Deleted Account
عنوان خبر : پاسخنامه های دکتری 95 وزارت بهداشت پاسخنامه های دکتری 95 وزارت بهداشت با سلام و خسته نباشید، به تمامی داوطلبان عزیز که آزمون دکترای تخصصی وزارت بهداشت را دادند. به امید کسب پیروزی بر این عزیزان. از دوستان خواهشمند است جهت قرار گرفتن پاسخ های…
از جمله دکترای نانوفناوری.....
ارائهی مدلی گرافیکی از برهمکنش داروی ضد ایدز با ویروس عامل این بیماری
محققان دانشگاه پیام نور شیراز، مدلی گرافیکی ارائه کردهاند که قادر است برهمکنش داروی ضد ایدز را با ویروس عامل ایجاد کنندهی این بیماری با دقت بالایی در اختیار قرار دهد. بدین ترتیب میتوان با پیش بینی عملکرد این دارو، در جهت افزایش اثربخشی آن و کاهش عوارض جانبی این دارو گام برداشت.
ویژگیهای خاص فولرین و مشتقاتش، آن را در زمینهی پزشکی بسیار کاربردی نموده است. از این مواد میتوان در انتقال ژن، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی و تحویل دارو استفاده کرد. با این وجود، کاربردهای فولرین در محیطهای زیستی به دلیل حلالیت بسیار کم آن در حلالهای قطبی محدود شده است.
به گفتهی دکتر سارا فخرایی، یکی از مهمترین کاربردهای مشتقات فولرین، مهار ویروس نقص ایمنی بدن (HIV) است. در این طرح چند نانوساختار از مشتقات فولرین به عنوان داروی ضد ایدز معرفی گردیده و میزان تمایل آنها به اتصال به آنزیم ایدز به صورت تئوری مورد مطالعه قرار گرفته است. همچنین عملکرد این داروهای پیشنهادی با داروهای متداول مقایسه شده است. اگرچه این داروها به عنوان پتانسیلهای مؤثر دارویی به طور تئوری معرفی گردیده است، اما با توجه به پیشرفتهای اخیر آزمایشگاهی و تجربی در سنتز نانو داروها این مواد قابلیت سنتز در آزمایشگاه را خواهند داشت.
نتایج این تحقیق نشان داده که نانو داروهای پیشنهادی به عنوان پتانسیلهای دارویی بازدارندهی ایدز عملکرد مناسبتری دارند. نکتهی جالب توجه در این پژوهش ارائهی روش گرافیکی دقیق برای بررسی برهمکنش داروها با بافت یا سلول هدف مثل آنزیمهاست. با توجه به سمی بودن مولکول فولرین بدون استخلاف، به کارگیری روش نظری ارائه شده به جای آزمایشهای تجربی، میتواند ضمن افزایش اثر بخشی دارویی نانوساختار پیشنهادی، از اثرات مضر و مخرب این دارو جلوگیری کند.
فخرایی در ادامه در خصوص محاسبات صورت گرفته افزود: «این طرح، علاوه بر توصیف کیفی، یک توصیف کمی و نیز نمایش گرافیکی از دانسیتهی الکترونی مسؤول در برهمکنشهای درون مولکولی و بین مولکولی ارائه میدهد. با این نظریه دید دقیقتری از نحوهی عملکرد داروها بر آنزیمها و یا عوامل بیماریزا حاصل میگردد. از این رو پیش بینی عملکرد ترکیبات دارویی در محیطهای زیستی با صحت بیشتری همراه خواهد بود. استفاده از روش این تحقیق میتواند به عنوان یک روش تکمیلی، باعث تسریع مطالعات بر روی خواص داروها گردد. این روش سبب کاهش هزینههای حاصل از روشهای تجربی میشود. در ضمن میتوان همانند مدلی که برای داروهای ضد ایدز ارائه داده شد، مدلسازی داروهای دیگر با اثر بخشی زیاد را برای سایر بیماریها نیز انجام داد.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای دکتر سارا فخرایی- عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز شیراز- و مریم سوری- دانشجوی دکترای شیمی-فیزیک دانشگاه پیام نور مشهد و عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز بندر کنگان- است. نتایج این طرح در مجلهی Journal of Molecular Modeling (جلد 20، شماره 11، سال 2014، صفحات 2486 تا 2495) به چاپ رسیده است.
محققان دانشگاه پیام نور شیراز، مدلی گرافیکی ارائه کردهاند که قادر است برهمکنش داروی ضد ایدز را با ویروس عامل ایجاد کنندهی این بیماری با دقت بالایی در اختیار قرار دهد. بدین ترتیب میتوان با پیش بینی عملکرد این دارو، در جهت افزایش اثربخشی آن و کاهش عوارض جانبی این دارو گام برداشت.
ویژگیهای خاص فولرین و مشتقاتش، آن را در زمینهی پزشکی بسیار کاربردی نموده است. از این مواد میتوان در انتقال ژن، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی و تحویل دارو استفاده کرد. با این وجود، کاربردهای فولرین در محیطهای زیستی به دلیل حلالیت بسیار کم آن در حلالهای قطبی محدود شده است.
به گفتهی دکتر سارا فخرایی، یکی از مهمترین کاربردهای مشتقات فولرین، مهار ویروس نقص ایمنی بدن (HIV) است. در این طرح چند نانوساختار از مشتقات فولرین به عنوان داروی ضد ایدز معرفی گردیده و میزان تمایل آنها به اتصال به آنزیم ایدز به صورت تئوری مورد مطالعه قرار گرفته است. همچنین عملکرد این داروهای پیشنهادی با داروهای متداول مقایسه شده است. اگرچه این داروها به عنوان پتانسیلهای مؤثر دارویی به طور تئوری معرفی گردیده است، اما با توجه به پیشرفتهای اخیر آزمایشگاهی و تجربی در سنتز نانو داروها این مواد قابلیت سنتز در آزمایشگاه را خواهند داشت.
نتایج این تحقیق نشان داده که نانو داروهای پیشنهادی به عنوان پتانسیلهای دارویی بازدارندهی ایدز عملکرد مناسبتری دارند. نکتهی جالب توجه در این پژوهش ارائهی روش گرافیکی دقیق برای بررسی برهمکنش داروها با بافت یا سلول هدف مثل آنزیمهاست. با توجه به سمی بودن مولکول فولرین بدون استخلاف، به کارگیری روش نظری ارائه شده به جای آزمایشهای تجربی، میتواند ضمن افزایش اثر بخشی دارویی نانوساختار پیشنهادی، از اثرات مضر و مخرب این دارو جلوگیری کند.
