از من به تو نصیحت
یک روز
تمام خوابهایی که دیدی رویاهایی که بافتی
جان میگیرند ...می آیند و پیدایت میکنند
فقط صبور باش..
#عادله_زمانی
@adelehz
یک روز
تمام خوابهایی که دیدی رویاهایی که بافتی
جان میگیرند ...می آیند و پیدایت میکنند
فقط صبور باش..
#عادله_زمانی
@adelehz
❤29🕊5💔2👍1👎1
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بادصبا
بیا و از من بگذر
گلی از فرش دلم بردار و بعد از گذشتن از هر کوی و برزن،باغ و بستان بدست او برسان.شاید این بار معجزه ای رخ داد و بایک گل بهارشد!
#عادله_زمانی
❤
@adelehz
بیا و از من بگذر
گلی از فرش دلم بردار و بعد از گذشتن از هر کوی و برزن،باغ و بستان بدست او برسان.شاید این بار معجزه ای رخ داد و بایک گل بهارشد!
#عادله_زمانی
❤
@adelehz
❤18💔8👍1
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تو خیال میکنی که او همیشه پیر بوده ست ؟
نه به چشمانش بنگر
مطمئنم روزی عاشقی را کوچه به کوچه پشت سرش میگردانده ست .
#عادله_زمانی
@adelehz
نه به چشمانش بنگر
مطمئنم روزی عاشقی را کوچه به کوچه پشت سرش میگردانده ست .
#عادله_زمانی
@adelehz
❤24👍10😢8💔7🕊1
از همان ابتدا به ما آموختهاند که پیروزی نهایی زمانی اتفاق میافتد که به مقصد برسیم. انگار اصلاً مهم نیست چگونه، فقط باید راهی به سوی خانهی هدف پیدا کنیم؛ باید برسیم تا دوست داشته شویم، پذیرفته شویم و ارزشمند به نظر برسیم.
و این، شاید ناعادلانهترین گفتوگوی نانوشتهی دنیاست.
اما هرچه بزرگتر میشوی، این باور هم مثل بسیاری از باورهای دیگر، دستخوش تغییر میشود.
از خودت میپرسی: من بالاخره چه زمانی میتوانم به مقصد برسم؟
و بعد، سؤال دیگری در ذهنت شکل میگیرد: اصلاً مگر قرار است همیشه به مقصد برسیم؟
چرا هیچکس عبور کردن را به ما نیاموخته است؟ لذت بردن از جاده را چطور؟
راستش را بخواهید، فکر میکنم یکی از بزرگترین هنرهای آدمها این است که یاد بگیرند چه زمانی باید عبور کنند.
عبور کردن، گذشتن و ادامه دادن مسیر، بیآنکه تمام حواس و جانمان را به مقصد گره بزنیم، گاهی زیباترین تصمیم دنیاست.
بگذارید صادق باشم؛
گاهی برای بهتر شدن، باید عبور کرد؛
خواه از کسی، خواه از جایی.
گاهی شفا، نه در رسیدن، که در گذشتن است.
همین.
#عادله_زمانی
@adelehz
و این، شاید ناعادلانهترین گفتوگوی نانوشتهی دنیاست.
اما هرچه بزرگتر میشوی، این باور هم مثل بسیاری از باورهای دیگر، دستخوش تغییر میشود.
از خودت میپرسی: من بالاخره چه زمانی میتوانم به مقصد برسم؟
و بعد، سؤال دیگری در ذهنت شکل میگیرد: اصلاً مگر قرار است همیشه به مقصد برسیم؟
چرا هیچکس عبور کردن را به ما نیاموخته است؟ لذت بردن از جاده را چطور؟
راستش را بخواهید، فکر میکنم یکی از بزرگترین هنرهای آدمها این است که یاد بگیرند چه زمانی باید عبور کنند.
عبور کردن، گذشتن و ادامه دادن مسیر، بیآنکه تمام حواس و جانمان را به مقصد گره بزنیم، گاهی زیباترین تصمیم دنیاست.
بگذارید صادق باشم؛
گاهی برای بهتر شدن، باید عبور کرد؛
خواه از کسی، خواه از جایی.
