"زنی که‌گم کردم "

چند شب پیش ،وسط شام خوردن درد چنگ انداخت به معده ام و هرچه سعی کردم با بی محلی تظاهر کنم وضعیت خوب ست افاقه نکرد.
نیمه های شب که لرز چهار ستون بدنم را به رعشه انداخت و حالت تهوع هم هر لحظه بیشتر از قبل خودش را نشان داد، فهمیدم دیگر بی محلی و چای نبات جواب نمی‌دهد ‌.
در راه بیمارستان شبانه روزی حالم بد شد و با حالتی نزار رسیدم به اتاق پزشک کشیک شب، وارد اتاقش که شدم پشت میزش نبود، مثل وقتی بچه بودم چند باری وارد بقالی محل که شدم حسن آقا بقال را ندیدم تا میگفتم سلام از ان‌پشت مشت ها یک صدایی می‌گفت علیک سلام عمو الان میام، این بار هم بلند گفتم سلام که صدای دکتر از انتهای اتاق پشت یک دیوار کاذب آمد که بفرمایید!
وقتی آمد و نشست پشت میزش دیدم نزدیک صندلی اش هیچ صندلی دیگری نیست و فقط سه صندلی آن طرف تر چیده شده با تعجب پرسیدم اینجا بنشینم ؟
گفت بله !
به مادرم که همراهم بود نگاهی انداختم ولی حال بد مانع از آن شد که آرام بگویم این چه مدل معاینه کردن ست ؟
شرح حال گرفت ،فقط شرح حال مریض و بعد شروع به سخنرانی کرد!
میتوانید تصور کنید برای مریض بدحالی که درد دارد نکات روانشناسی گفتن دکتر کشیک بیمارستان شبانه روزی یعنی چه ؟؟؟
دوست داشتم آنقدر توان داشتم که بگویم دکتر بجای اینکه بگویی زاویه ی دیدت را به زندگی تغییر بده تب و فشارم را بگیر شاید بفهمی دردم چیست !!
القصه بعد از ده دقیقه سخنرانی بلاخره زبان خشک به سقف دهانم چسبیده را تکان دادم و گفتم میشود برای حالت تهوع و لرزم دارو بنویسید؟شب را صبح کنم تابتوانم فردا به دکتر خودم مراجعه کنم.
چشم بلندی گفت .
ولی واقعا نمی دانم اشاره ام به بی کفایتی اش را درک کرد یا نه .
القصه با سرم و چند آمپول به فردا رسیدم تا توانستم به مطب دکتری که سالهاست به او مراجعه میکنم برسم .
دکتری در دل یکی از کوچه های مرکز شهر،با سالها سابقه ی طبابت از آن دکترهایی که هنوز هم دستگاه فشار سنج قدیمی بادکنکی و تب سنج قدیمی شیشه ای دارند.
از آنها که مطب شان ساده اما پر از مریض ست و یک منشی مهربان میانسال، که روپوش سفید ساده ای دارد و با ناز و کرشمه حرف نمی زند دارند.
صندلی کنار دکتر را کنار کشیدم و سیر تا پیاز مریضی را شرح دادم .سر حوصله تب سنج زیر زبانم گذاشت و فشارم را گرفت .
تمام حرفها را شنید و با سر تکان دادن نسخه پزشک قبلی را از نظر گذراند .اینجا بیشتر مریض حرف می‌زد و دکتر می شنید و بعد دکتر هرچه را لازم می دید اصلاح می کرد .
نسخه ام را بدستم داد توصیه های لازم را کرد و با آرامش و توجهش باعث شد ترس و استرسم بخاطر برهم خوردن ناگهانی وضعیت ،از بین برود .
هنگامی که از در اتاق خارج میشدم بدون اینکه هنوز دارویی استفاده کرده باشم حس کردم پنجاه درصد دردم را آنجا، جا گذاشتم برگشتم و به دکتر گفتم ،آقای دکتر چه خوب که شما هستید!

القصه، میخواهم بگویم که در هر کاری که هستید،بهترینش باشید.و بدانید که ظاهر مسائل آنقدر که محتوا اهمیت دارد مهم نیست .
برای مریض چشم و ابروی منشی مطب اهمیتی ندارد تا زمانی که دکتر آنقدر حرفه ای و کارکشته ست که با کلامت دردت را بفهمد .
برای عاشق ظاهر معشوق تمام ماجرا نیست تا وقتی که معشوق با صبر و مهربانی اش بتواند او را آرام کند .
برای کتابخوان،جلد پر زرق و برق کتاب آنقدر مهم نیست تا جایی که کتاب قصه ای محسور کننده و جادویی داشته باشد .
همه چیز ظاهر ماجرا نیست .
پزشک حال خوب کن زندگی باشید حتی اگر واقعا پزشک نیستید .
#عادله_زمانی
@adelehz

2.59K viewsedited 11:32