دایی احمد،عاشق سیب بود.
آدم کیف میکرد اگر یک بشقاب میوه پوست میکند و میداد دستش،اینقدر که تشکر میکرد و به به گویان جان آدم را از انرژی قشنگ پر می کرد .
دیروز دایی کوچکترم که سالها با دایی احمد همراه و هم قدم بود .همان کسی که صبح فوت دایی احمد خوابش را دیده بود که برای تشکر از زحماتش در دوران بیماری دایی دسته گلی برایش آورده بود و بعد لبخند زنان از او دور شده بود و به آن سمت خیابان رفته بود‌.این عکسها را برایم فرستاد .
گفتم این ها چیست ؟چرا زنبور روی دستت نشسته نترسیدی نیش بزند؟
گفت رفتم سیب بخورم دیدم از یک جایی که نمیدانم کجا بود پیدایش شد،دور و برم گشت و گشت و عجیب اینکه من از او نترسیدم .بعد آمد نشست روی سیب پوست کنده و شروع کرد به خوردن...
نه او ترسید نه من انگار سالها با هم سیب خورده ایم بعد هم سهمش را گذاشتم روی زمین و رفتم ..
گفتم بنظرت آشنا نیست؟
گفت :خیلی
گفتم: شاید دایی احمد آمده بوده ،خودت گفتی عاشق سیب بوده است .
سکوت کرد...
میخواهم بگویم من فلسفه دان تناسخ و این چیزها نیستم اصلا هم بحثم این نیست ولی حسی در قلبم به من میگوید آن زنبورک که عاشق سیب بود غریبه نبود‌.
همین
#عادله_زمانی
@adelehz