گاهی شفا، نه در رسیدن، که در گذشتن است.
همین.
#عادله_زمانی
@adelehz
❤17👍7
سالها بود که حس اندوهِ دمِ غروب را تجربه نکرده بودم. فکر میکنم آخرین بار، غروبِ روز خاکسپاری دایی احمد بود؛ همان وقت که روی پشتبام خانهاش، روبهروی خورشید، صدای اذان را میشنیدم و اشک میریختم.
از اندوه غروب بیزار بودم و از آن سال، بیزارتر هم شدم.
امروز، وقتی تصمیم گرفتم از مجمعی که چهار سال در آن کار کرده بودم جدا شوم و این تصمیم را عملی کردم، دیدم اندوهِ دمِ غروب دوباره از راه رسید و روی دلم چمباتمه زد.
دیدم دلم میخواهد چند قطره اشک بریزم؛ اما دیگر آن دختر کوچولوی دبیرستانی نبودم که بخواهم اشکهایم را جمع کنم و آرامآرام روی گونههایم بریزم.
آدم بزرگ بودن به تو یاد میدهد که تودار باشی. به قول شازده کوچولو، ما آدمبزرگها فکر میکنیم خیلی بارمان است و از همهچیز سر درمیآوریم.
دمدمای غروب سوار مترو شدم. باید خودم را به جایی میرساندم.
طبق یک عادت قدیمی، زل زده بودم به انتهای آخرین واگن قطار که ناگهان او وارد شد. دیگر نتوانستم اشکهایم را نگه دارم و گرمای قطرههای کوچک اشک را روی گونههایم حس کردم.
پیرمردی قدبلند و لاغر که شبیه دایی احمد بود.
دایی احمد وقتی از دنیا رفت، پیر نبود؛ اما دلم به من میگفت اگر مانده بود و دردهای این چند سال را دیده بود، حالا شاید همین شکلی شده بود.
آمد و کنار درِ واگن ایستاد. تمام مدتی که در قطار بود، نگاهش کردم و اشک ریختم.
یک کلاه باراتای سیاه بر سرش گذاشته بود؛ همان مدلی که دایی احمد عاشقش بود.
نمیدانم چرا آمد، اما دلم میخواست باور کنم دایی احمد او را فرستاده است. انگار میخواست پیامی به من بدهد؛ پیامی به این معنا که: «ببین داییجان، من هنوز کنارتم. نباید دلت بشکند...»
مرد کلاهباراتایی فقط یک ایستگاه در قطار ماند و در ایستگاه بعد پیاده شد. تا لحظهای که قطار دوباره به راه افتاد، با چشمهای خیس دنبالش کردم.
او اصلاً مرا ندید؛ اما من هنوز هم ایمان دارم که خودش دایی احمد بود، یا حتی فرستادهای از طرف دایی احمدم.
وگرنه معنای این اتفاق چه میتواند باشد؟
اینکه بعد از این همه سال، درست در چنین غروبی، برمیگردد، فقط یک ایستگاه کنارم میماند و بعد میرود؛ درحالیکه به زبان بیزبانی به من گفته است:
هنوز مرا به یاد دارد و هوایم را نیز...
#عادله_زمانی
@adelehz
از اندوه غروب بیزار بودم و از آن سال، بیزارتر هم شدم.
امروز، وقتی تصمیم گرفتم از مجمعی که چهار سال در آن کار کرده بودم جدا شوم و این تصمیم را عملی کردم، دیدم اندوهِ دمِ غروب دوباره از راه رسید و روی دلم چمباتمه زد.
دیدم دلم میخواهد چند قطره اشک بریزم؛ اما دیگر آن دختر کوچولوی دبیرستانی نبودم که بخواهم اشکهایم را جمع کنم و آرامآرام روی گونههایم بریزم.
آدم بزرگ بودن به تو یاد میدهد که تودار باشی. به قول شازده کوچولو، ما آدمبزرگها فکر میکنیم خیلی بارمان است و از همهچیز سر درمیآوریم.
دمدمای غروب سوار مترو شدم. باید خودم را به جایی میرساندم.
