"زنی که‌گم کردم "

هومن را از سال‌های‌ دانشگاه می‌شناختم. بچه‌ی تبریز بود و همسن‌های خودم. دانشگاه تهران مهندسی می‌خواند. رشته‌اش یادم نیست. شاید مهندسی شیمی شاید هم عمران. اصلا فرض کنیم عمران. بچه‌ی باهوشی بود. کنکور ارشد رتبه‌ی خوبی آورد و به محض تمام شدن درسش هم افتاد دنبال کارهای رفتنش. من تا یک هفته قبل از رفتنش نمی‌دانستم که باروبندیلش را بسته و دارد می‌رود آمریکا. سال ۸۶ بود. برای کنکور جامعه‌شناسی درس می‌خواندم. روزهایی بود که هنوز فکر می‌کردم می‌توانم دنیا‌ را جای بهتری کنم.
فکر می‌کردم می‌توانم درد را از تاروپود جامعه بیرون بکشم و درمان کنم. می‌رفتم دانشکده‌ی علوم‌اجتماعی دانشگاه تهران و درس می‌خواندم. چسبیده به تربیت مدرس و سر گیشا. یکروز خیلی اتفاقی هومن را دیدم. همان یک هفته قبل از رفتنش. عصر تاریک یک روز پاییزی بود. روی پل گیشا بودم که تنه‌ی محکمی به من زد. از هوی چه خبرته‌ای که گفتم من را شناخت. رفتیم نشستیم ته یک کافه همان حوالی گیشا. می‌گفت برای خودم نیست، برای بچه‌هایم می‌روم. نمی‌خواست بچه‌هایش برای یک زندگی راحت محکوم به تحمل سختی باشند.

گفتم هومن تو که هنوز زن نداری، زن که سهل است به عمرت یک دوست دختر جدی هم نداشتی. یکبار بیشتر هم که عاشق نشدی. اگر برای دل خودت نمی‌روی نرو. چرت گفته بودم. هیچ کس برای دل خودش نمی‌رود. دل همه به ماندن است. اما انگار به ما یاد نداده‌اند با دلمان تصمیم بگیریم. انگار ما را بسته‌اند سر توپ و یک به یک شلیکمان می‌کنند. هومن شلیک شد، به دورترین جای ممکن. ده سال پیش. بی‌خداحافظی جدی. بی‌زن و بچه.

نوبت من هم رسید. شلیک شدم به جایی بین هومن و پل گیشا. پارسال همین موقع‌ها زنگ زده بود. درد داشت. درد تنهایی، درد جدایی و حالا بیکاری. فهمیده بود که زندگی قرار نیست هیچوقت راحت باشد. پدر و مادرش را برای بچه‌هایش ول کرده بود. بچه‌هایی که هنوز نداشت. همسری که نداشت، کاری که نداشت. و حالا داشت برای تمام نداشته‌هایش، برای تمام داشته‌هایی که رها کرده بود درد می‌کشید.

هومن درد می‌کشید و از من هیج کاری بر نمی‌آمد. حتی بلد نبودم دلداری‌اش بدهم. بلد نبودم حرف‌های قشنگ بزنم. بلد نبودم بگویم چیزی نیست. بگویم تنهایی و غربت همیشگی نیست. بگویم زندگی همیشه سخت نیست. بلد نبودم دروغ بگویم. بلد نبودم امید را به لحظه‌هایش برگردانم. من دلداری دادن بلد نبودم. همدردی چرا اما دلداری را یاد نگرفته‌ام. همه‌ی عمرم وقتی باید بگویم که چیزی نیست، که می‌گذرد، یا خفه شده‌ام و واژه‌ها را قورت داده‌ام. یا حقیقت تلخ و سنگین را کوبیده‌ام به صورت طرف و گندزده‌ام به زندگی او و دوستی خودم. هومن دیگر به من زنگ نزد. دردش را ریخت توی دلش و تحلیل رفت. چند روز پیش شنیدم که باروبندیلش را بسته و برگشته ایران، تا کی دوباره شلیک شود.

نگار زمانفر

@adelehz

2.67K viewsedited 17:16