فخرایی در ادامه در خصوص محاسبات صورت گرفته افزود: «این طرح، علاوه بر توصیف کیفی، یک توصیف کمی و نیز نمایش گرافیکی از دانسیتهی الکترونی مسؤول در برهمکنشهای درون مولکولی و بین مولکولی ارائه میدهد. با این نظریه دید دقیقتری از نحوهی عملکرد داروها بر آنزیمها و یا عوامل بیماریزا حاصل میگردد. از این رو پیش بینی عملکرد ترکیبات دارویی در محیطهای زیستی با صحت بیشتری همراه خواهد بود. استفاده از روش این تحقیق میتواند به عنوان یک روش تکمیلی، باعث تسریع مطالعات بر روی خواص داروها گردد. این روش سبب کاهش هزینههای حاصل از روشهای تجربی میشود. در ضمن میتوان همانند مدلی که برای داروهای ضد ایدز ارائه داده شد، مدلسازی داروهای دیگر با اثر بخشی زیاد را برای سایر بیماریها نیز انجام داد.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای دکتر سارا فخرایی- عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز شیراز- و مریم سوری- دانشجوی دکترای شیمی-فیزیک دانشگاه پیام نور مشهد و عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز بندر کنگان- است. نتایج این طرح در مجلهی Journal of Molecular Modeling (جلد 20، شماره 11، سال 2014، صفحات 2486 تا 2495) به چاپ رسیده است.
نانوپوششی برای محافظت از رنگ اپوکسی در تانکرها
یک شرکت تولیدکننده نانوپوشش اقدام به انجام آزمون تابش پرتو فرابنفش کرده است. با توجه به نتایج قابل قبول این آزمون، از این نانوپوشش میتوان برای محافظت از رنگ تانکرها استفاده کرد.
بسیاری از تولیدکنندگان تانکر هزینه و زمان زیادی را صرف طراحی و ساخت محصولات خود میکنند تا محصولی استاندارد به بازار عرضه شود. اما معمولاً کیفیت پایین رنگ موجب بروز مشکلاتی در کار آنها میشود. رنگهای رایج معمولاً نسبت به پرتو فرابنفش حساس بوده و این پرتوها موجب اکسید شدن سطح و کاهش خاصیت محافظتی رنگ میشود. صاحبان این تانکرها معمولاً توسط کارفرمایان مختلف خود مورد بازرسی قرار میگیرند و امکان صرف هزینه مجدد و دورهای برای رنگ کردن تانکر به منظور عبور از سد بازرسیها وجود ندارد. بنابراین، این شرکتها به رنگی نیاز دارند که در طول زمان دچار زوال نشده و عملکرد خوب خود را از دست ندهد.
شرکت اینداستریال سلوشنز (Industrial Solutions) طی دو سال اخیر محصول جدیدی به بازار عرضه کرده است که میتواند برای رفع این مشکل مورد استفاده قرار گیرد. این شرکت محصولی با عنوان Nano-Clear® که یک نانوپوشش محافظ است را در میشیگان تولید میکند.
این نانوپوشش به صورت اسپری روی تانکرها پاشیده میشود. این نانوپوشش دو کاربرد مختلف دارد: اول این که آن را میتوان برای تانکرهای دارای پوشش اکسید شده قرار داد و دومین کاربرد آن استفاده روی تانکرهای تازه رنگ شده است.
این شرکت اخیراً اقدام به انجام آزمونهایی روی این نانوپوشش کرده است. هدف از این آزمونها، یافتن بهترین راهکار درازمدت برای حفاظت از رنگهای اپوکسی از گزند اکسید شدن است. در این آزمون رنگهای اپوکسی مشکی مورد استفاده در بدنه تانکر، به صورت مداوم در معرض پرتوهای فرابنفش قرار میگیرند.
پوششهای اکسید شده اپوکسی در مقابل خوردگی، مواد شیمیایی و سایش مقاومت بسیار کمی دارند. نتایج این آزمونها نشان داد که هیچ تغییر رنگی در پوششها ایجاد نشده و همچنین تورق و جداشدن از سطح در پوششها بعد از 1500 ساعت تابش (معادل 18 ماه کارکرد تانکر) دیده نشد. این آزمون توسط دو مرکز مستقل مختلف انجام شدهاست.
این نانوپوشش در اعماق حفرههای رنگ نفوذ کرده و موجب بهبود آن در مقابل پرتوهای فرابنفش میشود. با این کار هزینه نگهداری این تانکرها کاهش چشمگیری مییابد.
یک شرکت تولیدکننده نانوپوشش اقدام به انجام آزمون تابش پرتو فرابنفش کرده است. با توجه به نتایج قابل قبول این آزمون، از این نانوپوشش میتوان برای محافظت از رنگ تانکرها استفاده کرد.
بسیاری از تولیدکنندگان تانکر هزینه و زمان زیادی را صرف طراحی و ساخت محصولات خود میکنند تا محصولی استاندارد به بازار عرضه شود. اما معمولاً کیفیت پایین رنگ موجب بروز مشکلاتی در کار آنها میشود. رنگهای رایج معمولاً نسبت به پرتو فرابنفش حساس بوده و این پرتوها موجب اکسید شدن سطح و کاهش خاصیت محافظتی رنگ میشود. صاحبان این تانکرها معمولاً توسط کارفرمایان مختلف خود مورد بازرسی قرار میگیرند و امکان صرف هزینه مجدد و دورهای برای رنگ کردن تانکر به منظور عبور از سد بازرسیها وجود ندارد. بنابراین، این شرکتها به رنگی نیاز دارند که در طول زمان دچار زوال نشده و عملکرد خوب خود را از دست ندهد.
شرکت اینداستریال سلوشنز (Industrial Solutions) طی دو سال اخیر محصول جدیدی به بازار عرضه کرده است که میتواند برای رفع این مشکل مورد استفاده قرار گیرد. این شرکت محصولی با عنوان Nano-Clear® که یک نانوپوشش محافظ است را در میشیگان تولید میکند.
این نانوپوشش به صورت اسپری روی تانکرها پاشیده میشود. این نانوپوشش دو کاربرد مختلف دارد: اول این که آن را میتوان برای تانکرهای دارای پوشش اکسید شده قرار داد و دومین کاربرد آن استفاده روی تانکرهای تازه رنگ شده است.
