وقتی نوجوان تر بودیم ،خصوصا ما دخترها دفترچه های کوچک و رنگ رنگی قشنگی داشتیم که به آن "دفتر خاطره"میگفتیم.دفتر خاطره ها رو از خرازی های اطراف مدرسه که اکثرا پیرمردهای مهربانی صاحبشان بود میخریدیم .دفترخاطره ها لابلای روبان ها مدادرنگی ها شرشره های مخصوص تزیین کلاسها پاک کن های عطری و کلی چیزهای جالب و قشنگ دیگر خرازی ها جایگاه ویژه ای داشتند .جلدهای قشنگی داشتن و اگر کمی لاکچری تر بودی :) میتوانستی دفتر خاطره ای بخری که قفل کوچکی هم به آن وصل بود و میتوانستی خاطراتت را قفل کنی تا کسی غیر خودت نتواند بخواندشان .روی صفحات دفتر اکثرا تصویر دختر های منتظر یا تک درختان صحرا یا هم منظره غم انگیز غروب خورشید خودنمایی میکرد و میتوانستی لابلایشان گلبرگهای خشک شده ی گلهای محمدی را که در راه مدرسه از باغچه ها چیدی ،بگذاری.اما مهمتر از همه ی این چیزها ،خاطراتی بود که توی دفتر خاطره ها ثبت میشد ..در واقع اواخر ماه اول بهار کم کم شوق برای خرید دفتر خاطره ها بین دخترهای مدرسه شروع میشد هرروز به خرازی سر میزدیم تا ببینیم دفترهای جدیدش بلاخره رسیده ست یا نه وقتی دفترمان حاضر میشد پروسه ی داد و گرفت شروع می شد :) این طور که از اولین نفر کلاس شروع میکردیم که فلانی برایم خاطره مینویسی؟؟
واو هم میگفت بله اگر که خیلی اهل نوشتن نبود به چند خط و چند شعر سر کلاس بسنده میکرد و اگر نه دفترمان را میبرد خانه و روز بعد با هزار مدل هنرنمایی برش میگرداند..
اخر نامه ها کلی شعر قشنگ قلب نقاشی گلبرگهای چسبیده شده و هزار مدل هنرنمایی دخترانه شکل میگرفت .
حالا سالها از ان وقتها گذشته دیشب در گشت و گذار میان کتابهایم دفتر خاطره های سالهای مدرسه ام را پیدا کردم در ورق زدنشان این اشک من بود که همراهی سان میکرد .به اسمها نگاه میکردم به گلها به شعرها به خاطره های خنده های بی دلیل و روی هر خط دست میکشیدم .تقریبا ازهیچ کدام از همکلاسهای مدرسه ام خبر ندارم نمیدانم کدامهایشان مادر شدند کدامها وکیل کدامها خانه دار..حتی خبر ندارم که کجا هستند اینجا یا هرجای دیگر ...
فقط میدانم که نیستند .ان دخترکهای بیخیال گذشته یحتمل نیستند آن دل خوشهای بگو بخند که در دفتر خاطره ها شعرهای عاشقانه با خودکارهای رنگی مینوشتند که هرگز نیستند ...
خلاصه بگویم ما نسلی بودیم که همیشه دنبال یادگاری میگشتیم میخواستیم تکه ای از انهایی که دوست داشتیم شان را همیشه با خودمان داشته باشیم حتی اگر دیگر در کنارمان نداشتیم شان
در آخرین برگ دفتر خاطره ام یک خط شعر خودنمایی میکند از همکلاسی که همان سالها ایران را به مقصد اروپا ترک کرد و من هرگز دیگر ندیدمش...