طبق یک عادت قدیمی، زل زده بودم به انتهای آخرین واگن قطار که ناگهان او وارد شد. دیگر نتوانستم اشکهایم را نگه دارم و گرمای قطرههای کوچک اشک را روی گونههایم حس کردم.
پیرمردی قدبلند و لاغر که شبیه دایی احمد بود.
دایی احمد وقتی از دنیا رفت، پیر نبود؛ اما دلم به من میگفت اگر مانده بود و دردهای این چند سال را دیده بود، حالا شاید همین شکلی شده بود.
آمد و کنار درِ واگن ایستاد. تمام مدتی که در قطار بود، نگاهش کردم و اشک ریختم.
یک کلاه باراتای سیاه بر سرش گذاشته بود؛ همان مدلی که دایی احمد عاشقش بود.
نمیدانم چرا آمد، اما دلم میخواست باور کنم دایی احمد او را فرستاده است. انگار میخواست پیامی به من بدهد؛ پیامی به این معنا که: «ببین داییجان، من هنوز کنارتم. نباید دلت بشکند...»
مرد کلاهباراتایی فقط یک ایستگاه در قطار ماند و در ایستگاه بعد پیاده شد. تا لحظهای که قطار دوباره به راه افتاد، با چشمهای خیس دنبالش کردم.
او اصلاً مرا ندید؛ اما من هنوز هم ایمان دارم که خودش دایی احمد بود، یا حتی فرستادهای از طرف دایی احمدم.
وگرنه معنای این اتفاق چه میتواند باشد؟
اینکه بعد از این همه سال، درست در چنین غروبی، برمیگردد، فقط یک ایستگاه کنارم میماند و بعد میرود؛ درحالیکه به زبان بیزبانی به من گفته است:
هنوز مرا به یاد دارد و هوایم را نیز...
#عادله_زمانی
@adelehz
💔29❤15
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
خورشید باش
ولو که جهان یک نفر را روشن کنی .
بگذار آنچه از تو می رسد روشنایی باشد .
نور را چون آوازی عاشقانه جاری ساز
خورشید کوچک جهان یکنفر
#عادله_زمانی
پ.ن عاشق این عکسم
@adelehz
ولو که جهان یک نفر را روشن کنی .
بگذار آنچه از تو می رسد روشنایی باشد .
نور را چون آوازی عاشقانه جاری ساز
خورشید کوچک جهان یکنفر
#عادله_زمانی
پ.ن عاشق این عکسم
@adelehz
❤31
صبح کلید روز ست،اگر دیرتر بیدار شوی کلیدت گم میشود .
کلیدت را که گم کنی تمام روزت قفل می ماند.
این است که زودتر برای باز کردن قفلهای روز چشم بگشا و به جهان نگاه کن.
کلیدت را پشت پنجره گذاشته اند.
#عادله_زمانی
@adelehz
🌸🌺☘
کلیدت را که گم کنی تمام روزت قفل می ماند.
این است که زودتر برای باز کردن قفلهای روز چشم بگشا و به جهان نگاه کن.
کلیدت را پشت پنجره گذاشته اند.
#عادله_زمانی
@adelehz
🌸🌺☘
❤34
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بی تعارف بگویم، زنی که رقصیدن بلد است
شش بر صفر از بقیه جلوتر است!
زنی که رقصیدن بلد است،
میتواند یک زندگی را گرم کند
رقصیدن دلبری و ظرافت را می آموزد
کدامتان زنی را میشناسید
که بعد از چند بار قر دادن و رقصیدن
خنده روی لبانش نباشد؟!
رقصیدن، عادت به خندیدن را می آموزد
رقصیدن، شبیه عاشقی کردن است
میان عاشقی، شبیه بوسیدن است
خودتان را میان غمزه های رقص، رها کنید...
👤سیما امیرخانی
@adelehz
شش بر صفر از بقیه جلوتر است!
زنی که رقصیدن بلد است،
میتواند یک زندگی را گرم کند
رقصیدن دلبری و ظرافت را می آموزد
کدامتان زنی را میشناسید
که بعد از چند بار قر دادن و رقصیدن
خنده روی لبانش نباشد؟!
رقصیدن، عادت به خندیدن را می آموزد
رقصیدن، شبیه عاشقی کردن است
میان عاشقی، شبیه بوسیدن است
خودتان را میان غمزه های رقص، رها کنید...
