دلتنگ شده ام .
در غلظت تاریکی نیمه شب
در حجمی باورنکردنی از سکوت
آنگاه که به گوشه ی تنهایی ام برگشته ام در را بسته ام و چراغ را کشته ام.
از جنگی که برای فراموش کردنت در طول روز براه انداخته بودم خسته به آخرین پناهگاه برگشته ام ..
دلم برای بودنت تنگ شده ست و می‌دانم حتی اگر باشی چیزی عوض نمی‌شود.
تو در من به پایان رسیدی درحالی که هنوز ادامه داری .
و این تضاد هرشب بعد از نیمه شب خودش را چون زخمی خوب شده اما باقی مانده بر جان بر من می نمایاند.
دلتنگت شده ام
و میدانم هرگز،هیچ شبی
باخبر نخواهی شد .
#عادله_زمانی
@adelehz

جالب بود .
@adelehz

زمانی هنر انسانی در چنین شاهکارهایی تعریف میشد .
@adelehz

‏دو بیمار زیر در کتابهای منبع همواره برایم تداعی‌گر قدرت و کارکرد ذهن و روان انسان است:
به بیمار آب مقطر می‌دهند و می‌گویند،مورفین است، تعداد آب مقطرها که زیاد می‌شود بیمار اوردوز می‌کند؛ با تمام مشخصات اوردوز مثل مردمکهای کوچک شده، نفس ‌های منقطع و... و در نهایت مجبور می‌شوند با ‏داروهای ضدمخدر مثل نالوکسان بیمار را برگردانند وگرنه بیمار بلافاصله فوت می‌شد.
دوم بیمار با حاملگی کاذب (Pseudocyesis) است که زنیست که فکر می‌کند حامله شده و تمام مراحل حاملگی مثل قطع پریود و بزرگ شدن شکم و حتی دردهای زایمان را بطور واقعی تجربه می‌کند ولی رحم خالیست و نوزادی ‏وجود ندارد.
این شاهکار روان انسان است که می‌تواند تا حد مرگ و زایش، انسان را بفریبد. چراکه از مهمترین کارهای روان،همخوان کردن اجزای روان با هم است حتی به کمک دروغ گفتن یا پذیرفتن دروغ.
به همین خاطر همواره کسی که بتواند اجزای آشفته‌ی روان جامعه‌ای را حتی با دروغ یکپارچه کند، مورد ‏استقبال خواهد بود.یکپارچگی یاCoherence بودن به معنی کنارهم قراردادن اجزا به نوعی است که یک واحد و مجموعه را شکل بدهد، مثل قرارگرفتن آجر،مصالح و ستونها در کنارهم و ساختن خانه است و در روان انسان ناپخته،همیشه وحدت دروغین(خانه‌ی پوشالی)آرامش بخش‌تر از تفرقه‌ی راستین(اصالت اجزا)است.

💬روح الله صدیق

@adelehz

در این سرزمین و در زندگی های قبلی،زنی که معشوقه ی معماری بوده بی گمان زنی خوشبخت بوده است،من قرن ها بعد ناز چشمان آن زن را نقش زده بر دیوارها ،طره ی مویش را حک کرده بر طاق ها و آیینه ی درخشان چشمانش را بر حوض های فیروزه ای عمارت‌های قدیمی دیده ام .
تمام آنچه که فریاد می زند مردی عاشق خلق شان کرده است دستان مردی که در جنگل گیسوان آن معشوقه پیج و تاب خورده باشد قادر خواهد بود چنین قوسی بر سقف ها بیافریند .
و پنجره ها،پنجره های چنین عمارت هایی همان چشمان زیبای معشوق است که دنیایت را روشن می کند و گمان می‌کنم معشوقه ی آن معمار کهن کار چشمانی دلفریب تر از آهو داشته است .
کاش اگر مردی عاشق می‌شود اینگونه در عشق بیفتد ..که از او خلقی زیبا باقی بماند آنگونه که صدها سال بعد نیز با نگاه به خلقش به زیبایی و شور معشوقش پی برد .
کاش نسل معماران عاشق چون درختان فراخ بر هر سرزمین ریشه دوانند...
#عادله_زمانی
#کاخ_گلستان
@adelehz

چرا هر کلیپی تو اینستا میبینم اشکم می ریزه ‌...چمون شده که اینقدر دنبال بهانه برای اشک ریختنیم؟

