من یه دختر ۲۸ ساله و متاهل هستم من تو یه خانواده پرجمعیت زندگی میکردم با چندتا برادر .از همه کوجیکتر من بودم.مادرو پدرم خیلی درگیر کارای روزمره خودشون بودن و همیشه من توی دیدشون نبودم.هنوز مدرسه نمیرفتم شیش سالم بود برادرم هشت سال ازم بزرگتر بود همش منو مورد آزار و شکنجه قرار میداد.کتکای خیلی وحشتناک .همیشه یادمه بدنم کبود بود و زخم یا گوشه لبم پاره.کم کم بهم دست درازی و تعرض هم میکرد و تهدیدم میکرد که چیزی بگم به کسی سرمو میبره😞😞😞
من خیلی میترسیدم خیلی خیلی،بدتر از همه از تهدیدش میترسیدم از شکنجه هاش میترسیدم.ولی هیچ راه چاره ای نداشتم مجبور بودم به تحمل.من ۱۱ سال همه چیو تحمل کردم تا اینکه نزدیک دیپلم بودن یه بار جرعت پیدا کردمو سرش داد زدم ولم کن بهم دست نزن
میگن خدا مهربونه .من تو تموم اون روزای سیاهم خدارو هزاران بار صدا زدم.بدترین اتفاقا سرم افتاد.بدترین شکنجه هارو شدم.تو حساسترین سن پدرمو از دست دادم،تو همون شرایط شدت اذیتای برادرم بیشتر شد،توی فقر شدید بودیم پدرم که مرد،یادمه از شدت مریضی رفتم دکتر و گفتن سوتغذیه دارم‌.خیلی حال و روزم بد بود.اطرافیانم خاله هام و داییم خیلی مرفه و پولدار بودن ولی هیچکی کمکون نمیکرد.خداهم فراموشمون کرده بود
من میخوام بدونم این عمر و جوونیم که رفت این قرصای افسردگی که میخورم این روان مشکل داری که برام مونده،معده درد عصبی که ده ساله منو درگیر کرده،من چراهامو باید از کی بپرسم،هیچ روحیه ای برام نمونده برای ادامه زندگی
دلمو باید به چی خوش کنم؟؟؟

لطفا برای مشوره و کمک به این دوستمون به اتاق سفید همفکری ما مراجعه کنید
https://t.me/hamfekr123
با این توضیح که ایشون فعلا امکان مراجعه به مشاور رو ندارند.

ما نسل خوش شانسی بودیم .با ماه رمضان های ساده و قشنگی که داشتیم .
مادرمون سر شب سحری شو بار می گذاشت و ما بچه ها با بوهای خوب قیمه و قرمه سبزی و دمی به رویاهای قشنگ می رفتیم .چندساعت بعد با چشمهای نیمه باز مینشوندن مون پای سفره،همون قیمه ی ساده یه بشقاب سبزی خوردن یه پارچ آب سرد و پلوی خوش عطر مادرمون ..
یه چشممون بسته بود یکی باز ولی بازهم مادر و پدرمون گوشت قیمه رو میگذاشتن توی بشقاب مون..
صدای رادیو توی خونه ،سکوت سیاه شب و می شکست :سحرخیزان عزیز تنها ۵دقیقه به اذان باقی ست.
ما نسل خوش شانسی بودیم
سادگی و لذتی و تجربه کردیم که حتی تا وقت مردن فراموش مون نمیشه...
#عادله_زمانی

روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد ...
حامد عسکری
صدا: عادله زمانی🪐
@adelehz

اگه اهل روزه گرفتن هستید خودتون و برتر از بقیه ندونید سعی کنید تمام جوارح و اعضاتون روزه باشه و بیشتر از بقیه ی ماه‌ها با دیگران مدارا کنید.
اگر هم به هر دلیلی روزه نمی‌گیرید لطفا برای کسانی که روزه اند پشت چشم نازک نکنید و مسخره نکنید کسی رو
یاد بگیریم کنار هم زندگی کنیم و سرمون از زندگی همدیگه بیرون بکشیم .
بلکه خدا برامون بهترین ها رو بسازه ❤️
آمین
#عادله_زمانی