👤سیما امیرخانی
@adelehz
❤34👍3😁2💔1
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
و اگر خداوند اراده خیر درباره تو داشته باشد، هیچکس قادر نیست مانع فضل او گردد.
قران کریم
یونس ایه 107
شب زیبا
@adelehz
قران کریم
یونس ایه 107
شب زیبا
@adelehz
❤46👍19
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مردانی که واقعا عاشقند زیباترین موجودات عالم هستند.این به معنی عدم زیبایی زنان عاشق نیست اما حکایت مردان حکایت دیگری ست .
دنبال بحثهای فمنیستی یا من با تو برابرم نیستم من از عمق یک عشق مردانه میگویم از آنچه در طول هزاران سال تاریخ ساخته است.
تاریخ هیچ ملکه ای را ندارد که بخاطر عشق سرزمینی را فتح کرده باشد یا از سرزمینی به اقلیمی دیگر رفته باشد اما تا دلت بخواهد پادشاهانی دارد که بخاطر عشق هرچه توانستند کردند .
پادشاهانی که حتی بخاطر عشق قید سلطنت را زدند یا بر رقیبی عفو کردند و حتی رقیبی را به خاک نشاندند .
نمیخواهم بگویم زنان در عشق کم میگذارند نه اینچنین نیست ،حداقل بعنوان یک زن چنین جفایی به هم جنسانم نمیکنم .اما به جرات میگویم که اگر مردی واقعا عاشق شود و بخاطر خوشی معشوق با او دمساز،رفیق و همراه گردد میتواند زیباترین مخلوق عالم باشد .
#عادله_زمانی
دنبال بحثهای فمنیستی یا من با تو برابرم نیستم من از عمق یک عشق مردانه میگویم از آنچه در طول هزاران سال تاریخ ساخته است.
تاریخ هیچ ملکه ای را ندارد که بخاطر عشق سرزمینی را فتح کرده باشد یا از سرزمینی به اقلیمی دیگر رفته باشد اما تا دلت بخواهد پادشاهانی دارد که بخاطر عشق هرچه توانستند کردند .
پادشاهانی که حتی بخاطر عشق قید سلطنت را زدند یا بر رقیبی عفو کردند و حتی رقیبی را به خاک نشاندند .
نمیخواهم بگویم زنان در عشق کم میگذارند نه اینچنین نیست ،حداقل بعنوان یک زن چنین جفایی به هم جنسانم نمیکنم .اما به جرات میگویم که اگر مردی واقعا عاشق شود و بخاطر خوشی معشوق با او دمساز،رفیق و همراه گردد میتواند زیباترین مخلوق عالم باشد .
#عادله_زمانی
❤47💔9👍6
همهی ما آدمها در تلاشیم چیزی به دست آوریم.
گویا خلق شدهایم برای به دست آوردن... حالا هر انسان، خواستههای متفاوتی با دیگری دارد؛ اما در نهایت، تمام این امیال به یک جهت میرسند.
چیزی به من بده؛ خواه پول و شهرت باشد، خواه عشق و خانواده.
هرکس را که میبینی، در طلب خواستههایش، سرگران و سرگردان این دنیاست.
برای خواستههایت جنگیدن زیباست؛ اما به دست آوردن آنها به نحوی که به دیگران آسیب نزند، شریف است.
و چه خوشبختاند آنها که آرزوهایشان را زیبا و شریف به دست میآورند.
#عادله_زمانی
@adelehz
گویا خلق شدهایم برای به دست آوردن... حالا هر انسان، خواستههای متفاوتی با دیگری دارد؛ اما در نهایت، تمام این امیال به یک جهت میرسند.
چیزی به من بده؛ خواه پول و شهرت باشد، خواه عشق و خانواده.
هرکس را که میبینی، در طلب خواستههایش، سرگران و سرگردان این دنیاست.
برای خواستههایت جنگیدن زیباست؛ اما به دست آوردن آنها به نحوی که به دیگران آسیب نزند، شریف است.
و چه خوشبختاند آنها که آرزوهایشان را زیبا و شریف به دست میآورند.
