"زنی که‌گم کردم "

عصر جمعه ای بود .پاییز سال هزاروسیصدونمیدانم چند،پرده ی اتاق را کنار زده بودم خزیده در یقه اسکی گشاد سرمه ایم روی تک مبل قدیمی کنار پنجره ام جمع شده بودم.این مبل حکایت غریبی دارد ..قدیمی نیست از سرویس مبل های قبلی باز مانده روزی که سرویس جدید وارد خانه شد من این یکی را برای خودم برداشتم کشاندمش داخل اتاق ..البته مبل تک نفره ی سفیدی که بریده کاری های زیبایی داشت مناسب اتاق من نبود جای اصلیش وسط پذیرایی بود ولی من خواسته بودمش با وجود اینکه وصله ی ناجور بود خواسته بودمش ..روزی هم که سرویس مبل را عوض کردند مجبور شدند سرویس قدیمی را ناقص رد کنند چون من گفتم این یکی مال من ست من همین وصله ناجور اتاقم را نگه میدارم.و خلاصه این قدیمی ناجور شده بود دوست تمام لحظات قشنگ و ناقشنگ من ...وقتی خسته از جهان به این خانه به این اتاق به این مبل وصله ناجور پناه می اوردم ...
لب پنجره در عصری جمعه که خورشید باروبنه اش را برداشته و رفته ست من ماندم وخیابان خلوت روبروی ساختمان ..این خیابان همیشه آرام ست بجز همسایه ها که گهگاهی از پارکینگها ماشینها را بیرون میکشند و درسکوت می روند و بجز چند رهگذری کمتر اینجا میتوانی کسی را ببینی ...دوطرف کوچه با درختان نیمه بلند و بلند احاطه شده دراین چنین خیابان خلوتی تصورش را بکن که جمعه هم حاکم باشد ..دیگر چه سکوتی جاری میشود خدا میداند.در این چنین سکوتی من باید به چی فکر میکردم به کجا؟به چه حرفی که رنجانده بود مرا به چه کسی که رنجانده بودمش نمیدانم دقیقا باید روی یک مبل قدیمی به چی فکر میکردم؟
من اما انتخاب کردم که به خودم فکر کنم به خودم،به همین خود همیشه امیدوارم به خودم وقتی دلش میشکند ولی نمیخواهد دل کسی را بشکند به خودم وقتی فکر میکند که روزی مهلتش را دراین دنیا به پایان می رسد و چه از او برجا خواهد ماند...به همین خودم در وقتهایی که دستش به هیچ جای دنیا بند نیست اما بازهم امید دارد و میخندد..و خلاصه در دنیا به جز همین خود سرشار از بدی و خوبی چه چیز برایم باقی میماند؟
دران عصر به خودم فکر کردم به خودی که با من متولد شد و با من خواهد مرد...
به خودی که گاهی چاق میشود گاهی لاغر گاهی زیبا گاهی نا زیبا گاهی مهربان گاهی بد اخلاق گاهی گرم گاهی سرد گاهی بخشنده گاهی بی رحم ...
این من بودم که چای گرمش را در دستش محکم نگه داشته بود و مینوشت و در سیاهی و سکوت خیابان خلوت خانه اش به خودش می اندیشید ..
چای ام را نوشیدم ،موهای ریخته بر شانه ام را جمع کردم و خودم را محکمتر در آغوش فشردم...خودم را ،کسی که بامن متولد شد و با من خواهد مرد...همین اندازه وفادار
همین اندازه ماندنی ...
#عادله_زمانی
@adelehz

3.23K views14:01