیمر از نانوذرات رس استفاده شد. طبق نتایج حاصل شده نمونههای پلیمری تقویت شده با این نانوذرات در مقایسه با نمونههای عادی، خاصیت ضد حرارتی بالاتری از خود نشان میدهند و تغییر شکل آنها در برابر دماهای بالا و یا مواد شیمیایی کمتر است. با بهرهمندی از این ویژگیها، کارایی پلیمر و در نتیجه بازده برداشت به میزان زیادی بهبود مییابد. افزون بر این، قیمت مناسب نانوذرات رس، هزینهی اقتصادی آنها را نیز توجیه پذیر میکند.»
این محقق در ادامه چگونگی بهبود خواص پلیمر به کمک نانوذرات را اینگونه توضیح داد: «پلیمرها با افزایش گرانروی آب تزریقی به مخزن باعث کنترل تحرک پذیری آب شده و کارایی جاروب کردن آن را بهبود میبخشند. حال افزودن نانوذرات به ترکیب آنها سبب بهبود میزان نفوذ به منافذ میکروسکوپی موجود در مخازن میشود. همچنین خواص محلول پلیمری، همچون مقاومت برشی و حرارتی آن در طول مسیر افزایش خواهد یافت. این موارد به ازدیاد برداشت نفت کمک مینماید.»
از نتایج این طرح تا کنون سه اختراع مختلف با عناوین «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات رس»، «سیال پلیمری بهینه شده توسط نانو ذرات اکسید سیلیسیم مورد استفاده در ازدیاد برداشت» و «سیال حفاری بهینه شده توسط نانو ذرات» در ادارهی مالکیت صنعتی به ثبت رسیده است.
این تحقیقات حاصل تلاشهای گشتاسپ چراغیان، مدیرعامل شرکت دانش بنیان نانو پلیمر آسیا، سعید بازگیر، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، محمود همتی، عضو هیأت علمی پژوهشگاه صنعت نفت، و محسن مسیحی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف، است. نتایج این کار در مجلهی Petroleum Science and Technology (جلد 33، شماره 14-13، سال 2015، صفحات1410 تا 1417) منتشر شده است. @nanotech1