این شرکت اخیراً اقدام به انجام آزمونهایی روی این نانوپوشش کرده است. هدف از این آزمونها، یافتن بهترین راهکار درازمدت برای حفاظت از رنگهای اپوکسی از گزند اکسید شدن است. در این آزمون رنگهای اپوکسی مشکی مورد استفاده در بدنه تانکر، به صورت مداوم در معرض پرتوهای فرابنفش قرار میگیرند.
پوششهای اکسید شده اپوکسی در مقابل خوردگی، مواد شیمیایی و سایش مقاومت بسیار کمی دارند. نتایج این آزمونها نشان داد که هیچ تغییر رنگی در پوششها ایجاد نشده و همچنین تورق و جداشدن از سطح در پوششها بعد از 1500 ساعت تابش (معادل 18 ماه کارکرد تانکر) دیده نشد. این آزمون توسط دو مرکز مستقل مختلف انجام شدهاست.
این نانوپوشش در اعماق حفرههای رنگ نفوذ کرده و موجب بهبود آن در مقابل پرتوهای فرابنفش میشود. با این کار هزینه نگهداری این تانکرها کاهش چشمگیری مییابد.
امکان ساخت فیلتر مبتنی بر نانولوله کربنی برای نمکزدایی از آب
محققان چینی با مطالعه برهمکنش میان یونهای نمک در آب با دهانه نانولوله کربنی نشان دادند که این یونها نمیتوانند از میان نانولوله عبور کنند و در نتیجه امکان ساخت فیلتر مبتنی بر نانولوله کربنی برای نمکزدایی از آب وجود دارد.
امیدهای تازهای برای تولید فیلترهای تصفیه آب با استفاده از نانولولههای کربنی ایجاد شدهاست؛ فیلترهایی که میتواند در جداسازی نمک از آب مورد استفاده قرار گیرد. شبیهسازیهای انجام شده توسط محققان چینی نشان میدهد که ساخت چنین فیلترهایی قابل انجام است.
بررسیهای اخیر محققان نشان میدهد که نانولولههای کربنی گزینه مناسبی برای ساخت فیلترهای تصفیه و شیرینسازی آب است. محققان نشان دادند که آب میتواند به راحتی از میان نانولولهها عبور کند در حالی که نمک پشت این سد به دام افتاده و اجازه عبور نخواهد داشت. یونهای نمک به دلیل محاط شدن با مولکولهای آب، ابعاد بسیار بزرگی پیدا میکنند، در نتیجه قادر به عبور از میان نانولوله کربنی نیستند. هر چند این غشاء نازک بهگونهای ساخته شده که نانولولههای کربنی توخالی آن را پرکرده باشند اما این غشاء امکان عبور انتخابی یونهای نمک را ندارد.
هایگینگ فانگ و همکارانش از مؤسسه فیزیک کاربردی شانگهای میگوید: «مشکل استفاده از نانولولههای کربنی این است که اگر نانولولهها به قدری نازک باشند که بخواهیم بهصورت انتخابی یونها را جداسازی کنیم، برخی یونها موجب مسدود شدن نانولوله شده و آب امکان عبور از میان نانولوله را نخواهد داشت. ما در پروژه قبلی برهمکنش میان یون و نانولوله را به خوبی بررسی نکرده بودیم به همین خاطر در آن پروژه مشکلاتی به وجود آمد.»
معمولاً اینگونه فرض میشود که میان نانولوله کربنی و یونها برهمکنش تنها از نوع واندروالسی است. اما فانگ و همکارانش وجود برهمکنش الکتریکی از طریق ابر الکترونی اوربیتال π را نیز تجربه کردند. زمانی که محققان این برهمکنش را نیز در محاسبات خود لحاظ کردند، دریافتند که یونهای نمک به دهانه 8 آنگسترومی نانولوله کربنی متصل میشود و مسیر لوله را مسدود میکند.
این گروه دو راه برای باز کردن مسیر ارائه کردند: اول این که با تغییر شیمیایی حلقه آروماتیک از برهمکنش میان یون و نانولوله ممانعت شود و دوم این که پیوند π را در این دهانه از بین برد.
این گروه امیدوارند به زودی نتایج این پروژه برای ساخت غشاءهای نانولوله کربنی مورد استفاده قرار گیرد.
محققان چینی با مطالعه برهمکنش میان یونهای نمک در آب با دهانه نانولوله کربنی نشان دادند که این یونها نمیتوانند از میان نانولوله عبور کنند و در نتیجه امکان ساخت فیلتر مبتنی بر نانولوله کربنی برای نمکزدایی از آب وجود دارد.
امیدهای تازهای برای تولید فیلترهای تصفیه آب با استفاده از نانولولههای کربنی ایجاد شدهاست؛ فیلترهایی که میتواند در جداسازی نمک از آب مورد استفاده قرار گیرد. شبیهسازیهای انجام شده توسط محققان چینی نشان میدهد که ساخت چنین فیلترهایی قابل انجام است.
بررسیهای اخیر محققان نشان میدهد که نانولولههای کربنی گزینه مناسبی برای ساخت فیلترهای تصفیه و شیرینسازی آب است. محققان نشان دادند که آب میتواند به راحتی از میان نانولولهها عبور کند در حالی که نمک پشت این سد به دام افتاده و اجازه عبور نخواهد داشت. یونهای نمک به دلیل محاط شدن با مولکولهای آب، ابعاد بسیار بزرگی پیدا میکنند، در نتیجه قادر به عبور از میان نانولوله کربنی نیستند. هر چند این غشاء نازک بهگونهای ساخته شده که نانولولههای کربنی توخالی آن را پرکرده باشند اما این غشاء امکان عبور انتخابی یونهای نمک را ندارد.
هایگینگ فانگ و همکارانش از مؤسسه فیزیک کاربردی شانگهای میگوید: «مشکل استفاده از نانولولههای کربنی این است که اگر نانولولهها به قدری نازک باشند که بخواهیم بهصورت انتخابی یونها را جداسازی کنیم، برخی یونها موجب مسدود شدن نانولوله شده و آب امکان عبور از میان نانولوله را نخواهد داشت. ما در پروژه قبلی برهمکنش میان یون و نانولوله را به خوبی بررسی نکرده بودیم به همین خاطر در آن پروژه مشکلاتی به وجود آمد.»
معمولاً اینگونه فرض میشود که میان نانولوله کربنی و یونها برهمکنش تنها از نوع واندروالسی است. اما فانگ و همکارانش وجود برهمکنش الکتریکی از طریق ابر الکترونی اوربیتال π را نیز تجربه کردند. زمانی که محققان این برهمکنش را نیز در محاسبات خود لحاظ کردند، دریافتند که یونهای نمک به دهانه 8 آنگسترومی نانولوله کربنی متصل میشود و مسیر لوله را مسدود میکند.