وقتی کوچکتر بودیم یکسری لذت‌های کوچک و ارزان داشتیم که هرزگاهی به آنها می رسیدیم و غرق خوشی می شدیم .
کلا نسل قانعی بودیم .قناعت به ما کمک می‌کرد تا بسادگی خوشحال شویم و این موهبت بزرگی ست که بتوانی به راحتی لبخند بزنی.
از جمله آن لذت‌های کوچک ،نشستن پای بساط قندشکنی مادر و یواشکی تکه های نرم قند ها را توی دهان گذاشتن بود .
آخ که آن شیرینی چقدر تکرار نشدنی بود انگار بعد آن هرگز قندی به آن طعم نخوردیم ...
سختی زیاد کشیدیم اما خوشبخت بودیم که شادی هایمان گرو اما و اگر نبود همینکه اراده میکردیم بهانه ای برای خوشی می یافتیم .
راستش آن روزها طعم خوبی داشت
طعم قند مکرر...
#عادله_زمانی
@adelehz

مدامم مست می‌دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت
خرابم می‌کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن
که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت

👤#حافظ

@adelehz

پاییز اینجوریه که همه کارهایی که همیشه تنهایی انجام میدادی رو دلت میخواد دونفره انجام بدی، از قدم زدن بگیر تا فیلم دیدن، کتاب خوندن، سیگار کشیدن، آهنگ گوش دادن...

@adelehz

مادرم شاید هرگز باخبر نبود که من شبهای زیادی به خودکشی،مهاجرت یا رها کردن همه چیز فکر کردم و تنها به خاطر او بود که از آن افکار خجالت کشیدم .
که هربار به رها کردن و رفتن از هر نوعش فکر کردم مادرم را دیدم که عاشقانه در خانه چرخ می زند و بوی غذایش تمام محله را پر کرده است . که هربار به خاطر گرمای آغوشش به زندگی روزانه برگشتم .
بقول آقا حمید دعا کن سالم باشیم تا مادران مان خوشحال باشند‌.
همین
#عادله_زمانی

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی شاعر، محقق و ادیب ایرانی به مناسبت انتقال پیکر محمدعلی اسلامی ندوشن به ایران نامه او به محمود افشار را منتشر کرده است که در بخشی از آن آمده «بنده هم مانند جناب‌عالی راجع به افغانستان علاقه‌مند هستم و این کشور را که شبیه‌ترین کشور به ایران است دوست می‌دارم.»

در این نامه که ۲۵ اسفند/حوت ۱۳۵۹ نوشته شده او از چهار سفرش در دوره‌های مختلف به افغانستان یاد می‌کند و می‌نویسد «زمانی اشتیاقم آن بود که زمینی در پغمان بخرم و باغچه‌ای تهیه کنم؛ زیرا نقطه‌ای بود که چهل سال پیشِ ایران، یعنی دوران کودکی مرا به یاد می‌آورد.»

او در ادامه نوشت «متأسفانه ایران و افغانستان در دوران اخیر روابط بسیار ناهمواری داشتند. خود من پس از بازگشت از سفر اول افغانستان سفرنامۀ کوتاهی انتشار دادم که کوشش بنده در جهت یادآوری مشترکات دو کشور بود.»

«صفیر سیمرغ» نام سفرنامه آقای ندوشن به افغانستان است.
در این نامه که پس دریافت کتاب «افغان‌نامه» اثر محمود افشار نوشته شده است آمده: « کتاب جناب‌عالی برای بنده مقداری تجدید خاطرۀ افغانستان ایجاده کرده و کوشش شما قابل ستایش است.»

محمدعلی اسلامی ندوشن، ادیب و پژوهشگر فقید ایرانی در اردیبهشت ۱۴۰۱ در ۹۷ سالگی در کانادا درگذشت و پیکر او موقتا در کانادا دفن و صبح روز یکشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۲ به تهران رسید و پس از استقبال در پایتخت به نیشابور منتقل و امروز ۲ آذر/ قوس به خاک سپرده شد.

پغمان در شمال کابل از مکانهای تاریخی افغانستان است. شاه امان‌الله اولین جشن سالگرد استقلال این کشور را در سال ۱۲۹۸ در دره پغمان گرفت.

در کنار اینکه پادشاهان افغانستان در این محل چندین قصر اعمار کرده‌اند. پغمان بعد از جشن استقلال چندین بار شاهد گردهمایی‌های تاریخی دیگرهم بوده است؛ از جمله لویه‌جرگه(مجلس بزرگان) تصویب نخستین قانونی اساسی افغانستان که در سال ۱۳۰۷/۱۹۲۸ در این محل برگزار شد.

📷ایرنا
@adelehz

و لحظاتی ست که هیچ چیز نداری جز امید
و آن لحظاتی ست که از همیشه غني تر هستی ...
#عادله_زمانی
@adelehz

زندگی جز نفسی نیست،
غنیمت شمرش...

صبح بخیر حیاتی❤️
@adelehz

آسمان را مرخص کردم
من ماه را شب ها
در صورتِ تو میبینم...

#رامین_فاخری