امروز رفتم کیان‌جان را ببینم؛ بعد از سال‌ها فرصتی شد که دوباره او را ببینم، شاید برای آخرین بار… اما چه کسی می‌داند؟
وقتی تازه هشت‌ساله شده بودم، برای اولین‌بار او را در مشهد دیدم؛ زن ریزنقشِ سفیدپوستی که زاده‌ی پدری بازاری و همسر مردی بازاری بود.
از آن خانم‌های معتقد و تمیزی که خانه‌های بزرگِ ویلایی‌شان از فرط پاکیزگی برق می‌زند؛
آن‌که وقتی لشکری مهمان به خانه‌اش سرازیر می‌شد، آه از نهادش بلند نمی‌گشت.
که هر روز خدا از آشپزخانه‌اش عطر برنج ایرانی و روغن زرد کرمانشاهی به مشام می‌رسید.
کیان‌جان کدبانوی یک خانه‌ی ویلاییِ سه‌طبقه بود. وقتی به خانه‌اش می‌رفتی، در هر طبقه دنیای تازه‌ای می‌دیدی؛ و جالب‌تر این‌که همه‌ی طبقات مرتب، زیبا و سرشار از آرامش بود.
آن سال‌ها که سوریه هنوز درگیر جنگ داخلی و مصیبت‌های بعدش نشده بود، کیان‌جان و دوستانش برای زیارت به سوریه می‌رفتند.
دستانشان هنوز توان داشت؛ پس گلدان‌های بزرگ چینی و آینه‌های قدیمی را از بازار دمشق می‌خریدند.
آن سال‌ها که دمشق، دمشق بود و کیان‌جان هنوز کیان‌جان.
عصرهای تابستانی، در حیاط درندشتش می‌توانستی بوی تابستان را نفس بکشی؛
سراسر حیاط پر از درخت و گلدان بود،
اقاقیا و یاسهایی که خودش با همان دستان سفید و کوچک کاشته بود.
می‌نشستم روی ایوان، به گل‌ها و حوض آبی رنگ نگاه می‌کردم و جرعه‌جرعه شربت آب‌لیموی پر از زعفرانش را می‌نوشیدم،
در حالی که صدای خنده‌های مادرم و کیان‌جان گوش‌هایم را نوازش می‌داد.
دلم برای خنده‌های ریز کیان‌جان تنگ می‌شود…
حالا دیگر از آن خانه‌ی زیبا خبری نیست. کیان‌جان بعد از فوت همسرش به آپارتمانی در شمال شهر نقل مکان کرده است.
دیگر او را نمی‌بینم که با انگشترهای شکیلِ طلای سفید، با آن دامنِ کلوشِ زیبای سیاه و شومیزی که از آخرین سفر زیارتی‌اش آورده، لابه‌لای مهمانان بچرخد و به همه آجیل و میوه تعارف کند.
حالا روی تخت بیمارستانی، وسط پذیرایی آپارتمانش دراز کشیده و به یاد نمی‌آورد که چه کسی به دیدارش رفته است.
بعد از سال‌ها که درگیر آلزایمر است، به دیدارش رفتم. در کسری از ثانیه مرا شناخت و قربان‌صدقه‌ام رفت. وقتی در آغوشش گرفتم، سنگینی اشک‌ها پشت پلکم امانم را برید.
حاج‌خانم خیلی نحیف شده بود…
مادرم هیچ‌وقت او را حاج‌خانم صدا نمی‌کرد؛ همیشه برای ما «کیان‌جان» بود. از جایی شنیده بودیم که عاشق این است که نامش را این‌گونه از زبان ما بشنود.
بسیار نحیف، با موهایی سفید؛ اما با چشمانی که هنوز گرم بود.
هرچند دقیقه یک‌بار، وقتی خاطره‌ای به او هجوم می‌آورد، چیزی زمزمه می‌کرد… چیزی شبیه تعارف یا قربان‌صدقه.
مهربانی و خانومی، بخش مهمی از وجودش بود؛ چیزی که آلزایمر نتوانسته بود به آن چنگ بیندازد.
این زندگی، به طرز احمقانه‌ای بی‌رحم است؛
آن‌قدر بی‌رحم که یک روز ظهر، وقتی از جلوی خانه‌ی قدیمی کیان‌جان گذشتم، کمی جلوتر جایی برای نشستن پیدا کردم تا یک دل سیر گریه کنم.
حس می‌کردم بخش مهمی از خاطرات زیبای کودکی‌ام دارد در غبار محو می‌شود؛
چون داشتم چیزی را از دست می‌دادم، حتی اگر فقط یک لحظه‌ی شادی و امید بوده باشد.
نمی‌خواستم کیان‌جان را این‌گونه ببینم، اما باید به دیدارش می‌رفتم…
می‌دانم که حتی در این جنگ نابرابرِ تن نحیفش با آلزایمر، باز هم نام من جایی در ذهنش باقی مانده است.
به او بسیار احترام می‌گذارم.
او را بسیار دوست دارم.
او که برای من شبیه یک ظهر تابستانی است، زیر سایه‌ی درخت انجیر، کنار حوضی با کاشی‌های آبی…
او که «کیان‌جان» زیبای قصه‌ی ما بود.
#عادله_زمانی
@adelehz

عشق در بزرگسالی دیگر نه هیجان ست نه شور
اینکه برای زودودن خستگی هایت به من برمیگردی
اینکه پناهِ بی پناهی هایت باشم.
یعنی عشق
#عادله_زمانی
@adelehz

چون دوست دارین😊
@adelehz

زمانی خوشبخت میشوم که یادبگیرم چیزی از دنیا طلب ندارم.که کسی منجی شادی من نیست .که خودم مسوول ساختن حال خوشم هستم ..
#عادله_زمانی
@adelehz

یحتمل برای مخلوقی چون انسان به دو جهان نیاز است،جهانی که در آن زندگی می کند جهانی توام با رنجی مداوم
و جهانی برای رویاها، آمال و آرزوهایش
آنچه در جهان اول نصیبش نمی شود و چون اتشی خاموش نشدنی بر دلش باقی می ماند ..
باشد که در جهانی دیگر همه ی مان با رویاهای شیرین و آبی مان کنار یکدیگر خوشبخت شویم.
#عادله_زمانی
@adelehz

دوست عزیزی دارم که امروز سه بار با من تماس گرفت. میان مشغله‌های روزانه‌اش و در فاصله‌های کوتاه، به بهانه‌های مختلف با من صحبت کرد.