این گروه دو راه برای باز کردن مسیر ارائه کردند: اول این که با تغییر شیمیایی حلقه آروماتیک از برهمکنش میان یون و نانولوله ممانعت شود و دوم این که پیوند π را در این دهانه از بین برد.
این گروه امیدوارند به زودی نتایج این پروژه برای ساخت غشاءهای نانولوله کربنی مورد استفاده قرار گیرد.
ساخت نانوماشین مبتنی بر DNA برای شناسایی بیماری
سایت NBIC: محققان با استفاده از DNA موفق به ساخت نانوماشینی شدند که میتوان از آن برای شناسایی آنتیبادی استفاده کرد. این گروه به دنبال بهبود حساسیت و کوچکسازی این نانوماشین برای قرار دادن آن در تلفن همراه هستند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBCI)، روشهای فعلی برای تشخیص آنتیبادی بسیار کند و آهسته است؛ بنابراین برای شناسایی آلودگی با HIV این روشها چندان مناسب نیستند. اخیراً یک نانوماشین مبتنی بر DNA ساخته شده که میتواند این فرآیند را در حد چند دقیقه کاهش دهد.
این نانوماشین مبتنی بر DNA بهگونهای طراحی شدهاست که بتواند به یک آنتیبادی ویژه در بدن متصل شود. این نانوماشین در سیالات بسیار پیچیده بدن نظیر خون که تراکم بالایی دارد نیز قابل استفاده است. با این نانوماشین میتوان آنتیبادیهای موجود در بدن را هدف قرار داد. با اتصال این ساختار با آنتیبادی، تغییراتی در ساختار آنتیبادی به وجود میآید که در نهایت، قابل شناسایی با دستگاههای طیفسنجی هستند.
در حال حاضر از روشهای کاغذی و گرانقیمت استفاده میشود که بسیار پیچیده بوده و ساعتها زمان نیاز دارد. در حالی که این روش جدید در مدت 5 دقیقه نتایج را ارائه میکند.
هر قدر زمان تشخیص بیماری توسط پزشک سریعتر باشد، فرآیند درمان اثربخشتر خواهد بود. علاوه براین، این نوع نانوماشینها میتوانند به سادگی بهگونهای اصلاح شوند که قادر به تشخیص آنتیبادیهای مختلف باشند.
والی بلیس، از محققان دانشگاه مونترال، میگوید: «ماژولی که ما طراحی کرده و ساختهایم مزایای زیادی نسبت به سیستمهای فعلی در شناسایی آنتیبادیها دارد. این روش بسیار سریع بوده و نیاز به مواد شیمیایی خاصی ندارد. از این فناوری میتوان در حوزههای مختلف از تشخیص گرفته تا تصویربرداری استفاده کرد.»
این گروه تحقیقاتی امیدوارند که این فناوری در آینده بتواند بهگونهای توسعه یابد که دقت و حساسیت آن افزایش یابد. برای مثال، بتوان از آن در تلفنهای همراه استفاده کرد. سایمون رانالو، از محققان دانشگاه رم، میگوید: «با توسعه این فناوری و کوچکسازی آن، هر کسی میتواند از این فناوری استفاده کند. ما در حال کار روی این ایده هستیم و امیدواریم این کار بتواند شرکتهای فعال در حوزه تشخیص طبی را وارد این حوزه کند.»
سایت NBIC: محققان با استفاده از DNA موفق به ساخت نانوماشینی شدند که میتوان از آن برای شناسایی آنتیبادی استفاده کرد. این گروه به دنبال بهبود حساسیت و کوچکسازی این نانوماشین برای قرار دادن آن در تلفن همراه هستند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBCI)، روشهای فعلی برای تشخیص آنتیبادی بسیار کند و آهسته است؛ بنابراین برای شناسایی آلودگی با HIV این روشها چندان مناسب نیستند. اخیراً یک نانوماشین مبتنی بر DNA ساخته شده که میتواند این فرآیند را در حد چند دقیقه کاهش دهد.
این نانوماشین مبتنی بر DNA بهگونهای طراحی شدهاست که بتواند به یک آنتیبادی ویژه در بدن متصل شود. این نانوماشین در سیالات بسیار پیچیده بدن نظیر خون که تراکم بالایی دارد نیز قابل استفاده است. با این نانوماشین میتوان آنتیبادیهای موجود در بدن را هدف قرار داد. با اتصال این ساختار با آنتیبادی، تغییراتی در ساختار آنتیبادی به وجود میآید که در نهایت، قابل شناسایی با دستگاههای طیفسنجی هستند.
در حال حاضر از روشهای کاغذی و گرانقیمت استفاده میشود که بسیار پیچیده بوده و ساعتها زمان نیاز دارد. در حالی که این روش جدید در مدت 5 دقیقه نتایج را ارائه میکند.
هر قدر زمان تشخیص بیماری توسط پزشک سریعتر باشد، فرآیند درمان اثربخشتر خواهد بود. علاوه براین، این نوع نانوماشینها میتوانند به سادگی بهگونهای اصلاح شوند که قادر به تشخیص آنتیبادیهای مختلف باشند.
والی بلیس، از محققان دانشگاه مونترال، میگوید: «ماژولی که ما طراحی کرده و ساختهایم مزایای زیادی نسبت به سیستمهای فعلی در شناسایی آنتیبادیها دارد. این روش بسیار سریع بوده و نیاز به مواد شیمیایی خاصی ندارد. از این فناوری میتوان در حوزههای مختلف از تشخیص گرفته تا تصویربرداری استفاده کرد.»
این گروه تحقیقاتی امیدوارند که این فناوری در آینده بتواند بهگونهای توسعه یابد که دقت و حساسیت آن افزایش یابد. برای مثال، بتوان از آن در تلفنهای همراه استفاده کرد. سایمون رانالو، از محققان دانشگاه رم، میگوید: «با توسعه این فناوری و کوچکسازی آن، هر کسی میتواند از این فناوری استفاده کند. ما در حال کار روی این ایده هستیم و امیدواریم این کار بتواند شرکتهای فعال در حوزه تشخیص طبی را وارد این حوزه کند.»
تقویت کامپوزیت با افزودن نانولولهکربنی و پودر آهن
محققان هندی با افزودن نانولوله کربنی و پودر آهن به کامپوزیتهای ماتریکس فلزی موفق به بهبود خواص استحکامی آن شدند. بدون نانولوله کربنی، افزودن پودر آهن تأثیری روی خواص نهایی محصول ندارد.
