Հայաստանում հակառուսականության նոր ալիքի պատճառը:

Արևմուտքը Հայաստանը գրավում է Ադրբեջանով, այդ պրոցեսի դեմ կարող է դուրս գալ միայն Ռուսաստանը, որպեսզի Ռուսաստանը դեմ դուրս չգա կատարվողին և Ադրբեջանն ավելի անկաշկանդ լինի, Արևմուտքի ցուցումով, հայ արևմտամետներն իշխանության գլխավորությամբ հակառուսականությունն ավելի են խորացնում:

Ֆլորիդայի նահանգապետը, որը համարվում էր Թրամփի հիմնական մրցակիցը «Հանրապետական կուսակցությունում», հայտարարել է, որ դուրս է գալիս քարոզարշավից և աջակցում Թրամփին, ինչը շատ վերլուծաբաններ մեկնաբանեցին որպես սպասվող ԱՄՆ-ի ընտրություններում Թրամփի հաղթանակ, ԱՄՆ-ի մեկուսացման քաղաքականության սկիզբ, աշխարհակարգի փոփոխություն, քաոս Մերձավոր Արևելքում(պայմանավորված Իսրայելի մարաքաղաքը Երուսաղեմ տեղափոխելու՝ նախագահ Թրամփի որոշման հետ) և այլն:

Այս ամենին սինխրոն, կառավարության գլխի անձնական լրատվական «ՀԺ-ը» հոդված է հրապարակում, թե ինչ վատ բան կլինի «դեմոկրատական բաստիոն» Հայաստանի հետ, եթե ընտրվի Թրամփի, բայց նաև «հույս» է հայտնում, որ ամերիկյան հասարակությունը հակված է ժողովրդավարության և Թրամփի անտիռեյտինգը բարձր է՝ ըստ որի կհաղթեն դեմոկրատները և էլ ավելի կսրվի ՌԴ-ԱՄՆ հարաբերությունները:

Հայաստանը Ռուսաստան-Արևմուտք հակամարտության համատեքստում. ինչու է Արևմուտքը Նիկոլին գցում Ռուսաստանի գրպանը:

Արևմտյան գործակալական ցանցը վերջին օրերին է «հասկացել», թե ինչ վատն է Նիկոլը և ուր է տանում Հայաստանը՝ վերջինիս քաղաքականությունը: Բոլոր ուղղություններով հարվածում են՝ նոր սահմանադրությունից մինչև կոռուպցիոն սխեմաներ:

Ու այս ամենի ֆոնին ականատես ենք լինում հայ-ռուսական հարաբերությունների «ջերմացման» մասին լուրերի՝ ռուսական զենքի մատակարարման տեսքով և ոչ միայն:

Այս ամենը սկսվեց օրեր առաջ՝ Ալիևի հայտարարություններից հետո, որոնցում բացահայտ խոսվում էր Հայաստանի հանդեպ նոր տարածքային նկրտումների մասին, որին Հայաստանի կողմից համարժեք պատասխան չեղավ:

Արևմուտքի կողմից տեղեկատվական այս գրոհը սպասվող աղետների մասին բոթ է, որի պատասխանատվությունը Արևմուտքը փորձելու գցել Ռուսաստանի գրպանը:

Հատկանշական է նաև Մեղրիի մասին խոսակցությունները, որն հնչում է տարբեր կողմերց. հիշե՛նք, Նիկոլն այն բացառիկներից էր, որ տարիներ առաջ խոսել էր Մեղրիով թուրքերին ճանապարհ տալու մասին, սա այն կարևոր պատճառներից մեկն էր, որով Նիկոլը կարգվեց հեղափոխության առաջնորդ:

Եթե ընդդիմության և իշխանության աշխարհաքաղաքական տեքստերը նույնն են, ապա մնացածն արդեն ներճամբարային գզվռտոց է, ոչ թե ընդդիմություն և իշխանություն պայքար:

Արևմտամետ ցանկացած գործչի առաջնարոդությամբ, Հայաստանի վիճակը լինելու էր նույնն ինչ հիմա է, չնչին տարբերությամբ:

Այս տարածաշրջանից Բրյուսել և Վաշինգտոն գնալու համար, Անկարայում են «վիզա» տրամադրում:

