اولین باری که این شعر سیمین بهبهانی را خواندم .سال اول دبیرستان بودم در اوج شور نوجوانانه ..
تصورم این بود که می‌شود در عشق مرزها را تعیین کرد.
می‌دانستم که شعر از یکی از بهترین های ادبیات ایران ست و باور داشتم عشق همین است ،اینکه معامله گونه پیش بروی.

سالها بعد از سال اول دبیرستان آموختم که عشق تورا تبدیل به از خودگذشته ترین ِ آدمها می نماید .
فقط کافی ست کسی را از عمیق ترین نقطه قلبت و با تمام وجودت بخواهی ..
سالها پس از آن کشف دلکشم باز به نقطه ای دیگر برگشتم ..
که حتی اگر دیوانه وار کسی را بخواهی و او به تو آنگونه که باید مایل نباشد ،خواهی سوخت .
پس من ماندم و دوراهی عشق و گذشت
آیا باید خریدارم شود تا من خریدارش شوم
یا اجازه دهم عشق او،مرا کور کند و جز برق خوبی هایش هیچ چیز نبینم..حتی بدی های عیانش را..
#عادله_زمانی
@adelehz

‏اگر قرار است رابطه‌ای را تمام کنید، به شریک عاطفی‌تان توضیحی واضح و منطقی بدهید. ابهام، بزرگ‌ترین شکنجه روانی است.
@adelehz

انشالله که یاد بگیرید و یادتون بمونه ...

چی شد که یهو همه چیز تو جامعه اینقدر مبتذل شد؟😐

اگر دردی داری
برو و برای دریا تعریف کن
برای گربه ها
ابرها
برای گلدان های کنار پنجره
درد را مگر می شود با انسان ها درمیان گذاشت؟

- زکایی اوزگز

@adelehz

کیفیت زندگی شما را
دو چیز تعیین می کند
کتاب هایی که می‌خوانید
و انسان هایی که ملاقات می‌کنید

‍‌@adelehz

یه افتخار من تو زندگی اینه که رمان خوان قهارم
در مورد ملاقات آدمها نظری ندارم😅

غروب به خانه برمیگشتم از مسیر دوچرخه سواری کنار خیابان راهم را گرفته بودم و پیش می رفتم .
کلاه بزرگ کاپشنم را روی سرم انداخته بودم و عملا دیدی به اطرافم نداشتم ،اتومبیل ها بی وقفه از کنارم عبور می‌کردند...
ناگهان بوی تازه ی گل هوشیارم کرد .بوی خوب گل تازه ،از همان بوهایی که وقتی در گلفروشی ایستاده ای مشامت را از آن پر میکنی .
سرم را که بلند کردم دیدم وانت نیسان آبی رنگی از کنارم عبور کرد ..پشت وانت سه تاج گل بسیار بزرگ با روبانهای سیاه می رفت که در سالن یک هتل کنار عکس کسی قرار گیرد که نمی شناختمش اما می‌دانستم دیگر در این‌جهان نیست .
نیمه لبخند چند لحظه ی قبل روی لبهایم ماسید .
وانت را تا رسیدن به میدان بعدی با چشمانم دنبال کردم و از خودم پرسیدم آیا آن که نمیشناسمش هرگز در زندگی گلهایی به این زیبایی دریافت کرده است؟
آیا هرگز با عطر خوبِ گلهای بهاری به زندگی لبخند زده است؟
وانت در میدان به سمت مخالف پیچید و من به خانه نزدیک تر شدم در حالی که هنوز به گلهای آن ناشناس سفر کرده فکر میکردم ..
#عادله_زمانی
@adelehz

رسم زمونه ...
@adelehz

مثل بچه ای که هیشکی راهش نمیده توی هفت سنگ 🥲

بعد از مدرسه اینجا دراز می‌کشیدیم
غرق آرامش می‌شدیم و عمیق میخوابیدیم...
@adelehz

بسیاری از آدمها با دردهایش رشد می‌کنند و دیگران در دردهایشان غرق می‌شوند.
باید حرف زد
اما کجا
اما با چه کسی
#عادله_زمانی
@adelehz

من نیاز دارم آن قدر واقع گرا شوم که بپذیرم باید بعضی انسانها را از زندگیم حذف کنم .
حتی اگر غیرممکن و نا مانوس بنظر رسد .
#عادله_زمانی
@adelehz

