من اینجا هستم ❤️
برای دنبال کردن نوشته های عادله زمانی
در اینستاگرام ما را فالوو کنید .

http://Instagram.com/adeleh.zamani90

اومدم یه فیلم بذارم ببینم یکم حالم خوب بشه الان یه ربع از شروعش گذشته و من قد نیم ساعت باهاش اشک ریختم😔

آدم‌ها می‌آیند،
آدم‌ها می‌روند.
هر کسی که می‌آید،
چیزی برایت می‌آورد؛
هر آن کس که می‌رود
چیزی از تو را می‌بَرد ... !
آدم ها می‌آیند، آدم‌ها می‌روند ...
سالها بعد خواهی فهمید،
چیزی که از تو بر جای مانده،
خودت نیست ...
تکه‌هایی است جمع‌شده از آدم‌هایی که آورده بودند و در ازایش ...
آرام آرام تو را تکه تکه بُردند ...

حمید جدیدی
@adelehz

@zhuanchannel

چندوقت‌پیش دیروقتی از جایی برمیگشتم. سه‌تا جوان افغان دست بلند کردند و راننده سوارشان کرد. وقتی پیاده شدند و دوباره حرکت کردیم راننده گفت "از ناچاریه، وگرنه عمرا این ساعت افغانی سوار نمیکردم. هر آن ممکنه چاقو بذارن زیر گلوی آدم، ماشینو بردارن ببرن!". گفتم "وجدانا شما تا حالا دیدی یا شنیدی که یه افغان‌ چاقو گذاشته باشه زیر گلوی راننده و ماشینشو دزدیده باشه؟". کمی فکر کرد، بعد گفت "نه واللا!"... باقی راه در سکوت گذشت. نزدیک مقصد که شدیم خودش بی‌مقدمه گفت "راستش الان که فکر میکنم میبینم اکثر افغانیهایی که تا حالا سوار کردم مسافرهای محترم و بی‌آزاری بودن خداییش"...

1- خوشم آمد که روی نظرش پافشاری نکرد. خیلیهایمان حتی اگر بفهمیم بی‌ربط گفته‌ایم کوتاه نمیاییم و هزار صغری‌کبری میچینیم تا درستیِ چیزی که خودمان هم میدانیم اشتباه است را ثابت کنیم. انگار حرفی که از دهانمان درامده مهمتر از حقیقت است (احتمالا علتش اینست که فکر میکنیم دهانمان مقدس است و باید از هرچیزی که از این دریچه‌ی مقدس بیرون میاید پاسداری کنیم)
2- یعنی چندجای دیگر بوده که حرفهای بی‌ربطی شنیده‌ام و ترجیح داده‌ام بحث نکنم، در حالی‌که میتوانسته‌ام حداقل با یک جمله مخالفتِ ساده، شانسم را امتحان کرده باشم؟
3- میخواهیم سر حرف را باز کنیم. چجوریش مهم نیست. انگار که فی‌نفسه حرف زدن را بهتر از سکوت میدانیم.
4- دنیا چقدر جای ساکتتر و بهتری میشد اگر قانونی وجود داشت که هرحرفی باید یا حال کسی را خوشتر میکرد یا سودی برای کسی میداشت...

@RadioLoo حمید باقرلو

هنوز بعضی شبها خواب میبینم در این دبستان دانش آموزی با قلبی آرام هستم.خواب میبینم که درکلاسهای خالی و تازه ساخت طبقه ی پایین با تکه ای گچ استوانه ای روی تخته های نو و سیاه شعرهای کوتاه می نویسم.یا کتابم را بارها دوره میکنم تا نمره ی بیستم تضمین شود‌.
خواب می بینم که زیردرخت توت حیاطش نشسته ام و به کاردستی حرفه وفن فکر میکنم .
هنوز گاهی رویا را خواب میبینم،دختری که در خانه ی دیوار به دیوارمدرسه زندگی می کردوخانواده اش تصمیم داشتند به زودی به اروپابروندمن تا به امروز از خودم میپرسم رویا کجاست؟ درآن سالی که به مدرسه نرفتم آیا او هم از ایران رفت و هرگز به جواب نخواهم رسید.خواب میبینم که از مدرسه بیرون زده ام و به خرازی سر کوچه رسیده ام دلم یک مداد سیاه جدید میخواهداز انها که باید نوکش رابتراشی تا قشنگتر بنویسد .
دلم میخواهدبه دبستانم به مدرسه ای که یک شیفتش راهنمایی بود برگردم اما.
اما دیگر نمیتوانم،چون دیگر نه آنجا همکلاسی هامانده اند نه معلمانم
چون دیگرهیچ چیزبه اندازه ی آن سالها عمیق و غلیظ نیست.
چون دیگر کلاسهای طبقه ی پایین نوساز مدرسه و تخته سیاه هایشان مرا نمی شناسند
باید برگردم اما دیر است.
#عادله_زمانی

تو هرگز ندانستی که چگونه مانند یک دریا رنگ سیاهی زندگی مرا با خود بردی .که چگونه باران شدی و بر زمینی تب دار باریدی که عشق از نامت سرچشمه گرفت .من به طلسم تو باور دارم‌که طلسمی برای جاودانگی ست.جاودانه در عالم عشق جاودانه در تاریخ عشاق ...
#عادله_زمانی
@adelehz

به این باور رسیده‌ام که چیزی را نمیتوانی جبران کنی و دوباره درست بگذاری سرجایش.
حفره‌های زندگی‌ات همیشگی هستند.
تو باید در اطرافش رشد کنی؛ مثل ریشه های درخت که از اطراف سیمان بیرون می‌زنند؛ باید خودت را از لای شیارها بیرون بکشی...