مینویسم یادگاری تابماند روزگاری
گرنبودم روزگاری این بماند یادگاری..
#عادله_زمانی

@adelehz

شب بخیر
امیدوارم فردا بهترین شنبه ای باشه که تاحالا داشتید 😊❤️
@adelehz

امروز هم اول هفته است و هم اول ماه
دیگه هیچ بهونه ای برای انجام کارهای عقب مونده نداریم :)
شنبه اول ماه تون بخیر
@adelehz

Happy summer🌻🌞🍦
@adelehz

من جای خدا باشم وختی آدما اومدن اونور ازشون می‌پرسم :
اونور که بودید چقد رقصیدید؟
چقد سفر رفتید؟ چقد زدید توو دل طبیعت؟
چن بار قهقهه زدید؟
چقد حال بقیه رو خوش کردید؟

چن تا دل گرفته رو وا کردید؟ چقد شنا کردید و کوه رفتید؟ چن تا لباس رنگی داشتید؟ چن بار توو بارون قدم زدید؟ چن تا رنگین‌کمون دیدید؟ چن بار موقع طلوع آفتاب بیدار بودید؟

چن بار رو پشت‌بوم خوابیدید؟ از چن تا جادده رد شدید‌؟ چن بار میوه از درخت چیدید و خوردید؟ صدای چن تا آبشارُ چش‌بسته گوش دادید؟ چن بار طولانی زُل زدید به دریا؟ چن بار رو چمن خوابیدید و خیره شدید به ابرا؟ گردن چن تا نوزادُ بو کردید؟چن بار اشک کسی رو از صورتش پاک کردید؟ چن بار توو برف غلت زدید؟ و الا آخر ...
هر کی‌ام در جواب این سوالا با سکوت و تعجب نگام می‌کرد دستور می‌دادم با اُردنگی بندازنش پارکینگ منفی هفت ِِ جهندم . . .

محسن باقرلو

@adelehz

بچه که بودم فکر میکردم زنها فقط مادران خوبی هستند؛ نمی‌دانستم بهانه بازگشت سربازان از جنگ، یا بالا رفتن پرچمهای صلح، یا پارو زدنهای قایقرانان در امواج سهمگین، یا خلق بهترین شعرهای عاشقانه جهان، به شوق دیدن لبخند زنان است. اصلا خدا همه چیز را برای این خلق کرد تا لبخندی که بر گونه زنها می‌نشیند صلح، آرامش، مهر، لذت قدم زدن در پائیز را به مردان هدیه کند.

👤احسان سروری

@adelehz

خیلی خوب بود😄
@adelehz

نمی شود که تورا دوست نداشت
کسی را نمیشناسم
که عاشق یک آواز عاشقانه نشود...
#عادله_زمانی
@adelehz

إن الله یأمرکم أن تؤدوا الأمانات إلي أهلها.
_ردّي إلي قلبي!

«خداوند به شما فرمان می‌دهد که
امانات را به صاحبان آنها بازگردانید.»

- قلبم را به من بازگردان...
@adelehz

مجموعه ای از پاک کن های نوستالژیک
سه پاکن ایرانی هم درمیان شان به چشم میخورد.❤️
@adelehz

شبتون بخیر
امیدوارم چیزی که مدتهاست منتظرشید بزودی به دستتون بیاد ❤️🙏
@adelehz

‌
صبح می‌خندد و باغ از نفس گرم بهار
می‌گشاید مژه و میشکند مستی خواب

آسمان تافته در برکه و زین تابش گرم
آتش انگیخته در سینه افسرده آب...

هوشنگ ابتهاج

@adelehz
صبح به خیر و شادی ❤️

صبونه❤️
@adelehz

و حال خوب مجموعه ای ست ساختنی
نه پیدا کردنیست و نه خریدنی.
باید بگردی توی خانه دلت و کلی اسباب وبهانه های خرده ریزه پیداکنی و حال خوبت رابسازی.این تنها راه حل ممکن است.
#عادله_زمانی
@adelehz

پدربزرگم یک روستایی ساده بود که سواد خواندن و نوشتن نداشت، زمستانها، که هوای دشت بسطام به زیر صفر می رسید و همه چیز یخ می زد، پدر بزرگم کرسی گرم و نرمش را رها می کرد، چکمه هایش را می پوشید و به مزرعه اش می رفت و در حالی که دستان پینه بسته اش را پشتش گره کرده بود، سرش را پایین می انداخت و روی زمین ییخزده قدم می زد. هر چند ساکت بود اما حس می کردم در درونش با کسی حرف می زند.