بچه که بودم همسایه‌ای داشتیم که هر روز و هر ساعت، پای تشت رخت بود‌. هر وقت او را می‌دیدی چمباتمه زده بود کنار یک تشت پر از رخت چرک، چنگ می‌زد و می‌سابید.
حتی الان که می‌خواهم او را در ذهنم بیاورم، بدون آن تشت پر رخت و دست‌هایی که یا از سایش یا از سرما سرخ بودند نمیتوانم تصور کنم.
او مقاوم‌ترینِ اهل کوچه بود در برابر خرید ماشین لباسشویی...

زنِ کم‌حرفی بود، ولی یک روز سرِ درد دل را با مادرم باز کرد؛
می‌گفت بچه‌ که بوده یک روز معلم درویش‌مسلکِ ده، از بچه‌ها می‌خواهد که آرزوهایشان را روی کاغذ بنویسند و به رودی بسپارند که از میان روستا می‌گذشته‌.
دخترکان و پسرکان سرخوش و سرحال کاغذهای بُعد و حجم گرفته از آرزوهای رنگی را می‌اندازند توی آب و توی راه برگشت به مدرسه‌ی تک‌کلاسه‌ی ده، پسرکی را می‌بینند که در بالادست دارد به آب می‌شاشد.
دخترک به خانه می‌رود و ماجرای کاغذ آرزوها و پسرک شاشو را برای مادرش تعریف می‌کند و مادر می‌گوید: "پس دیگه آرزوهاتون نمیشه دیگه، نجس شد، رفت!"
و همین، همین جمله‌ی ساده‌ی شاید از سرِ شوخی می‌شود ملکه‌ی ذهن دختر: "نمیشه دیگه..."

بقیه‌ی بچه‌ها که مادرشان شاش پسربچه را برایشان تعبیر به شر نکرده بود از فردا منتظر تحقق آرزو ها بودند و فقط او بود که "نمی‌شود که نمیشود، نشد که بشود" شده بود ملکه ذهنش.
بعد از آن خودش را زنجیر کرده بود به تشت رخت... به دور باطلِ لباس چرک، شستن، آب کشیدن، پهن کردن و باز لباس چرک... به نفرین سیزیف...
می‌گفت وقتی رخت می‌شوید به چیزی فکر نمی‌کند و وقتی نمی‌شوید قابلیت این را دارد که هر اتفاق حتی کمی بدی را ببرد پیوند بزند به شلوار پایین‌کشیده‌ی آن پسربچه‌ بر آرزوهایش و می‌تواند به هر اتفاق خوبی شک کند که از کجایش قرار است زردآب شاش بیرون بزند!

هیچ کس به او تشت رخت را تحمیل نکرده بود، اما حدس می‌زنم بچه‌هایش را تشویق می‌کرد خودشان را توی گِل بپلکانند تا مادرشان بتواند هرچه بیشتر پناه ببرد به امنیت تشت رخت، به امنیت روزمرِگی و روزمرگی.

ما کاغذ آرزوهایمان را می‌دهیم به آب و وقتی این کار را می‌کنیم خوشحال و سرخوش و پراُمیدیم.
می‌دانم، می‌دانم گاهی در "بالادست" پسرکی می‌شاشد به آن، ولی این دست خودمان است که چقدر جدی‌اش بگیریم. آرزوها به تعویق می‌افتند، ولی بیات نمی‌شوند، نباید بگذاریم که بشوند.
مراقب باشیم چه چیزهایی را برای خودمان حجت‌تمام در نظر می‌گیریم.
"امید" هیچ‌جوره نجس نمی‌شود، چیزهایی هست که هر روز و هر ساعت آن را تطهیر می‌کنند.