#عادله_زمانی
@adelehz
👍24❤6🥰2
Forwarded from کاف
من اصلا این حرفو قبول ندارم، ولی آگاتا کریستی یه چیزی در مورد آقایون گفته:
" رها کردن یک مرد به خاطر دروغگویی اش مثل این است که به خاطر باران، زادگاهت را ترک کنی، کجا میروی؟ همه جا باران میبارد"
به هر حال نویسنده کتابای جنایی بوده:)
💬mina
Lidia @kafiha
" رها کردن یک مرد به خاطر دروغگویی اش مثل این است که به خاطر باران، زادگاهت را ترک کنی، کجا میروی؟ همه جا باران میبارد"
به هر حال نویسنده کتابای جنایی بوده:)
💬mina
Lidia @kafiha
😁16👍4❤1👎1🥰1
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
پس قسم به شب
آنهنگام که نقاب قوی بودنت را برمیداری .
تن آزرده ات را در آغوش خالی مانده ات جمع میکنی .
و چشمان خیست را می بندی .
قسم به شب
به دوباره خود شدن ...
#عادله_زمانی
@adelehz
آنهنگام که نقاب قوی بودنت را برمیداری .
تن آزرده ات را در آغوش خالی مانده ات جمع میکنی .
و چشمان خیست را می بندی .
قسم به شب
به دوباره خود شدن ...
#عادله_زمانی
@adelehz
💔31❤23
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
دویده بودی
بی محابا و پر توان دویده بودی
شاید هم پاهایت برهنه بود .بنظرم کفشهای واکس زده ی چرم قهوه ای ات یا حتی کتانی های نایک سفیدت را کمی دورتر از پاها درآورده بودی و رها و بی توجه دویده بودی ..
دویده بودی تا میان هزار توی فکر و خیال من
منی که نه می شناختمت نه می دانستم کی هستی
به خودم آمدم دیدم با پاهای برهنه ات در سرتاسر سرزمین فکر من چرخیده ای
در سراسر باغ خیال من دویده ای .
عاقلانه این بود که دستت را بگیرم و تو را
از آن باغ رویایی خیالم که هوایی خیس از نم باران داشت بیرون کنم .
اما من چه کردم ؟
صدایت کردم و گفتم هی غریبه یک لیوان چای نمی خواهی؟؟
اینگونه شد که تو ساکن آن باغ شدی
تویی که غریبه بودی و ناگهان آمده بودی
اما راستش را بدانی هرگز نخواهم فهمید تو از کجا آمدی و به کجا می روی ..
آیا خواهی رفت یا تا همیشه در آن باغ زیر درخت های بادام باقی خواهی ماند ؟
کسی چه می داند .
#عادله_زمانی
@adelehz
بی محابا و پر توان دویده بودی
شاید هم پاهایت برهنه بود .بنظرم کفشهای واکس زده ی چرم قهوه ای ات یا حتی کتانی های نایک سفیدت را کمی دورتر از پاها درآورده بودی و رها و بی توجه دویده بودی ..
دویده بودی تا میان هزار توی فکر و خیال من
منی که نه می شناختمت نه می دانستم کی هستی
به خودم آمدم دیدم با پاهای برهنه ات در سرتاسر سرزمین فکر من چرخیده ای
در سراسر باغ خیال من دویده ای .
عاقلانه این بود که دستت را بگیرم و تو را
از آن باغ رویایی خیالم که هوایی خیس از نم باران داشت بیرون کنم .
اما من چه کردم ؟
صدایت کردم و گفتم هی غریبه یک لیوان چای نمی خواهی؟؟
اینگونه شد که تو ساکن آن باغ شدی
تویی که غریبه بودی و ناگهان آمده بودی
اما راستش را بدانی هرگز نخواهم فهمید تو از کجا آمدی و به کجا می روی ..
آیا خواهی رفت یا تا همیشه در آن باغ زیر درخت های بادام باقی خواهی ماند ؟
کسی چه می داند .
#عادله_زمانی
@adelehz
💔9❤6🕊1
شبها همه چیز سنگین تر میشود .
درد در شب شدید تر است .اندوه سنگین تر
خوشحالی روح نواز تر است .
