"زنی که‌گم کردم "

من به او در دلم می گویم "بابا نقلی"
پیرمرد ریزه ی خوش اخلاقی که بتازگی مغازه ی خرازی قدیمی اش را به اینجا منتقل کرده ست .
وارد دکانش که میشوی با لبخند به تو سلام می دهد روپوش سرمه ای مرتبی به سبک کاسب های قدیمی بازار برتن دارد و هر چیز خرد و ریزه ای که فکرش را بکنی در دکانش پیدا می‌شود.
چیزهایی که به ندرت جای دیگر میتوانی پیدایشان کنی .
برکت را به بیش ترجیح می دهد این است که در وضعیت فعلی که ۵۰ هزار تومانی پول خُرد به حساب می آید در دکان بابا نقلی میتوانی جنسهای هزار تومنی پیدا کنی .
من راستش مدت‌هاست هزار تومنی ندیده ام و خوب ست که کارتخوان دارد تا آدم آن مبلغ را کارت بکشد .
وقتی خیلی خرید کنی ناگهان چرتکه اش را از زیر میز بیرون می کشد و شروع می کند به چرتکه انداختن ،آدم از صدای ترق ترق مهره های چرتکه اش به وجد می آید.
و آن تلفن سبز رنگ زنگ دار ،که روزگاری در خانه ی همه ی ما به نوبت روزهایی را گذرانده ست که چه وقتهایی از روی مشق ها بلند شدیم تا به صدای وحشتناکش پایان دهیم و جواب تلفن را بدهیم.
که چه روزهایی ندانستیم کی پشت خط ست و به ذوق شنیدن صدایی خاص تلفن را برداشتیم.

رادیوی کوچکش تمام روز را بی وقفه در حال پخش اخبار و موسیقی ست ،این قسمت مرا می‌برد به اتاق دایی احمد، دایی احمد هم رادیویی همیشه روشن داشت که بعد از رفتنش بشکلی غریبانه خاموش شد .
در این دکان کوچک خرازی گمشده ی این روزهای ما،آرامش به وفور موج می زند.
لبخند دوستانه و نگاه گرم بابا نقلی آدم را به زندگی امیدوار می کند وارد دکانش که میشوی انگار که از دریای طوفان زده به جزیره ی کوچک آرامی رسیده باشی .
اینجا همه چیز اصیل ست و می‌توان در آن کودک شد ‌.
بعد از خداحافظی از پیرمرد مهربان باید دوباره کتت را محکم به تنت بچسبی و از دکان بیرون بروی چون آن بیرون طوفان‌ها هنوز پابرجاست
آن بیرون دنیای جدید بزرگسالی ست که اصالت در آن گم شده ست .
ولی همین چند لحظه آرامش هم غنیمت ست.
همین‌
#عادله_زمانی

❤43

2.66K viewsedited 11:07