امروز از صبح، به دلیلی، ناراحت و پرتنش بودم و این دوست عزیز، از فرسنگ‌ها دورتر، متوجه حال ناخوش من شده بود و تلاش می‌کرد به شیوه خودش حالم را بهتر کند.
راستش را بخواهید، بی‌اندازه از او ممنونم.
از تمام کسانی که وقتی حالمان خوب نیست، تلاش می‌کنند حالمان را بهتر کنند، ممنونم.
طاقت نداشتن تحمل حال بد دیگران، شاید آسان‌ترین واکنش باشد؛ اما اینکه کسی تلاش کند، حتی در سکوت و از فاصله‌ای دور، کمک کند تا از یک روز پرتنش عبور کنی، بی‌نهایت ارزشمند است.
باور من این است که هیچ انسانی در تمام روزهای زندگی‌اش شاد نیست. بالاخره روزی می‌رسد که پرتنش، عصبی، اندوهگین یا حتی خشمگین باشی؛ روزی که هر احساسی داری، جز شادی.
اما به باور من، شرط واقعی دوستی، پذیرفته شدن در همین روزهاست.
خواستن و دوست داشتن یک انسان در روزهای آرام و بی‌دغدغه، هرگز شبیه پذیرفتن و دوست داشتن او در بدترین حال ممکنش نیست.
دوستی واقعی یعنی حتی وقتی حال خوبی نداری، کسی باشد که نخواهد از تو فاصله بگیرد؛ بلکه به هر شیوه‌ای که می‌تواند، تلاش کند کمی از سنگینی روزت کم کند.
پس بیش باد چنین دوستانی؛
آنان که حتی از فرسنگ‌ها دورتر، هوای دل آدم را دارند. ❤️
#عادله_زمانی
@adelehz

‏مولانا میگه از ۳ چیز کمتر سخن بگو:

یکی از راه و مقصدت
دیگری از سیم و زر و دارایی‌ات
و سومی از اعتقادات خود

•آرام آبی•
@adelehz

غم انگیز است اما ما معمولا از آدمهایی عمیق ترین ضربه ها را میخوریم که به آنها بزرگترین عشق را داده ایم .
و گمان هم نمیکنیم که قرار است چنین اندوه بزرگی نثار مان کنند .
این درد می‌تواند چون سوزاندن ریشه ی یک گیاه که همیشه آب می‌خورده اما مدتی ست فراموش شده و خشکیده ست جانسوز باشد .
و کاش آدم‌ها بفهمند که اگر قادر نیستند به بقیه ضربه نزنند پس حق ندارند وارد زندگی آنها شوند ‌.
#عادله_زمانی
@adelehz

از من به تو نصیحت
یک  روز
تمام خوابهایی که دیدی رویاهایی که بافتی
جان میگیرند ...می آیند و پیدایت میکنند
فقط صبور باش..
#عادله_زمانی
@adelehz

بادصبا
بیا و از من بگذر
گلی از فرش دلم بردار و بعد از گذشتن از هر کوی و برزن،باغ و بستان بدست او برسان.شاید این بار معجزه ای رخ داد و بایک گل بهارشد!

#عادله_زمانی

❤
@adelehz

تو خیال میکنی که او همیشه پیر بوده ست ؟
نه به چشمانش بنگر
مطمئنم روزی عاشقی را کوچه به کوچه پشت سرش میگردانده ست .

#عادله_زمانی

@adelehz

از همان ابتدا به ما آموخته‌اند که پیروزی نهایی زمانی اتفاق می‌افتد که به مقصد برسیم. انگار اصلاً مهم نیست چگونه، فقط باید راهی به سوی خانه‌ی هدف پیدا کنیم؛ باید برسیم تا دوست داشته شویم، پذیرفته شویم و ارزشمند به نظر برسیم.

و این، شاید ناعادلانه‌ترین گفت‌وگوی نانوشته‌ی دنیاست.
اما هرچه بزرگ‌تر می‌شوی، این باور هم مثل بسیاری از باورهای دیگر، دستخوش تغییر می‌شود.

از خودت می‌پرسی: من بالاخره چه زمانی می‌توانم به مقصد برسم؟
و بعد، سؤال دیگری در ذهنت شکل می‌گیرد: اصلاً مگر قرار است همیشه به مقصد برسیم؟
چرا هیچ‌کس عبور کردن را به ما نیاموخته است؟ لذت بردن از جاده را چطور؟
راستش را بخواهید، فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین هنرهای آدم‌ها این است که یاد بگیرند چه زمانی باید عبور کنند.
عبور کردن، گذشتن و ادامه دادن مسیر، بی‌آنکه تمام حواس و جانمان را به مقصد گره بزنیم، گاهی زیباترین تصمیم دنیاست.
بگذارید صادق باشم؛
گاهی برای بهتر شدن، باید عبور کرد؛
خواه از کسی، خواه از جایی.
گاهی شفا، نه در رسیدن، که در گذشتن است.

همین.
#عادله_زمانی
@adelehz