یک بار دلیل کارش رو پرسیدم و پدر بزرگم با همان لهجه محلی و کلمات ساده اش برایم توضیح داد که مزرعه در زمستان، محصولی ندارد، هیچ چرنده ای روی آن نمی چرد، هیچ پرنده ای برایش آواز نمی خواند و هیچ کسی به آن سر نمی زند، برای همین خیلی تنهاست، اگر من هم که صاحبش هستم به آن سر نزنم، قلبش می شکند و با من قهر می کند، آنوقت در بهار و تابستان به من محصول نمی دهد.

این حرفهای پدر بزرگم، فقط یک باور شخصی نیست، بیشتر مردم آن منطقه چنین اعتقاداتی دارند و رابطه شان با آسمان و زمین و آب و باد، از جنس دیگری ست.

این مردمان مهربان و قدر شناس، زمستان که تمام می شد، پاداش خود را دریافت می کردند، آسمان و زمین دست به دست هم می دادند و زندگی این مردمان را لبریز از خیر و برکت می کردند.

بهار که می آمد، باران می بارید، خورشید می تابید و زمین پر می شد از علف و گلهای نو رسیده، شکوفه های زردالو باز می شد و عطر مست کننده گلهای محمدی تمام کوچه باغ ها را پر می کرد.

این نگاه قدرشناسانه و همراه با تواضع به زندگی، چیزی است که ما آدمهای امروزی فراموش کرده ایم، ما قدر همدیگر را نمی دانیم، هوای یکدیگر را نداریم، گذشت نمی کنیم، مهربان نیستیم، خیرمان به یکدیگر نمی رسد و مدام گله می کنیم که چرا زندگیمان برکت ندارد.

حقیقت این است که خیر و برکت از آسمان نمی آید، آسمان فقط آینه ایست که آنرا به ما بر می گرداند. برکت واقعی در دلهای ما خلق می شود، وقتی که بی هیچ انتظاری دیگران را دوست داریم و به آنها مهر می ورزیم.

به قول حضرت مولانا:
اين جهان كوه است و فعل ما ندا
سوي ما آيد نداها را صدا
فعل تو كان زايد از جان و تنت
همچو فرزندي بگيرد دامنت
پس تو را هر غم كه پيش آيد ز درد
بر كسي تهمت منه، بر خويش گرد
فعل تست اين غصه هاي دم به دم
اين بود معناي قَد جَفٌَ القَلَم..!

👤علیرضانصرتی

@adelehz

مردیم از این امیدهای واهی
ای روز برآورده شدن آرزوها کی خواهی رسید....
#عادله_زمانی
@adelehz

وقتي از ته دل بخندی
وقتی هر چیزی را به خودت نگیری،
وقتی سپاسگزار آنچه که هست باشی،
وقتی برای شاد بودن،
نیاز به بهانه نداشته باشی؛
آن زمان است که واقعا زندگی می کنی.
بازی زندگی، بازی بومرنگ‌هاست؛
اندیشه‌ها، کردارها و سخنان ما، دیر یا زود با دقت شگفت‌آوری به سوی ما بازمی‌گردند.
زمانی که آدمی بتواند بی هیچ دلهره ای آرزو کند، هر آرزویی بی درنگ برآورده خواهد شد.

فلورانس اسکاول شین

@adelehz

جوانه می زند از لابلای شب گل نور
و آنچه را ساعتی قبل سیاه و ترسناک بوده زیبا و دلپذیر میکند.
کاش خداوند در زندگی همه ی ما آدمهای دلتنگش کمی صبح بریزد که روشن کند هر زاویه ی خانه مان را

#عادله_زمانی
صبح بخیر
@adelehz