بعد از سالها،دیشب مینا را در خواب دیدم. به واضح ترین صورت ممکن و با تمام جزئیات
خوابهای من غالبا مبهم و سیاه و سفید هستند اما استثنا دیشب خوابی رنگی دیدم.
نمیدانم چرا؟ من مدتها بود به مینا فکر نکرده بودم جز معدود همکلاسی های دانشگاهم بود که حتی همان سال اول بعد از فارغ التحصیلی هم از وی خبری نداشتم.
امروز من دوباره به سال قبل از کنکور برگشته ام یعنی عملا با هیچ کدام از همکلاسی هایی که در دانشگاه چهارسال ،به تاکیدی دوباره مینویسم چهار سال از عمرم را هر روز با هم گذراندیم ،ارتباطی ندارم.
صبح که بیدار شدم دوباره در ذهنم به صحن حیاط دانشکده ی روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد برگشتم .
دیدم که در برف سنگین آن سال‌های مشهد آدم برفی قشنگی ساخته ایم.
لابلای درختان بلندش قدم زدم و بوی خاک باران خورده را با تمام وجود به درون ریه ام کشاندم.
تلاش کردم چهره ی همکلاسی و استادی که سال اول فارغ التحصیلی ام فوت شدند را بیاد آورم.
و احساسات ...
کوشیدم دوباره آن احساسات ناب را مزه مزه کنم.
به راهروی دور و دراز طبقه ی اول بروم و برای اولین بار او را ببینم که با پالتوی بلندش از آخر راهرو بی محابا بسوی پله ها می رود .
او که دانشجوی دکترا بود و شبیه هیچکس نه
اسمش را پیش خودم ساکت الدوله گذاشته بودم.

یک خواب مرا به راحتی پرت کرد میان صدها خاطره ای که سالهاست از آن ها عبور کرده ام اما از من عبور نکرده اند.
من تا ابد آدم خاطره ها می مانم.
آدم یادآوری از احساساتی که فقط یکبار مزه ی واقعی شان را چشیدم و دیگر هرگز آن کیفیت تکرار نشد .
احساساتی چون عشق،دوستی و حتی نفرت

پ.ن مینا،نمی‌دانم کجایی ولی دلم می‌خواهد خوشبخت باشی❤️

#عادله_زمانی
@adelehz

وقتی از دبیرستان فارغ التحصیل شدم اولین کاری که کردم با خیال آسوده شروع به بلند کردن ناخن ها کردم :)
آن سال‌های دبیرستانی بودن ما که البته خیلی هم دور نبود نمیشد ناخن های دست را بلند نگه داشت ایضا اگر بلند و کشیده بود و لاک خوش رنگ سرخابی جذابی هم برویش میکشیدی که یعنی دستی دستی حکم اخراجت را امضا کرده بودی .
گرچه بعضی هفته ها خودم را مابین صف ها جا میزدم از جلوی ناظم در می رفتم اما بیشتر از سه هفته نتوانسته بودم بیشتر ناخن های قشنگم را نگاه دارم .
بهرحال اولین صبحی که قرار نبود دیگر دبیرستان بروم بلند کردن ناخن ها شروع شد و تا امروز هم روندش ادامه دارد.
راستش زیر بار کاشت ناخن نرفتم و با ناخن های طبیعی  خودم بیشتر احساس راحتی کردم این البته یک سلیقه شخصی ست .
بهرحال کسانی که مثل من ناخن بلند می‌کنند یک درد را خوب می‌فهمند.
آن هم درد شکستن یکی از ناخن ها ست
آن هم بشکلی که قابل دستکاری نباشد و مجبور شوی قید ناخن را از ته بزنی ..
که بعدش هم مجبوری قید ۹ ناخن باقی مانده را بزنی چون نمیشود که دست آدم الک و بولک باشد و کوتاه و بلندش توی ذوق بزند.
اما
اما درد بدتر از شکستن ناخن،شکستن ناخن از نقطه ای ست که به گوشت وصل شده و ایضا درد جانکاه و خونریزی و سوزش کناره های انگشت ست.
این یکی درد مضاعفی ست
هم غصه ی از دست دادن ناخن های قشنگت را بخوری هم درد بکشی .
انگشتت به هرجا بخورد یک متر از درد بپری یا حین ریختن نمک روی خیار نمک‌ها روی انگشتت بپاشد و مجبور شوی از درد دور پذیرایی را بدوی ..
و خوب چند روز قبل چنین بلایی برسرم آمد. دستم را داخل سبد نان‌ها فرو کردم که ناگهان حس کردم سوزش عمیقی از دستم به سمت خودم کشیده شد و آه آنچه رخ داد که نباید می داد.
چند روز درگیر این درد لعنتی و جیغ های گاه و بیگاهم بود تا اینکه کم کم درد کمتر شد.
داشتم به انگشت آسیب دیده ام نگاه میکردم و به خودم میگفتم واقعا خدا باید خیلی نسل بشر را دوست داشته باشد .
فکرش را بکن بدن را طوری تنظیم کرده که بتواند کم کم دردهای اینچنینی را تسکین بدهد و آرامت کند .البته قصه ی دردهای بزرگتر جداست اما برای همین اندازه  مکانیسم تسکین پنهان شده در بدن هم می‌توان شکرگذار بود.
جالب تر اینکه همین مکانیسم را برای قلب هم پایه ریخته ست .
انگار قلب می‌تواند به مرور زمان بر دردها و زخمهای خود مرهم بگذارد و از شدت درد و جراحت بکاهد .
راستی اگر این طور نبود آدمیزاد چطور می‌توانست به این زندگی ادامه دهد؟؟؟
دردها هرگز به اندازه روز اول آزار دهنده باقی نخواهند ماند زمان و خیلی چیزهای دیگر کم کم تسکین شان میدهد.
لذا کاش بتوانیم برای هیچ دردی تا ابد زانوی غم بغل نگیریم ..
البته اگر بتوانیم...


