"زنی که‌گم کردم "

آن روز را خوب بیاد دارم .
با مادرم در بازارهای سرپوشیده شهرمان میچرخیدیم.مادرم میخواست پارچه های نخی گلدار بخرد شاید پارچه هایی با زمینه ی قرمز و گلهای ریز سفید یا هم برعکس
شاید گلهای درشت شاید هم رزهای صورتی مد نظرش بود .
دقیقا نوع گل روی پارچه ای که میخواست را نمیدانستم فقط این را میدانستم که هدفش گل است .
پارچه ی ساده یا پارچه ای که گل نداشت نمی خواست .
مادرم با پارچه فروشان سر و کله می زد و آنها صبورانه طاقه های پارچه را بالا و پایین می کردند . از مکالمات مادرم و فروشنده ها فقط یک کلمه مدام در همهمه ی بازار به گوشم می رسید:
"گل"
از دکان پارچه فروشی به رسم کنجکاوی کودکانه با استفاده از معدود غفلت های مادرم بیرون آمدم .
کنار پارچه فروشی یک گلفروشی بزرگ بساط گلهای معطر و ساده را در بازار پهن کرده بود .
عطر خوب مریم ها در آن چوک بازار فرمانروایی می کرد .
میان بساط گل فروش یک گلدان قدیمی و یک شاخه محمدیِ تک گل درونش خودنمایی میکرد .
با بقیه گلها فرق داشت یا شاید هم من فکر میکردم فرق میکند .بهرحال جای کودک ۷ ساله ی مشتاق کنار بساط گلفروشی نبود در حالی که اسباب بازی فروشی فقط چند قدم آن طرف تر قرار داشت .
به آن گلدان قدیمی نگاه میکردم در حالی که حس میکردم آن گل هم مرا میبیند .چرا بین آن همه گل های رنگارنگ با گلدانهای جدید تر من و آن گل هم را انتخاب کرده بودیم هنوز هم بعد سالها نمیدانم.
بهرحال وضع به همین منوال باقی نماند و مادرم با پارچه های گلدار تازه خریداری شده اش از راه رسید .میدانستم که به رسم هر بازارگردی دو نفره ی مان اگر دختر خوب و با ادبی باشم اجازه داشتم چیزی انتخاب کنم تا مادرم آن را برایم بخرد.مادرم آن لحظه فرشته ی مهربان سیندرلا بود که میتوانست خوشحالی بخرد .
مادرم دستم را کشید تا به طرف اسباب بازی فروشی برویم بنظرم قصد داشت مثل تمام دیگر لحظات زندگیم خوشحالم کند و با خریدن یک عروسک قشنگ یا یک سرویس چایخوری بچه گانه شوری به بساط خاله بازی های عصرانه ام بدهد .
اما چه شد ؟
من محکم سرجایم ایستادم و پاهایم را درون کفشهای کفشدوزکی خالدارم فشار دادم و گفتم من آن را میخواهم .و آن چه بود ؟ یک گل محمدی خیلی عادی وسط یک گلدان سفالی قدیمی وسط بازار که میتوانست آخرین چیزی باشد که یک کودک ۷ ساله میخواهد داشته باشد .
مادرم برآشفت و با عصبانیت گفت این به چه درد تو میخورد؟؟؟ خارهایش را دیده ای ؟ دستانت را غرق زخم میکند .
راستش اصلا تا آن لحظه خارهای گلی که مرا نگاه میکرد را ندیده بودم ولی مگر چه اهمیتی داشت شاید اگر آن گل ، گل من بود دیگر خارهایش مرا آزار نمیداد.
مادرم راضی نمیشد باور نمی کرد که خواسته ای چنین غیرمنطقی داشته باشم .برای مادرم خرید یک عروسک راحت تر از بردن آن گلدان قدیمی به خانه بود.
اما با این حال کوتاه آمد و پذیرفت آن گلدان را برایم بخرد .
تا من دستان کوچکم را دورش حلقه کنم و گلدان قدیمی ام را به خانه ببرم در حالی که عمیقا احساس میکردم گلم به طرز شگفت آوری خوش رنگ تر و خوش عطر تر از قبل شده است .
مادرم آن سال برایم دامنی گلدار دوخت در حالی که چرخ خیاطی اش مشرف به گلدان قدیمی گل من شده بود. درحالی که اعتراف میکرد گلم روز به روز زیباتر می شود.

میخواهم بگویم بعضی آدمها در زندگی ما گل های تنهای گلدان های قدیمی هستند .هیچ تناسبی بین ما و آنها نیست ، هیچ شباهتی بهم نداریم هیچ کس باور نمیکند که ما بتوانیم همدیگر را کامل کنیم اما این رخ می دهد .
به خودت می آیی و میگویی بین این همه گلهای قشنگ بین این همه گلدان های مجلل من آن گل ساده و آن‌گلدان قدیمی را انتخاب میکنم
چون می دانم او با دیدنم خوش رنگ تر میشود
تو گویی بخواهد برای خوش آمد من خود را بیاراید .
و البته آن‌گل ساده هرگز بدون خار نیست ، خارهایی که اطرافیان مدام آن را به تو یادآوری میکنند و البته که واقعی ست .
اما تو میدانی که اگر آن گل بخواهد گلِ تو باشد خارهایش را از تو دور میکند.

راستی کسی چه میداند که تک گل گلدانی قدیمی چقدر از تنهایی خسته است ؟

#عادله_زمانی
@adelehz

3.28K views18:38