Ֆրագմենտացված (բազմաբևեռ) աշխարհն արդեն իրականություն է դառնում: Հիմնական կմախքը հավաքվել է, բևեռները երեքն են՝Ռուսաստան,ԱՄՆ և Չինաստան:
Մինչ միս ու արյուն ստանալը այս գործընթացն ուղեկցվելու է քաղաքական, ռազմական, ինֆորմացիոն, սոցիալ-տնտեսական կամ ավելի հայտնի տերմինով՝ հիբրիդային բնույթի գործողություններով: Գործողությունները հիմնականում ծավալվելու են բազմաբևեռ աշխարհի գլխավոր ճարտարապետի՝ Ռուսաստանի ազդեցության գոտիներում անգլոսաքսոնական աշխարհի՝ բազմաբևեռ աշխարհի գլխավոր թշնամու կողմից:

Նոր իրողությունում կարևոր է իրականության ադեկվատ ընկալումը և սառը դատողությունը:

Նոր աշխարհակարգում լինելու են երեք տեսակ պետություններ՝ գերտերություններ(ՌԴ, ՉԺՀ, ԱՄՆ), գերտերության ձգտող պետություններ կամ ռեգիոնալ արբիտրներ(Իրան, Թուրքիա, Պակիստան, Հնդկաստան) և ազգ-պետություններ(Հայաստան, Հունաստան և այլն), որոնք սեպ են հանդիսանալու վերջիններիս դեմ:

Այս պրոցեսի հետևանքով էին գունավոր հեղափոխությունները հետխորհրդային տարածքներում, Արցախյան երկրորդ պատերազմը, ուկրաինական խորացող ճգնաժամը, ղազախական դեպքերը, ՀՀ նախագահի պաշտոնը զբաղեցնողի հրաժարականը Լոնդոնից և դրան հաջորդած թուրքասեր նախկին յուրայինների հիստերիան, որպես նավը լքողի:

Ուկրաինական շատ արագ զարգացող պրոցեսներին համահունչ՝ իրավիճակը լարվելու է ՌԴ հաջորդ կարևորագույն ազդեցության գոտում՝ Հարավային Կովկասում, որտեղ միակ պատնեշը ՆԱՏՕ-ի անդամ Թուրքիայի էսքսպանսիային դեպի Միջին Ասիա մնացել է Սյունիքը, իսկ Թուրքիայի հայտնվելը Միջին Ասիա բացառելու է ՌԴ-ի գերտերություն կարգավիճակը:

Ուկրաինական պրոցեսների ընթացքով պայմանավորված՝ թուրք-ադրբեջանական տանդեմը և ՀՀ-ում նրանց կամակատարները փորձելու են հարցը լուծել ռազմական ճանապարհով, ինչի փորձը ձեռք է բերվել Արցախյան երկրորդ պատերազմում: Այս հավանական սցենարին հակազդելու է կամ հայ-ռուսական տանդեմը, կամ միայն ռուսական՝ կախված նրանից, թե ՀՀ ներքաղաքականում ինչ առանցքային փոփոխություններ կլինեն:



24.01.2022թ.

Երբ հայ արևմտամետները խոսում են սուվերենությունից, ինքնիշխանությունից և անկախությունից, նշանակում է ավելի ենք մոտենում թուրքական վիլայեթին:

Հիշե՛ք. Բրյուսելի և Վաշինգտոնի վիզաները, հայ արևմտամետներին Անկարայում են տրամադրում, ծախսերն էլ լիրայով է փակվում:

«Արևմուտքին պետք է Հայաստանին պահել հակառուսական գծի մեջ, իսկ Ադրբեջանի հետ արհեստական հակասություն ստեղծել, որն Ադրբեջանին անկաշկանդ գործելու հնարավորություն կտա»:

Սրա մասին խոսել ենք ամիսներ առաջ, բայց այս պրոցեսի հիմքերը շատ խորն են, հասնում են մինչև նախորդ դարի 90-ականների վերջ:

Այսօր մարդիկ լուրջ դեմքով խոսում են Արևմուտք-Ադրբեջան հակասության մասին՝ նշելով, թե Ադրբեջանը մեկ տարով զրկվել է ԵԽԽՎ-ը մասնակցությունից:

«Հայաստանն Արևմուտքին հետաքրքրում է այնքանով, որքանով կարող է վնասել Ռուսաստանին, մասամբ Իրանին»:

Միաբևեռ աշխարհը մահանում է՝ ծնունդ տալով բազմաբևեռ աշխարհին:
Բազմաբևեռ աշխարհի ծնունդը հեշտ չի լինելու, դրան նախորդելու է մեծ քաոսը, որտեղ կարող են պետություններ կորչել, այդ ռիսկի գոտում է Հայաստանը: Քիչ ժամանակ է մնացել դրանից խուսափելու համար, դրանից կարող ենք խուսափել մեր կամքով կամ մեր կամքից անկախ, ինչպես հարյուր տարի առաջ:

