وقتی پدری می میرد .
مثل این ست که خانه ای فرو می ریزد .
درختی از کمر قطع میشود.
و دریایی دل به طوفان می سپارد .
کاش میشد قانونی وضع کرد که در آن هیچ پدری دست کودکش را رها نکند و نرود‌‌‌‌‌...
و یادت نرود که همه ی آدمها برای پدرشان همیشه کودک باقی می مانند...

#عادله_زمانی
تقدیم به پدران خوب آسمانی...
روز پدر مبارک .
@adelehz

اما من برآن معتقدم که نسلی از زنان در تاریخ تکرار نمی‌شوند. در عشق و دلبری ،در صداقت و صبوری در زیبایی
زیبایی دست نخورده
در پذیرفتن زیبایی که خداوند به آنان هدیه داد .
نسل مادربزرگانی که روزی دخترکان زیبایی بودند.
اصول دلبری لابلای انگشتان آنها وقتی زلفان در آفتاب شانه کرده شان را به پشت سر می اندازند جلوه می کند
یا در چشمان نجیب شان وقتی معشوق را می‌بینند.
یا در آن لبخند خاص وقتی بعداز سالها نام بردن از معشوق برلبانشان می‌نشیند.
اصول دلبری که نه آموختنی ست نه یاد دادنی بلکه چیزی ست ذاتی در ذات کسانی که تکرار نمیشوند .
#عادله_زمانی
@adelehz

دیدید چقدر دلبرانه موهاشو انداخت پشت سرش ؟
ببین وقتی جوان تر بودن چقدر قابلیت دلبری داشتن🥺

مادربزرگ هربار در آفتاب موهای رنگ و بلندش را شانه می زد،گاهی اوقات سر صبح تابستان که آفتاب هنور آنقدرها سوزان نبود یا وسط ظهر خزان و زمستان که رمق آفتابِ بی رمقِ سرمازده بیشتر بود و می‌توانست پوست سرش را گرم کند .

شانه ای چوبی و قدیمی داشت که جز آن با هیچ چیز دیگری گیسوانش را شانه نمی زد ‌.
دندانه های چوبی اش بر اثر استفاده ی مکرر طی سالیان دراز کمی سابیده شده بودند و ردی سایه گونه شبیه جای دستان مادربزرگ روی بدنه اش بر جا مانده بود .
رویش ابیاتی نوشته شده بود که نشان می‌داد شانه ای معمولی نیست و یحتمل سالها قبل کسی آن را به نجاری سفارش داده و سر ظهری احتمالا اواخر اردیبهشت که بوی چوب رنده شده و عطر یاس امین الدوله در کوچه پیچیده برای گرفتنش به نجاری رفته ست.
بر جان ِ شانه شعری حک بود.اینکه آن نجار حکاک هم بوده یا آن را بعدها به حکاکی دیگر داده بودند کسی نمیدانست.

اما آنچه بر جانِ شانه مانده بود میگفت که دلی شیدا بر آن دست به قلم شده ست:

دو زلفانت گرم تار ربابم
چه میخواهی ازین حال خرابم
تو که با من سر یاری نداری
چرا هر نیمه شو آیی به خوابم
 
من این دوبیتی را بسیار شنیده بودم .هربار که مادربزرگ در کارهایش غرق می شد و من ساعتها بی آنکه بفهمد تماشایش میکردم می‌شنیدم که آرام زیر لبش همین دو بیتی را زمزمه می کند .
هرگاه گیسوانش را شانه می زد یا به گلهایش آب میداد یا روی صندلی قدیمی چوبی اش پشت پنجره بارش برف بر حیاط بزرگ خانه اش را به تماشا می‌نشست.
مادربزرگ در حالات عادی هرگز آن دوبیتی را نخواند فقط در احوالاتی خاص،وقتی که غرق خودش بود آن زمانهایی که انگار از اینجا رمیده و جایی دیگر رفته بود.

من هیچگاه از او داستان شانه ی چوبی اش را نپرسیدم،او هم هرگز نه برای من نه برای هیچکس آن را تعریف نکرد .
وقتی مادربزرگ از دنیا رفت شانه هم گم شد ،معلوم نبود کسی آن را برداشته یا مادربزرگ خودش آن را جایی دور از چشم همه جا گذاشته ست.
هیچکس داستان شانه ی چوبی مادربزرگ و دوبیتی مانده بر جانش را نمی‌دانست اما هیچ کس هم آن را فراموش نکرد حتی وقتی پس از رفتن مادربزرگ همه دانستند شانه را پدربزرگ برایش سفارش نداده بود .

#عادله_زمانی
@adelehz

من اگه می‌فهمیدم اینقدر قربون صدقه ی اینا می رفتم!!! حالا از شانس ما ثابت میشه پانداها هم پدوفیلی اند😑😒

آدمهای خوب
راستی حال خدا وقتی یک آدم خوب خلق می‌کند بهتر نیست؟
مثل اینکه یک شاعر زیر باران ملایم نیمه شبی آرام شعری عاشقانه بسراید ‌.
کسی بخدا برساند جهانش سخت محتاج آدم‌های خوب ست
باشد که کمی بیشتر شعر بسراید ...
#عادله_زمانی
@adelehz