طی سالهای اخیر علاقه زیادی نسبت به کامپوزیتهای ماتریکس فلزی تقویت شده با نانولوله کربنی ایجاد شدهاست. این نانوکامپوزیتها میتوانند برای تولید قطعات سبک با استحکام بالا مورد استفاده قرار گیرند.
اخیراً یک گروه تحقیقاتی به رهبری ورماتا جیجابای از مؤسسه فناوری موتونگا در بمبئی روی استفاده از فرآیند تزریق پودر (PIM) برای تولید این نانوکامپوزیتها متمرکز شدهاند. این گروه درصدد اقدام برای بهبود محصولات نانوکامپوزیتی با افزودن پودر آهن به آن شدند؛ پودر آهن با استفاده از آسیاب ضایعات آهن بهدست آمده است.
افزودن پودر آهن، معمولاً نتیجه مناسبی روی این کامپوزیتها ندارد اما زمانی که به آن نانولوله کربنی نیز اضافه شود، خواص محصول نهایی افزایش قابل توجهی پیدا میکند.
این گروه تحقیقاتی نشان دادند که نانولولههای کربنی باید با درصدی بین 1 تا 6 درصد وزنی به پودر آهن اضافه شود. برای ساخت این نانوکامپوزیت، ابتدا کامپوزیت فلزی را با پودر آهن ترکیب کرده و بعد در دمای 60 درجه سانتیگراد به آن واکس پارفین اضافه میکنند و در انتها نانولوله کربنی در دمای 90 درجه سانتیگراد به آن افزوده میشود. برای تکمیل فرآیند به آن HDPE در دمای 160 درجه سانتیگراد اضافه میشود.این گروه جدولی از نسبتهای مواد مختلف که میتوان به این نانوکامپوزیت اضافه کرد، تهیه کردهاند. در پایان کار، باید یک عملیات حرارتی ویژه روی این محصول انجام شود بهطوری که نانوکامپوزیت باید در دمای 1150 درجه سانتیگراد به مدت 2 ساعت پخته شود. این کار برای ایجاد اتصال میان نانولوله کربنی و پودر آهن انجام میشود.
نتایج یافتههای محققان نشان میدهد که در این محصول تخلخلهایی دیده میشود. محققان این پروژه در حال کار روی این محصول هستند تا خواص آن را بهبود داده و استحکام آن را افزایش دهند. افزایش بیش از حد نانولوله کربنی موجب شکنندگی این محصول میشود. سختی این محصول بین 55 تا 87 HRB است.
نتایج این پژوهش در نشریه International Journal of Emerging Technology and Advanced Engineering منتشر شدهاست.
محققان هندی با افزودن نانولوله کربنی و پودر آهن به کامپوزیتهای ماتریکس فلزی موفق به بهبود خواص استحکامی آن شدند. بدون نانولوله کربنی، افزودن پودر آهن تأثیری روی خواص نهایی محصول ندارد.
طی سالهای اخیر علاقه زیادی نسبت به کامپوزیتهای ماتریکس فلزی تقویت شده با نانولوله کربنی ایجاد شدهاست. این نانوکامپوزیتها میتوانند برای تولید قطعات سبک با استحکام بالا مورد استفاده قرار گیرند.
اخیراً یک گروه تحقیقاتی به رهبری ورماتا جیجابای از مؤسسه فناوری موتونگا در بمبئی روی استفاده از فرآیند تزریق پودر (PIM) برای تولید این نانوکامپوزیتها متمرکز شدهاند. این گروه درصدد اقدام برای بهبود محصولات نانوکامپوزیتی با افزودن پودر آهن به آن شدند؛ پودر آهن با استفاده از آسیاب ضایعات آهن بهدست آمده است.
افزودن پودر آهن، معمولاً نتیجه مناسبی روی این کامپوزیتها ندارد اما زمانی که به آن نانولوله کربنی نیز اضافه شود، خواص محصول نهایی افزایش قابل توجهی پیدا میکند.
این گروه تحقیقاتی نشان دادند که نانولولههای کربنی باید با درصدی بین 1 تا 6 درصد وزنی به پودر آهن اضافه شود. برای ساخت این نانوکامپوزیت، ابتدا کامپوزیت فلزی را با پودر آهن ترکیب کرده و بعد در دمای 60 درجه سانتیگراد به آن واکس پارفین اضافه میکنند و در انتها نانولوله کربنی در دمای 90 درجه سانتیگراد به آن افزوده میشود. برای تکمیل فرآیند به آن HDPE در دمای 160 درجه سانتیگراد اضافه میشود.این گروه جدولی از نسبتهای مواد مختلف که میتوان به این نانوکامپوزیت اضافه کرد، تهیه کردهاند. در پایان کار، باید یک عملیات حرارتی ویژه روی این محصول انجام شود بهطوری که نانوکامپوزیت باید در دمای 1150 درجه سانتیگراد به مدت 2 ساعت پخته شود. این کار برای ایجاد اتصال میان نانولوله کربنی و پودر آهن انجام میشود.
نتایج یافتههای محققان نشان میدهد که در این محصول تخلخلهایی دیده میشود. محققان این پروژه در حال کار روی این محصول هستند تا خواص آن را بهبود داده و استحکام آن را افزایش دهند. افزایش بیش از حد نانولوله کربنی موجب شکنندگی این محصول میشود. سختی این محصول بین 55 تا 87 HRB است.
نتایج این پژوهش در نشریه International Journal of Emerging Technology and Advanced Engineering منتشر شدهاست.
نانوذرات مبتنی بر هیدروژل برای بهبود زخمهای سوختگی
محققان با استفاده از نانوذرات موفق به ارائه راهکاری برای التیام زخمهای سوختگی شدند. این نانوذرات مبتنی بر هیدروژل هم موجب وارد شدن اکسید نیترید به زخم شده و هم فرآیند نیترواسیون را افزایش میدهد.
سوختگی پوست یکی از مسائل جدی در بخشهای نظامی و سلامت است. در آمریکا هر سال 485 هزار نفر دچار جراحت سوختگی میشوند. عامل این سوختگی طیف وسیعی از اتفاقات، از آتشسوزی گرفته تا سوختگی با بخار آب، میشود. زخمهایی که در اثر سوختگی ایجاد میشوند معمولاً در چند روز اول بسیار مشکلساز میشوند که دلیل این امر، التهاب زخم است.