باورم نمیشه اما این بچه گویا تو کماست متاسفانه 🥺براش دعا کنید الهی این صدا خاموش نشه .
خدایا توکل بر خودت🥺

مادربزرگ این خانوم چند روزی هست بیمارند و در بیمارستان هستند .مادرم مدام میره استوری هارو چک میکنه و گریه میکنه .
و طوری شده که من از بیرون زنگ میزنم میگم مامان، مادربزرگی که تو اینستا دنبال میکنی حالش خوب شده ؟ استوری جدید گذاشته؟
ما آدمها بی آنکه بدانیم بهم نزدیکیم،خودمان را با مرزها و برچسب ها از هم جدا میکنیم اما چیزی مشترک در روح و خاطره مان در نهایت به یکدیگر وصل مان می‌کند.
امیدوارم ننه زودتر بهتر شود و به خانه برگردد بعنوان کسی که هرگز ندیدمش زبانش را نمیفهمم و فقط میبینم که مادرم اینگونه دوستش دارد،دلم می‌خواهد دوباره چشمان درخشان و خندانش را ببینم.
آمین
#عادله_زمانی
@adelehz

یادت باشد عزیزِ نازک رنج من!
از یک سنی به بعد دیگر بزرگتر نمی‌شوی
فقط با تجربه تر میشوی.

#عادله_زمانی
@adelehz

فکر میکنم در این سال‌ها یکی از اتفاقاتی که عملا باعث اجحاف به زنان گردید .
پیشرفت صنایع غذایی بود!!!
شاید در ظاهر هزاران نفر این نظر مرا رد کنند و از خوبی ربها،مرباها و ترشی های کارخانه ای تمجید کنند .
اما برای من داستان چیز دیگریست..
من فکر می‌کنم زنانِ سال‌های دورتر خوشبخت تر بودند .
گرچه سخت بود ولی می‌دانستند که فرزندان شان سر صبحانه مربای آلبالوی مادرانه لای نان سنگک میچپانند و با ولع می‌خورند.
مردشان بین کار روزانه وقتی برای ناهار بساط ناهارخانگی را باز میکرد کمی از ترشی های پارسال خانم خانه را روی کتلت ها می ریخت و در دهانش مزه مزه میکرد .
عطر رب های خانگی که می‌پیچید در کوچه ی شان، صدای قل قل رب های جوشان در دیگهای بزرگ روحی و مسی به تمام اهل محل ندا می‌داد اینجا زنی عاشق خانواده اش ست .
من هربار که لقمه ی نان و پنیر گردویی که مادرم پنیرش را در خانه درست کرده بود یا کیکهای گردویی مادرم در مدرسه را میخوردم به مادرم فکر میکردم .
و خوب میدانم که همه ی ما با دستپخت های مادرانه مان برای لحظاتی در روز بیشتر به مادر فکر کردیم ‌.
راز اصلی همین ست ..آنچه زنها خالق آن هستند راهی برای تکرار بیشترشان در روزهای کسانی ست که دوستشان دارند.
خلق آنچه با لذت و آرامش همراه ست. مثل یک مزه ی دلچسب یا عطر غذایی وسوسه کننده.
بگذارید بگویم که خریدن مرباهای آماده از فروشگاهها آسان ترین کاری ست که می‌توانیم در روز انجام دهیم .
اما چرا هیچکدام از آن چیزهایی که میخریم مزه ی آنچه مادر درست می‌کند را ندارد؟
من معتقدم زنان همیشه باید راهی برای زیستن در روزهای آنان که عاشق شان هستند بیابند ولو که این راه پیچیدن یک ساندویج کوچک باشد که لابلای کره اش مربای توت فرنگی امسالی مادرانه ریخته شده باشد .
#عادله_زمانی
@adelehz

یه زمانی مردم اینقدر مَلال و غم نداشتند، توی مکالمه‌ها و نامه‌ها می‌نوشتند:
« هیچ ملالی نیست جز دوری شما»...

@adelehz

ننه امروز ظهر آسمونی شد .
نسل خوبی دارن میرن
حیف از این‌همه مهربونی و انسانیت که با رفتن شون تموم میشه...

روشنای زندگی‌ام
نسیم من، فانوسم،
بیانیه ی باغ‌های من!
پلی به سمت من بکش از عطر نارنج‌
جایی به من بده چون شانه عاجی
در میان شب گیسوانت‌
و آنگاه فراموشم کن‌...

نزار قبانی
🌱

@adelehz