امضا:
دختری که آن روز هر ده ناخنش را کوتاه کرد.
#عادله_زمانی

@adelehz

تو دنیای خدا غریب تر از بچه ی معلول بی سرپرستی که توی شبانه روزی نگهداری میشه و کسی سراغ شو نمیگیره ..کسی هست ؟
@adeldhz

ما در جهان بسیار گشته ایم و هربار که از دریا به ساحلی رسیده ایم گفته ایم این ساحل با ساحل های دیگر فرق دارد .
اینجا طوفان به دنبالمان نخواهد آمد و دامنش امان ابدی ما خواهد شد.
و هر بار به ما ثابت شد که اشتباه کرده ایم و این ساحل هم ما را امان نخواهد داد‌.
ما در دریاها و ساحل ها بسیار گشته ایم و طوفان هرگز ما را رها نکرد .
و ما هر بار خودمان را گول زدیم که این بار فرق می کند و با آن فریب شیرین به خواب رفتیم ..
#عادله_زمانی


@adelehz

میپرسی پس زخمهایمان چی
می‌گویم صبور باش
نور بلاخره به زخمهای ما می رسد .
@adelehz

سلام 🖤🥀

در آن غروب غم انگیز و باران آرام و بیقراری ‌که می بارید
از من پرسید خوبی؟؟
دوست داشتم بگویم؛بله
اما گفتم بله؛ نفس میکشم...

موهایمان سفید شد، گفتند : ارثی‌ست
راست گفتند؛
ما وارثان اضطراب و استرس در تاریخ بودیم ...


@adelehz

اینکه در راه به تو لبخند میزنم
راه می روم و کارهای هر روزه ام را انجام میدهم‌.
اینکه هنوز ورزش میکنم و غذای مورد علاقه ام را میپزم دلیلی بر آن نیست که تصور کنی همه چیز در درونم خوب است .
من در درون مشغول جنگ با اندوه و دردی هستم که خودم هم هنوز باورش ندارم .
این زندگی عادی هر روزه ی ما شبیه هیچ زندگی عادی قبل از این نخواهد بود .

#عادله_زمانی
@adelehz

گزارش‌هایی از بهبود وضعیت اینترنت از ظهر امروز منتشر شده .