آدام فرایمن از دانشگاه جرج واشنگتون میگوید: «این زخمها بسیار خطرناک هستند و روشهای درمانی رایج گاهی نمیتوانند آنها را درمان کنند»
برای رفع این مشکل، فرآیمن و همکارانش با استفاده از فناوری نانو راهکاری ارائه کردند که در آن هم مولکولهای اکسید نیترید (NO) وارد زخم میشوند و هم فرآیند نیترواسیون تسهیل میشود؛ فرآیندی که در آن گروه اکسید نیترید به یک مولکول زیستی متصل میشود.
فرآیمن میگوید: « نقش اکسید نیترید در الیتام زخم بسیار اهمیت دارد که این کار در سه فاز مختلف انجام میشود. هم خود اکسید نیترید و هم فرآیند نیترواسیون در عبور از فاز التهابی و رسیدن به فاز تکثیر سلولها و در نهایت ترمیم زخم اهمیت زیادی دارد. ما موفق به ارائه سیستمی شدیم که قادر است هر دوی این کارها را انجام دهد.»
این گروه تحقیقاتی به ارزیابی نانوذرات مبتنی بر هیدروژل پرداختند؛ ساختاری که حاوی S-نیتروسو-N-استیل سیتوزین است. این گروه از این ساختار در محیط زخم استفاده کرده و میزان التیام و التهاب را در زخم مورد بررسی قرار دادند.
وجود این نانوذرات موجب بهبود سریعتر زخمها نسبت به حالت عادی شد. نتایج این پروژه با پیشبینیهای محققان انطباق دارد.
هرچند این روش در مراحل اولیه تحقیقات قرار دارد اما پژوهشگران معتقداند که این فناوری قابل تجاریسازی است بهطوری که اخیراً شرکت نانوبیومد (Nano Biomed) اقدام به خرید لیسانس استفاده از این فناوری کرده است.
نتایج این پروژه در قالب مقالهای با عنوان "N-acetylcysteine S-nitrosothiol Nanoparticles Prevent Wound Expansion and Accelerate Wound Closure in a Murine Burn Model" در نشریه Journal of Drugs in Dermatology منتشر شدهاست.
محققان با استفاده از نانوذرات موفق به ارائه راهکاری برای التیام زخمهای سوختگی شدند. این نانوذرات مبتنی بر هیدروژل هم موجب وارد شدن اکسید نیترید به زخم شده و هم فرآیند نیترواسیون را افزایش میدهد.
سوختگی پوست یکی از مسائل جدی در بخشهای نظامی و سلامت است. در آمریکا هر سال 485 هزار نفر دچار جراحت سوختگی میشوند. عامل این سوختگی طیف وسیعی از اتفاقات، از آتشسوزی گرفته تا سوختگی با بخار آب، میشود. زخمهایی که در اثر سوختگی ایجاد میشوند معمولاً در چند روز اول بسیار مشکلساز میشوند که دلیل این امر، التهاب زخم است.
آدام فرایمن از دانشگاه جرج واشنگتون میگوید: «این زخمها بسیار خطرناک هستند و روشهای درمانی رایج گاهی نمیتوانند آنها را درمان کنند»
برای رفع این مشکل، فرآیمن و همکارانش با استفاده از فناوری نانو راهکاری ارائه کردند که در آن هم مولکولهای اکسید نیترید (NO) وارد زخم میشوند و هم فرآیند نیترواسیون تسهیل میشود؛ فرآیندی که در آن گروه اکسید نیترید به یک مولکول زیستی متصل میشود.
فرآیمن میگوید: « نقش اکسید نیترید در الیتام زخم بسیار اهمیت دارد که این کار در سه فاز مختلف انجام میشود. هم خود اکسید نیترید و هم فرآیند نیترواسیون در عبور از فاز التهابی و رسیدن به فاز تکثیر سلولها و در نهایت ترمیم زخم اهمیت زیادی دارد. ما موفق به ارائه سیستمی شدیم که قادر است هر دوی این کارها را انجام دهد.»
این گروه تحقیقاتی به ارزیابی نانوذرات مبتنی بر هیدروژل پرداختند؛ ساختاری که حاوی S-نیتروسو-N-استیل سیتوزین است. این گروه از این ساختار در محیط زخم استفاده کرده و میزان التیام و التهاب را در زخم مورد بررسی قرار دادند.
وجود این نانوذرات موجب بهبود سریعتر زخمها نسبت به حالت عادی شد. نتایج این پروژه با پیشبینیهای محققان انطباق دارد.
هرچند این روش در مراحل اولیه تحقیقات قرار دارد اما پژوهشگران معتقداند که این فناوری قابل تجاریسازی است بهطوری که اخیراً شرکت نانوبیومد (Nano Biomed) اقدام به خرید لیسانس استفاده از این فناوری کرده است.
نتایج این پروژه در قالب مقالهای با عنوان "N-acetylcysteine S-nitrosothiol Nanoparticles Prevent Wound Expansion and Accelerate Wound Closure in a Murine Burn Model" در نشریه Journal of Drugs in Dermatology منتشر شدهاست.
عضویت بیش از 200 نفر از نانوتکنولوژیست ها و علاقه مندان به نانو در کانال نانوتکنولوژی در عرض کمتر از سه روز از تشکیل این کانال باعث افتخار ماست. انتقاد ها و پیشنهاد های خود و مطالب خود را جهت درج در کانال با نام خودتان با ادمین در ارتباط بگذارید.@sajadnano
Nano Teddy Bear The scanning electron microscopic image (taken using a FESEM LEO 1530) shows the ZnO nanostructures on an indium oxide coated glass substrate deposited at 70oC by using a facile electrochemical deposition technique. A potentio-/galvanostat electrochemical workstation (CH Instruments 660A) was used to deposit the ZnO nanostructures by amperometry potentiostatically at -1.1 V (relative to the Ag/AgCl reference electrode) and a spiral platinum wire served as working electrode. An aqueous zinc nitrate [Zn(NO3)2.6H2O] solution was used as an electrolyte to prepare these ZnO nanostructures. (Image: Helia Jalili, University of Waterloo)
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
Nano Spaghetti and Meatballs Colorized and overlaid scanning electron microscope images of Spaghetti and Meatballs made out of Au and Si. The 'spaghetti' is a collection of electrodeposited Au nanowires, 100 nm in diameter, that have released from the substrate and bundled together (Thomas Cornelius – GSI Darmstadt). The 'meatballs' are Si nanoparticles, ~1.5 um in diameter, with Au nanocrystals on the surface that were grown on carbon-coated substrates using ultra-high vacuum molecular beam epitaxy (Gunther Richter – MPI Stuttgart). These images highlight some of the many varied structures that can be formed at the nanoscale.
