"زنی که‌گم کردم "

امروز رفتم کیان‌جان را ببینم؛ بعد از سال‌ها فرصتی شد که دوباره او را ببینم، شاید برای آخرین بار… اما چه کسی می‌داند؟
وقتی تازه هشت‌ساله شده بودم، برای اولین‌بار او را در مشهد دیدم؛ زن ریزنقشِ سفیدپوستی که زاده‌ی پدری بازاری و همسر مردی بازاری بود.
از آن خانم‌های معتقد و تمیزی که خانه‌های بزرگِ ویلایی‌شان از فرط پاکیزگی برق می‌زند؛
آن‌که وقتی لشکری مهمان به خانه‌اش سرازیر می‌شد، آه از نهادش بلند نمی‌گشت.
که هر روز خدا از آشپزخانه‌اش عطر برنج ایرانی و روغن زرد کرمانشاهی به مشام می‌رسید.
کیان‌جان کدبانوی یک خانه‌ی ویلاییِ سه‌طبقه بود. وقتی به خانه‌اش می‌رفتی، در هر طبقه دنیای تازه‌ای می‌دیدی؛ و جالب‌تر این‌که همه‌ی طبقات مرتب، زیبا و سرشار از آرامش بود.
آن سال‌ها که سوریه هنوز درگیر جنگ داخلی و مصیبت‌های بعدش نشده بود، کیان‌جان و دوستانش برای زیارت به سوریه می‌رفتند.
دستانشان هنوز توان داشت؛ پس گلدان‌های بزرگ چینی و آینه‌های قدیمی را از بازار دمشق می‌خریدند.
آن سال‌ها که دمشق، دمشق بود و کیان‌جان هنوز کیان‌جان.
عصرهای تابستانی، در حیاط درندشتش می‌توانستی بوی تابستان را نفس بکشی؛
سراسر حیاط پر از درخت و گلدان بود،
اقاقیا و یاسهایی که خودش با همان دستان سفید و کوچک کاشته بود.
می‌نشستم روی ایوان، به گل‌ها و حوض آبی رنگ نگاه می‌کردم و جرعه‌جرعه شربت آب‌لیموی پر از زعفرانش را می‌نوشیدم،
در حالی که صدای خنده‌های مادرم و کیان‌جان گوش‌هایم را نوازش می‌داد.
دلم برای خنده‌های ریز کیان‌جان تنگ می‌شود…
حالا دیگر از آن خانه‌ی زیبا خبری نیست. کیان‌جان بعد از فوت همسرش به آپارتمانی در شمال شهر نقل مکان کرده است.
دیگر او را نمی‌بینم که با انگشترهای شکیلِ طلای سفید، با آن دامنِ کلوشِ زیبای سیاه و شومیزی که از آخرین سفر زیارتی‌اش آورده، لابه‌لای مهمانان بچرخد و به همه آجیل و میوه تعارف کند.
حالا روی تخت بیمارستانی، وسط پذیرایی آپارتمانش دراز کشیده و به یاد نمی‌آورد که چه کسی به دیدارش رفته است.
بعد از سال‌ها که درگیر آلزایمر است، به دیدارش رفتم. در کسری از ثانیه مرا شناخت و قربان‌صدقه‌ام رفت. وقتی در آغوشش گرفتم، سنگینی اشک‌ها پشت پلکم امانم را برید.
حاج‌خانم خیلی نحیف شده بود…
مادرم هیچ‌وقت او را حاج‌خانم صدا نمی‌کرد؛ همیشه برای ما «کیان‌جان» بود. از جایی شنیده بودیم که عاشق این است که نامش را این‌گونه از زبان ما بشنود.
بسیار نحیف، با موهایی سفید؛ اما با چشمانی که هنوز گرم بود.
هرچند دقیقه یک‌بار، وقتی خاطره‌ای به او هجوم می‌آورد، چیزی زمزمه می‌کرد… چیزی شبیه تعارف یا قربان‌صدقه.
مهربانی و خانومی، بخش مهمی از وجودش بود؛ چیزی که آلزایمر نتوانسته بود به آن چنگ بیندازد.
این زندگی، به طرز احمقانه‌ای بی‌رحم است؛
آن‌قدر بی‌رحم که یک روز ظهر، وقتی از جلوی خانه‌ی قدیمی کیان‌جان گذشتم، کمی جلوتر جایی برای نشستن پیدا کردم تا یک دل سیر گریه کنم.
حس می‌کردم بخش مهمی از خاطرات زیبای کودکی‌ام دارد در غبار محو می‌شود؛
چون داشتم چیزی را از دست می‌دادم، حتی اگر فقط یک لحظه‌ی شادی و امید بوده باشد.
نمی‌خواستم کیان‌جان را این‌گونه ببینم، اما باید به دیدارش می‌رفتم…
می‌دانم که حتی در این جنگ نابرابرِ تن نحیفش با آلزایمر، باز هم نام من جایی در ذهنش باقی مانده است.
به او بسیار احترام می‌گذارم.
او را بسیار دوست دارم.
او که برای من شبیه یک ظهر تابستانی است، زیر سایه‌ی درخت انجیر، کنار حوضی با کاشی‌های آبی…
او که «کیان‌جان» زیبای قصه‌ی ما بود.
#عادله_زمانی
@adelehz

❤26💔4

1.1K views22:37