📙دختری در قطار
#پائولا هاوکینز
@adelehz

کاش دوستای منم میومدن دنبال من و میبردنم یه سیاره ی دیگه 🥹
@adelehz

هزار سال است که دوستت می‌دارم!
من، چونان تو،
از نخستین گزش، به عشق ایمان نمی‌آورم،
اما می‌دانم که ما پیش‌تر،
یک‌دیگر را دیدار کرده‌ایم،
به روزگاران، در میان افسانه‌ای راستین.

و ما دو چهره، یک‌دیگر را در آغوش فشردیم،
بر گستره‌ی آب‌های ابدی.
سایه‌ات، پیوسته، به سایه‌ی من می‌پیوندد
در گذر روزگاران
در میان آینه‌های ازلی و مرموز عشق
من همواره از تو سرشارم،
در خلوت قرن‌های پیاپی...

#غاده_السمان
@adelehz

و روزگار ادمی این چنین میگذرد
اندوهی بر اندوهی دیگر افزوده
و لایه ای از لایه های شادی آدمی کاسته
بی آنکه بدانی چه چیز سبب این روال همیشگی نسل بشر است .
در این جریان تا ابد تکراری اندوه بر اندوه استوار،آدمی زادی که بتواند راه مفری برای خوشی بیابد لیاقت خوشبختی دارد .
و آنکس که بتواند خوشبخت باشد بنده ی شایسته ی خداست .
که خوشبخت بودن در اوج بدبختی ها یک هنر است .
#عادله_زمانی
@adelehz

من دلم ضعف میره هنوز واسه این مدل نقاشی ها🙂

انکار بی فایده است .
مقاومت بس است .
باید به حقیقت اعتراف کرد..
که تورا
تنها تورا
دوست دارم .
بی کلمه ای بیشتر و کمتر ..
#عادله_زمانی
@adelehz

می دانم اگر
قضاوت نادرستی در مورد کسی بکنم،
دنیا تمام تلاشش را می‌کند تا
مرا در شرایط او قرار دهد تا
به من ثابت کند
در تاریکی، همه ی ما شبیه یکدیگریم ...

📕 تسخیر شدگان
✍🏻 داستایفسکی
@adelehz

@zhuanchannel
این زن یکی از تاثیرگذار ترین زنان ایران است. فروغ السلطنه آذرخشی در سال ۱۲۹۶ نخستین مدرسه دخترانه شهر مشهد را در خانه‌اش به راه انداخت. در آن زمان عده‌ای درس خواندن دختران را حرام میدانستند و میخواستند مدرسه را آتش بزنند. مبارزه او با مخالفان تحصیل بانوان ۵ سال طول کشید. او و چند زن همراهش مسلحانه شب و روز از آن مدرسه پاسداری کردند و نگذاشتند کسی مدرسه را نابود یا تعطیل کند.

tehrangardy

گـل کـردی در مـن...
«اردیبهشت» شـدم!

حمیدرضا عبداللهی

@adelehz

فکر کردم چه چیزی ما را به هم مرتبط می‌کند،
نقاط زخمی درون آدم ها نوعی محبت بین آن‌ها به وجود می‌آورد.

✍🏻یوستین گردر

@adelehz

بعضی اهنگها قدرت این و دارند که چندسال زمان رو در چند ثانیه برات زنده کنند.

یعنی الان این دو نفر کجا هستند؟ خوشحالند؟ باهمند؟ ایرانند؟ زنده اند؟ ...

استادی میگفت رنجت را بشناس
بپذیرش و سعی کن درمانش کنی
نگذار جایی که دستت به آن نرسد
نباید بگذاری تبدیل به یک غم دائمی شود...

@adelehz

آدم‌ها را می شود از روی عکس پروفایل شان شناخت؟
به همان اندازه که در عکسهای پروفایلی شان می خندند خوشحالند؟
به همان اندازه که استوری های گلایه‌ آمیز و غم انگیز میگذارند دل خور یا اندوهگین هستند؟
گمان نمی کنم‌...
انسان‌ها هیچوقت صد در صد آنچه که نشان می دهند نیستند نه صد در صد غمگین و نه صد در صد شاد .
این صفحات کوچک اجتماعی این جزیره های مجازی که در عین واقعی بودن شان، خیالی اند ‌.
این پلتفرم هایی که اگر یک صبح در آن هک شوی و حسابت را از دست بدهی ممکن ست تا شب آنهایی که میشناختنت از یاد ببرند تورا ..
این جزیره های کوچک و خیالی تنهایی،نتوانسته است ما را نجات دهد .
ما پشت پروفایل هایمان میخندیم تا دندان های سفید و ردیف مان در عکسها بدرخشد در حالی که دلمان مالامال غصه ست ..
ما حتی در همین جزیره های خودساخته ی مجازی هم آبرو داری می کنیم و به ضرب سیلی گونه های لمس نشدنی مان را پشت عکسها سرخ نگاه می داریم .
گاهی تصور می‌کنم با تمام شلوغی این جهان خودساخته،ما در آن بسیار تنهاییمان آنقدر که تا فرسنگها فاصله ی پیرامون مان هیچ صدایی به گوش نمی رسد .
سکوت مطلقی که هرگز ما را نجات نمی دهد .
و چه کسی می داند در این گوشه های دنج خودساخته ی ما،بر ما چه می گذرد.
#عادله_زمانی
@adelehz