سودابه فرضی پور
@adelehz

از این دوستا که هیچ تناسبی باهم نداریم ولی حالمون با هم خوبه

از یک سنی به بعد آدمیزاد یاد می‌گیرد که ديگر از خودش مایه نگذارد‌‌.جایی که احترامش حفظ،نمی‌شود نماند .نگران کسی که نگرانش نمی‌شود نشود،به کسی که به وی بی محلی می‌کند عشق ندهد و خلاصه ی کلام اینکه بزرگ شود.
آدمی باید بزرگ شود چون این دنیای بی مروت عاشق در اهم کوبیدن کودکان ست برای زندگی در آن آدمی باید بزرگ شود.
#عادله_زمانی
@adelehz

آن پاسخهای بی‌رحمانه را فراموش نکن ؛
به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی .‌..

#محمود_درویش

@adelehz

حرف خیلی حق...

تکتم همدم دختری است که توانایی حرف زدن ندارد و در پرورشگاهی در مشهد نگهداری می شود! پرستاران او متوجه می شوند که علی رغم ناتوانی در حرف زدن، او صدای زیبایی دارد و با هزینه شخصی خود، یک معلم آواز استخدام می کنند تا با همدم تمرین کند! مدیر پرورشگاه به یکی از عموهای همایون شجریان که در مشهد زندگی می کند، پیامی می دهد و جریان همدم را به آنها می گوید و آنها هم مو به مو برای همایون تعریف می کنند! بعد از شنیدن این خبر، همایون شجریان سرزده و بدون اطلاع قبلی به آن پرورشگاه می رود و با همدم همخوانی می کند! انصافا که از چنان پدری، فقط چنین پسری انتظار می رود!

@adelehz

آخ که این بشر چقدر خاصه ...

دقیقا،این خیلی زیبا و عجیبه...
@adelehz

محبوب عزیزم این ماه رمضونم میگذره وتوی بی لیاقت پیدات نمی شه تا برات با شله زرد از این دلبریا بکنم 😒همانا که از زیانکارانی
@adelehz

البته با توجه به قیمتا همین شله زرد کلی خرجش میشه بی لیاقت تو ارزونی ها که نیومد الانم بهتره پیدا نشه اصن😒

من زیاد آدم عاشق بچه ای نبودم اما در لحظاتی از زندگی تصور می‌کردم دوست دارم فرزندی داشته باشم .بماند که همان لحظات هم بعدها به دیوار بن بست رسید و ذوقش ته دلم بهم کوبیده شد اینقدر که معتقد شدم آنهایی که حاضرند زحمت به دنیا آوردن یک کودک را به جان بخرند چه انسانهای قوی و خاصی هستند .
ولی اگر نتوانی راه را با بچه ای که بدنیا آورده ای ادامه بدهی چه ؟
مجهول مجهول الهویه که ابدا هم مجهول نیست کجای داستان ایستاده است؟
کودکی که شاید حاصل یک‌عشق بوده شاید حاصل ازدواج شاید هم هیچکدام
اما وجود دارد تنها چیزی که قابل انکار نیست همین وجود داشتن است .
مجهول کوچکی که حتی توان ابراز نامی که نداشته را هم ندارد اگر مظلوم ترین مخلوق عالم نیست پس چیست.
اگر توان ادامه دادن راه را با آن مخلوقی که به زور لذت به دنیا می آوردیدش ندارید پس تورا به هر ساحت مقدسی که میپرستید اورا به این جهان نیاورید .
آن مخلوق چه گناهی کرده اگر فرزند کسی باشد که حتی قادر نیست به وی نامی بدهد چه رسد به یک حیات زیبا ...
بگذارید در جهانی دیگر با نامی زیباتر بی خبر از شما به حیاتش ادامه دهد
که این جهان جای خوبی برای زیستن نیست
#عادله_زمانی

@zhuanchannel
دلیل اینکه گاهی کسی تو را می آزارد این است که روح او توجه الهی و دعای خیر تو را می جوید
اگر برای او برکت و امرزش بطلبی دیگر ازارت نمی دهد

از زندگی ات بیرون می رود و خیر صلاحش را جایی دیگر می یابد