مستی گیراتر
و عشق ...
و عشق بی پروا تر
اصلا جنس آنچه در شب رخ میدهد شبیه روز نیست .
هرچقدر بیشتر به دلش می روی انگار بیشتر غرق میشوی
روزها شاید فراموش شوند اما شبها هرگز از یاد نمی روند.
شبهای عشق و شبهای اندوه ..
#عادله_زمانی
@adelehz
درد در شب شدید تر است .اندوه سنگین تر
خوشحالی روح نواز تر است .
مستی گیراتر
و عشق ...
و عشق بی پروا تر
اصلا جنس آنچه در شب رخ میدهد شبیه روز نیست .
هرچقدر بیشتر به دلش می روی انگار بیشتر غرق میشوی
روزها شاید فراموش شوند اما شبها هرگز از یاد نمی روند.
شبهای عشق و شبهای اندوه ..
#عادله_زمانی
@adelehz
❤19💔6👍1🥰1🕊1
برای دوستانی که حضورشان، لذت، اطمینان و گرمای نوشیدن یک فنجان قهوه در میانهی بارش برف را به همراه دارد...
باشد که خداوند حافظ چنین دوستانی باشد؛ چرا که در جهان تاریک این روزها، پرتو نوری که از درونشان میتابد، برای ادامه دادن کافیست.
باشد که همیشه بدرخشند، به جهان رنگ ببخشند و امید را زنده نگه دارند.
وجودشان پربرکت باد... 🌻
#عادله_زمانی
@adelehz
باشد که خداوند حافظ چنین دوستانی باشد؛ چرا که در جهان تاریک این روزها، پرتو نوری که از درونشان میتابد، برای ادامه دادن کافیست.
باشد که همیشه بدرخشند، به جهان رنگ ببخشند و امید را زنده نگه دارند.
وجودشان پربرکت باد... 🌻
#عادله_زمانی
@adelehz
❤37🥰3
Forwarded from "زنی کهگم کردم "
نمی دانم کسی اینجا داستان درویش بابا کوهی را شنیده است یا نه ،راستش من هم تا همینچند روز پیش چیزی در موردش نمیدانستم .بعد به لطف خواندن کتابی که بعد از سالها در بازار کتاب یادم آمد معلم ادبیاتم یک غروب سرد آذر ماه در کلاس رو به حیاط دبیرستان به ما معرفی کرد و من آن را همین چند روز پیش خریدم، شناختمش.
پیرمرد درویش مسلکی که حدود دهه ی ۴۰ خورشیدی تقریبا سی سال در کوهستان زندگی کرده بود .
از کم و کیف درویش مسلکی و پاکی نفسش که بگذریم .از اینکه چطور توانسته از یک زندگی آسوده دل بکند و رو به کوهستان گذارد و در سرما و گرمای کوه زندگی کند که بگذریم.
کسی که داستان این درویش را روایت مینمود داستان جالبی از او نقل کرده است که دوست دارم کمی در موردش حرف بزنم .
نویسنده ی همینکتاب که از قضا در روزگاران جوانی با درویش نشست و برخاست داشته روزی از او میپرسد که در تمام این سالها آیا سر گرسنه بر بالین نهادی؟
و درویش میگوید در تمام این روزها با آنکه مثل شما طمع ندارم و بدنبال نان نمی دوم یک روز در شیراز برف سنگینی آمده ست آن قدر که تمام راههای مواصلاتی قطع شده است و هیچ کس را یارای آمدن به این نقطه از کوه نبوده است .
روز اول که آذوقه ام تمام شد بیرون آمدم تا به شهر بروماما وضعیت آنقدر وحشتناک بود که مجبور شدم دوباره به داخل برگشتم .
در کلبه را بستم و رویم را پوشیدم .
۱۲ ساعت گذشت و من از گرسنگی بی حال شده بودم ناگهان در عالم خواب و بیدار انگار صدای در به گوشم رسد کسی صدا زد بابا در را باز کن .
در را که باز کردم دو نفر با پالتوهای محکمی و بلند بالا در دستانشان هر کدام دو قابلمه غذا بود .