در دورترین نقطه ی ذهنم ،در تمام شبهای بی‌خبری از عالم وقتی چشمانم را می‌بستم ناخودآگاه خودم را می دیدم که در تاریکی شب سوار بر اتوبوسی بزرگ دقیقا از وسط یک روستا که تصادفا در بین جاده های میان شهری گیر افتاده است می‌گذرم.
در حالی که فقط من و راننده بیداریم و باقی مسافران به خوابهایی سنگین و سبک فرو رفته اند .
اما ما کاملا هوشیاریم .
اتوبوس به آرامی روی جاده می‌لغزد و من که دقیقا در صندلی پشت سر راننده نشسته ام نگاهم را به تصویر پیش رویش خیره میکنم.
مغازه های تعمیر اتومبیل و بقالی های کوچک روستایی را میبینم که بنا به نیاز ساکنین و مسافرین در حاشیه ی جاده ی روستایی و فرعی منتهی به جاده ی اصلی ایجاد گردیده و حالا در ساعت سه صبح در سکوت و سیاهی مطلق شبانه فرو رفته است .
از آن گردش برگی سرگردان در دل شب میان جاده ی خاک گرفته تا سوسوی تابلوی نیمه جان مکانیکی کنار جاده ،هرچه که هست حس خلا را در من زنده می‌کند.
خانه های روستایی و چراغهای نیمه روشن شان خانه هایی که در سطحی پایین تر از سطح جاده قرار گرفته اند و حالا با عبور اتوبوس، اشراف کاملی بر حیاطهای شان دارم.
میبینم که در بعضی حیاطها چراغی روشن است و به ساکنین خانه ها می اندیشم.

به دغدغه هایشان،خوشی هایشان،اندوه بی حد و حصر شان و حتی احتمال عشق بازی های شبانه ی آرام یا هول هولکی شان را هم از نظر میگذرانم‌.
من عاشق سکوت آن هنگام از شب هستم ،عاشق کشف های شبانه در دل جاده هایی که ممکن ست سالی یکبار ببینم شان
عاشق بیدار ماندن وقتی همه خوابند .
در تمام شبهایی که از عالم بی‌خبر بودم من شبها با رویای عبور از جاده های در شب مانده میخوابیدم .
جاده هایی که ادمها بار خستگی یک‌روز کاری شان را بر آنها برجای مانده بودند.
آدمهایی که در آن لحظه کسی نمی‌دانست چه میکنند .
دردهایشان را دوره می کنند ،خوابیده اند یا لذتی شبانه را برای تسکینی زودگذر در آغوش یارشان می‌گذرانند.
کسی چه می دانست !

#عادله_زمانی
@adelehz

چگونه این‌همه غم را به هر طرف باید کشاند؟

ولی اونی که این مدت بیخبری و بی نتی حالی ازتون نپرسید و بذارید کنار
دیگه هر چی هم بشه از اون واسه شما رفیق و فامیل در نمیاد .

زمستان گرچه طولانی ست، آخر نوبهاری هست...

- فاضل نظری

@adelehz

آن شبها ..
"سه شنبه ها با موری" را خواندم و برای اولین بار از کسی که تا آخرین لحظه امید به ادامه دادن دارد خشمگین شدم.
با آنکه دلم پر می زد برای ادامه دادن خواندن از "موری"،مردی که در حالت فلج به برگزاری کلاس درسی خودش برای دانشجوی قدیمی اش ادامه می داد تا ابنای زندگی را به او بیاموزد و معتقد بود زندگی ارزش ادامه دادن دارد ،اما خشمگین بودم و در دلم اورا خطاب قرار میدادم که موری تو اصلا میدانی زندگی تا چه حد می تواند بی رحم باشد؟
ولی بازهم در دورترین لایه ی ذهنم ،فکر امید داشتن به زندگی آرام آرام نفس می کشید .
موری تو خیلی قوی بودی ما شاید نتوانیم مثل تو باشیم اما اگر فقط یک درصد از قدرت ادامه دادن آدمهایی مثل تو به هر کدام ما خستگان برسد شاید کافی باشد .
ما که بسیار خسته اما ادامه دهنده ی این زندگی نامهربان با خود هستیم.
#عادله_زمانی
@adelehz