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
Nanoflower The crystalline wurtzite indium nitride (InN) nanoflower was synthesized via molecular beam epitaxy (MBE) processes, using pure indium and a high efficient nitrogen source, hydrazoic acid (HN3).
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
Read more: Nano Teddybear, Garden of Eden and other spectacular nanotechnology images
ساخت ممریستور نانومقیاس با حالت پایدار سهگانه مقاومتی
محققان سوئیسی به تازگی توانستهاند قطعه الکترونیکی بسازند که میتوان آن را با حافظههای فلش جایگزین نمود. این ممریستور، سه حالت مقاومتی پایدار را داراست.
اصول اولیه ممریستورها در سال 1971 به عنوان چهارمین قطعه الکترونیکی مدار (در کنار مقاومت، خازن و القاءگر) معرفی شد. در سال 2000 محققان پیشنهاد کردند نوع خاصی از حافظههای مقاومتی (resistive memory) میتواند به عنوان ممریستور عمل نماید. شرکتهای اِچپی (HP) و اینتل (Intel) برای تولید تجاری این قطعه هماکنون با یکدیگر رقابت می کنند.
جنیفر راپ ، استاد دانشکده مواد ایتیاِچ زوریخ (Department of Materials at ETH Zurich) میگوید: «از آنجایی که ممریستورها به ولتاژ پایینتری نیاز دارند، مستلزم صرف انرژی کمتری هستند. این قطعات الکترونیکی در مقایسه با سایر نمونههای حافظهای موجود، میتوانند در اندازه کوچکتری ساخته شوند؛ بنابراین چگالی اطلاعات بیشتری دارند. بدین معنا که میتوانند مگابایتهای اطلاعاتی بیشتری را در هر میلیمتر مربع خود ذخیره کنند.»
پروفسور راپ به همراه همکار شیمیدان خود، مارکس کوبیک ، ممریستوری را با قطعهای از پروسکایت (perovskite، یک کانی رادیواکتیو است - مترجم) به ضخامت 5 نانومتر ساختهاست. او مدعی است که قطعه ساختهشده سه حالت مقاومتی پایدار را داراست. در نتیجه تنها قابلیت ذخیره صفر و یک را در یک بیت استاندارد ندارد، بلکه میتواند اطلاعات کدبندیشده به سه حالت صفر، یک و دو را به عنوان یک تریت (trit) ذخیره کند.
پروفسور راپ اینگونه توضیحات خود را ادامه میدهد: «مولفه ما می تواند در نوع جدید فناوری اطلاعات نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سبک جدید صرفا بر مبنای منطق دودویی نیست، بلکه شامل اطلاعات کدیافته بین صفر تا یک نیز می شود. میتوان گفت سختی محاسبات با این قطعات الکترونیکی کمتر میشود.»
کابرد بالقوه دیگر این قطعه الکترونیکی در محاسبات نئومورفیک (neuromorphic) است. محاسبات نئومورفیک از ساختارهای الکترونیکی برای بازسازی مسیر پردازش اطلاعات توسط نورونها در مغز استفاده میکند. پروفسور راپ اینگونه توضیح میدهد: «قابلیتهای یک ممریسستور در یک زمان خاص، به اتفاقات قبلی بستگی دارد. عملکرد آن مشابه نورونها است.»
محققان ایتیاِچ زوریخ در ادامه به روشهایی پرداختهاند که از مطالعات الکتروشیمی برای هدایت عملکرد مولفه مزبور استفاده میکند. پروفسور راپ میگوید: «ما توانستهایم حاملهای شارژ الکتریکی را شناسایی کنیم و ارتباط آنها را با حالت پایدار سهگانه بیابیم. این دانش، برای علم مواد بسیار اهمیت دارد. با این دانش روش ذخیره داده تصحیح شده و بازدهی آن افزایش مییابد.»
کار مذکور با حمایت مالی بنیاد ملی علوم سوئیس (Swiss National Science Foundation) انجام گرفتهاست. http://nbic.isti.ir/index.php?ctrl=news&actn=news_view&lang=1&id=51574
محققان سوئیسی به تازگی توانستهاند قطعه الکترونیکی بسازند که میتوان آن را با حافظههای فلش جایگزین نمود. این ممریستور، سه حالت مقاومتی پایدار را داراست.
اصول اولیه ممریستورها در سال 1971 به عنوان چهارمین قطعه الکترونیکی مدار (در کنار مقاومت، خازن و القاءگر) معرفی شد. در سال 2000 محققان پیشنهاد کردند نوع خاصی از حافظههای مقاومتی (resistive memory) میتواند به عنوان ممریستور عمل نماید. شرکتهای اِچپی (HP) و اینتل (Intel) برای تولید تجاری این قطعه هماکنون با یکدیگر رقابت می کنند.
جنیفر راپ ، استاد دانشکده مواد ایتیاِچ زوریخ (Department of Materials at ETH Zurich) میگوید: «از آنجایی که ممریستورها به ولتاژ پایینتری نیاز دارند، مستلزم صرف انرژی کمتری هستند. این قطعات الکترونیکی در مقایسه با سایر نمونههای حافظهای موجود، میتوانند در اندازه کوچکتری ساخته شوند؛ بنابراین چگالی اطلاعات بیشتری دارند. بدین معنا که میتوانند مگابایتهای اطلاعاتی بیشتری را در هر میلیمتر مربع خود ذخیره کنند.»
پروفسور راپ به همراه همکار شیمیدان خود، مارکس کوبیک ، ممریستوری را با قطعهای از پروسکایت (perovskite، یک کانی رادیواکتیو است - مترجم) به ضخامت 5 نانومتر ساختهاست. او مدعی است که قطعه ساختهشده سه حالت مقاومتی پایدار را داراست. در نتیجه تنها قابلیت ذخیره صفر و یک را در یک بیت استاندارد ندارد، بلکه میتواند اطلاعات کدبندیشده به سه حالت صفر، یک و دو را به عنوان یک تریت (trit) ذخیره کند.
پروفسور راپ اینگونه توضیحات خود را ادامه میدهد: «مولفه ما می تواند در نوع جدید فناوری اطلاعات نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سبک جدید صرفا بر مبنای منطق دودویی نیست، بلکه شامل اطلاعات کدیافته بین صفر تا یک نیز می شود. میتوان گفت سختی محاسبات با این قطعات الکترونیکی کمتر میشود.»