داخل آمدند نشستند و گفتند بابا درویش ما امشب در مجلسی نشسته بودیم و انقدر نوشیده بودیم که مست شدیم.در عالممستی با گروه رقیب شرط بستیم که برای درویش ساکن کوه بابا کوهی غذا بیاوریم و این قابلمه ها هم اینجا بماند تا هفته ی دیگر که رقیبان آمدند و اینها را دیدند پس به صداقت کلام ما پی ببرند.
درویش می گفت به آن دو مرد مست از می گفتم ولی مستی شما حیات مرا باز خرید .
القصه آنکه اگر خدا بخواهد اینگونه میخواهد .تمام عالم را ردیف و مامور می کند تا آنچه میخواهد به دست مخلوقش برساند.
هدفمآن است که ما چه ساده ایم که برای خودمان نقشه می ریزیم اما اوست که به نگاهی راه را عوض میکند.
پس تپیدن و به در و دیوار زدن چرا ؟
گاهی باید درویش کوه بابا کوهی شد در اوج بدبختی که هیچ از دستت برنمی آید گوشه ای خفت و همه چیز را به او رها کرد. او که حتی به وسیله ی مستانش قادر به سیر کردن درویشش ست .
همین
#عادله_زمانی
@adelehz
پیرمرد درویش مسلکی که حدود دهه ی ۴۰ خورشیدی تقریبا سی سال در کوهستان زندگی کرده بود .
از کم و کیف درویش مسلکی و پاکی نفسش که بگذریم .از اینکه چطور توانسته از یک زندگی آسوده دل بکند و رو به کوهستان گذارد و در سرما و گرمای کوه زندگی کند که بگذریم.
کسی که داستان این درویش را روایت مینمود داستان جالبی از او نقل کرده است که دوست دارم کمی در موردش حرف بزنم .
نویسنده ی همینکتاب که از قضا در روزگاران جوانی با درویش نشست و برخاست داشته روزی از او میپرسد که در تمام این سالها آیا سر گرسنه بر بالین نهادی؟
و درویش میگوید در تمام این روزها با آنکه مثل شما طمع ندارم و بدنبال نان نمی دوم یک روز در شیراز برف سنگینی آمده ست آن قدر که تمام راههای مواصلاتی قطع شده است و هیچ کس را یارای آمدن به این نقطه از کوه نبوده است .
روز اول که آذوقه ام تمام شد بیرون آمدم تا به شهر بروماما وضعیت آنقدر وحشتناک بود که مجبور شدم دوباره به داخل برگشتم .
در کلبه را بستم و رویم را پوشیدم .
۱۲ ساعت گذشت و من از گرسنگی بی حال شده بودم ناگهان در عالم خواب و بیدار انگار صدای در به گوشم رسد کسی صدا زد بابا در را باز کن .
در را که باز کردم دو نفر با پالتوهای محکمی و بلند بالا در دستانشان هر کدام دو قابلمه غذا بود .
داخل آمدند نشستند و گفتند بابا درویش ما امشب در مجلسی نشسته بودیم و انقدر نوشیده بودیم که مست شدیم.در عالممستی با گروه رقیب شرط بستیم که برای درویش ساکن کوه بابا کوهی غذا بیاوریم و این قابلمه ها هم اینجا بماند تا هفته ی دیگر که رقیبان آمدند و اینها را دیدند پس به صداقت کلام ما پی ببرند.
درویش می گفت به آن دو مرد مست از می گفتم ولی مستی شما حیات مرا باز خرید .
القصه آنکه اگر خدا بخواهد اینگونه میخواهد .تمام عالم را ردیف و مامور می کند تا آنچه میخواهد به دست مخلوقش برساند.
هدفمآن است که ما چه ساده ایم که برای خودمان نقشه می ریزیم اما اوست که به نگاهی راه را عوض میکند.
پس تپیدن و به در و دیوار زدن چرا ؟
گاهی باید درویش کوه بابا کوهی شد در اوج بدبختی که هیچ از دستت برنمی آید گوشه ای خفت و همه چیز را به او رها کرد. او که حتی به وسیله ی مستانش قادر به سیر کردن درویشش ست .
همین
#عادله_زمانی
@adelehz
❤21👍5🕊5