کابرد بالقوه دیگر این قطعه الکترونیکی در محاسبات نئومورفیک (neuromorphic) است. محاسبات نئومورفیک از ساختارهای الکترونیکی برای بازسازی مسیر پردازش اطلاعات توسط نورونها در مغز استفاده میکند. پروفسور راپ اینگونه توضیح میدهد: «قابلیتهای یک ممریسستور در یک زمان خاص، به اتفاقات قبلی بستگی دارد. عملکرد آن مشابه نورونها است.»
محققان ایتیاِچ زوریخ در ادامه به روشهایی پرداختهاند که از مطالعات الکتروشیمی برای هدایت عملکرد مولفه مزبور استفاده میکند. پروفسور راپ میگوید: «ما توانستهایم حاملهای شارژ الکتریکی را شناسایی کنیم و ارتباط آنها را با حالت پایدار سهگانه بیابیم. این دانش، برای علم مواد بسیار اهمیت دارد. با این دانش روش ذخیره داده تصحیح شده و بازدهی آن افزایش مییابد.»
کار مذکور با حمایت مالی بنیاد ملی علوم سوئیس (Swiss National Science Foundation) انجام گرفتهاست. http://nbic.isti.ir/index.php?ctrl=news&actn=news_view&lang=1&id=51574
nbic.isti.ir
گروه فناوری های همگرا (NBIC ) | اخبار | ساخت ممریستور نانومقیاس با حالت پایدار سهگانه مقاومتی
محققان سوئیسی به تازگی توانستهاند قطعه الکترونیکی بسازند که میتوان آن را با حافظههای فلش جایگزین نمود. این ممریستور، سه حالت مقاومتی پایدار را داراست.
وجود نانوذرات زیستی در رگهای مسدود شده قلب
محققان با مطالعه رگهای مسدود شده قلب دریافتند که درون این بافت، نانوذراتی وجود دارد. این نانوذرات حاوی اسیدنوکلئیک است که این امر بسیار عجیب است. محققان معتقداند که این اسید نوکلئیک بخشی از نانوباکتری است که در فرآیند تصلب شرایین نقش دارد.
پژوهشگران کلینیک مایو دریافتند که میتوان نانوذراتی را که در بافت رگهای قلب انسان مسدود شدهاست، جداسازی کرد. این نانوذرات با استفاده از رنگهای ویژه DNA شناسایی شدهاند. در این فرآیند از اوریدین برچسب خورده با ترکیبات رادیواکتیو نیز استفاده شدهاست. این نانوذرات بعد از جداسازی از بافت بدن، زیر میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی قرار گرفته است.
نتایج این تحقیق در قالب مقالهای با عنوان Evidence of Nanobacterial-like Structures in Human," is scheduled for publication in the American در نشریه Journal of Physiology: Heart and Circulatory Physiology منتشر شدهاست.
طبیعت زیستی این نانوذرات هنوز میان دانشمندان مورد بحث است. استخراج این نانوذرات در رگ و دریچه قلب موید این حقیقت است که نانوذرات موجود در این بافتها از نظر ساختاری شباهت بسیار زیادی به نانوذرات موجود در زمین دارد. در واقع نانوذرات استخراج شده از بافتهای بدن زیر میکروسکوپ الکترونی عبوری بسیار شبیه نانوذرات موجود در خاک است.
این گروه تحقیقاتی پیش از این نانوذراتی را از سنگ موجود در کلیه انسان استخراج کرده و مورد مطالعه قرار دادهاند. این گروه توانستند چیزی را که در بافتهای مسدود کننده رگها یافتند در آزمایشگاه سنتز کنند؛ اما آن چیزی که برای محققان بسیار عجیب به نظر رسید وجود نانوباکتریهایی بود که دارای توالی DNA منحصر به فردی بودند. این گروه دریافتند که نانوذرات موجود در محیط کشت، حاوی اسید نوکلئیک است.
محققان تصور میکنند که وجود این ترکیبات زیستی درون نانوذرات میتواند منشاء باکتریایی داشته باشد. در واقع این ترکیبات زیستی بخشی از یک نوع باکتری است که در فرآیند سخت شدن و تصلب شرایین نقش دارد.
محققان با مطالعه رگهای مسدود شده قلب دریافتند که درون این بافت، نانوذراتی وجود دارد. این نانوذرات حاوی اسیدنوکلئیک است که این امر بسیار عجیب است. محققان معتقداند که این اسید نوکلئیک بخشی از نانوباکتری است که در فرآیند تصلب شرایین نقش دارد.
پژوهشگران کلینیک مایو دریافتند که میتوان نانوذراتی را که در بافت رگهای قلب انسان مسدود شدهاست، جداسازی کرد. این نانوذرات با استفاده از رنگهای ویژه DNA شناسایی شدهاند. در این فرآیند از اوریدین برچسب خورده با ترکیبات رادیواکتیو نیز استفاده شدهاست. این نانوذرات بعد از جداسازی از بافت بدن، زیر میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی قرار گرفته است.
نتایج این تحقیق در قالب مقالهای با عنوان Evidence of Nanobacterial-like Structures in Human," is scheduled for publication in the American در نشریه Journal of Physiology: Heart and Circulatory Physiology منتشر شدهاست.
طبیعت زیستی این نانوذرات هنوز میان دانشمندان مورد بحث است. استخراج این نانوذرات در رگ و دریچه قلب موید این حقیقت است که نانوذرات موجود در این بافتها از نظر ساختاری شباهت بسیار زیادی به نانوذرات موجود در زمین دارد. در واقع نانوذرات استخراج شده از بافتهای بدن زیر میکروسکوپ الکترونی عبوری بسیار شبیه نانوذرات موجود در خاک است.
این گروه تحقیقاتی پیش از این نانوذراتی را از سنگ موجود در کلیه انسان استخراج کرده و مورد مطالعه قرار دادهاند. این گروه توانستند چیزی را که در بافتهای مسدود کننده رگها یافتند در آزمایشگاه سنتز کنند؛ اما آن چیزی که برای محققان بسیار عجیب به نظر رسید وجود نانوباکتریهایی بود که دارای توالی DNA منحصر به فردی بودند. این گروه دریافتند که نانوذرات موجود در محیط کشت، حاوی اسید نوکلئیک است.
محققان تصور میکنند که وجود این ترکیبات زیستی درون نانوذرات میتواند منشاء باکتریایی داشته باشد. در واقع این ترکیبات زیستی بخشی از یک نوع باکتری است که در فرآیند سخت شدن و تصلب شرایین نقش دارد.