Մեծ անկայունությունից առաջ աշխարհում փոքր կայունություն կարող է լինել՝ պայմանավորված աշխարհում անկայունություն ստեղծող պետության՝ ԱՄՆ-ի անկայունությամբ:

Արևմուտքի սուր գործիք Թուրքիան:

«Ռուս-թուրքական դաշինք», «ռուս-թուրքական վանդակ» ասողների՝ կամ արևմտյան գործակալական ցանցի կողմից աննկատ մնաց Թուրքիայի կողմից Շվեդիայի մուտքի վավերացումը ՆԱՏՕ, և դրա դիմաց Թուրքիային տրվելիք F-16-երի խմբաքանակի և 20 միլիարդ դոլարի մասին լուրը:

«Ռուս-թուրքական դաշինք» խոսույթը Արևմուտքի կողմից հայաստանյան տեղեկատվական դաշտ գցվեց 2016-ի «Քառօրյա պատերազմից» հետո, որի նպատակը դեռ այն ժամանակներից Հայաստանն այս օրվան հասցնելն էր:

Այս խոսույթը քարացրեց 2016 թվականի հեղաշրջման փորձը Թուրքիայում, երբ ամբողջ արևմտյան գործակալական ցանցը լծվեց այն քարոզին, թե իբր Էրդողանին հաջողվել է փրկվել Ռուսաստանի օգնությամբ, եթե սա իրականության հետ աղերս ունենար, ապա պետք է Թուրքիան արագ կապերը խզեր ՆԱՏՕ-ի հետ և շարժվեր դեպի ՀԱՊԿ, բայց այս ամենն այն դեպքում, եթե իրականության հետ աղերս ունենար այդ, նաև մի այլ հատկանշական պահ, Բրիտանական Թագավորությունն ի տարբերություն Հայաստանի Հանրապետության, եթե մի պաշտոնյա ձախողում է իր պաշտոնում, գործից հեռացնում են, ոչ թե պաշտոնը բարձրացնում:

Ռիչարդ Մուր՝ ներկայումս Մեծ Բրիտանիայի արտաքին հետախուզության ծառայության պետ, 2014-2017թթ. Թուրքիայում Մեծ Բրիտանիայի դեսպան: 2016 թվականի հուլիսյան դեպքերի ժամանակ Մուրը եղել է դեսպան, իր դեսպանության օրոք, եթե Էրդողանին կարողանում է «փրկել» Ռուսաստանը հեղաշրջումից, նշանակում է Մուրը նման է ՀՀ դեսպանների հիմնական մասին՝ զբաղվում են ամեն ինչով, բացի իրենց հիմնական գործից, իսկ Մուրի նման առաջխաղացումն այլ բանի մասին է, Մուրը կայացրեց էրդողանյան կամ կրոնազգայնական Թուրքիան:

Այս պրոցեսը սկսվել է նախորդ դարի վերջերից. աշխարհի տարբեր կետերում Արևմուտքը հանդիպելով Ռուսաստանի հակազդեցությանը՝ Արևմուտքը Թուրքիային վերադարձրեց հին առաքելությանը՝ սուր գործիք Ռուսաստանի դեմ, իսկ աշխարհիկ Թուրքիան չէր կարող լինել այդ գործիքը, դրա համար պետք էր ստեղծել կրոնաազգայնական Թուրքիա, գաղափարական հիմքում դնելով լեզուն, թյուրքալեզու պետություններին և ազգերին համախմբելու համար, գործի դրվեց շատերիս հայտնի պանթուրքիզմի գաղափարը, որի աշխարհագրությունն Ադրիատիկից հասնում է մինչև Սիբիր և Չինաստանի հյուսիս, ներառելով ամբողջ Միջին Ասիան և Հարավային Կովկասը:

Երիթուրքերի հեղափոխությունից(1908թ.) հետո, աշխարհիկ Թուրքիայի երաշխավորը եղել է թուրքական բանակը, դրա առաջին ապացույցը եղել է 1909 թվականի Աբդուլ Համիդի հեղաշրջման փորձի տապալումը, որը տապալեց թուրքական բանակը. 2016 թվականի հուլիսյան դեպքերը աշխարհիկ Թուրքիայի երաշխավոր՝ թուրքական բանակի չեզոքացման ակտն էր և կրոնազգայնական Թուրքիայի ծնունդը:

Մինչ կրոնազգայնական Թուրքիայի ուղիղ առճակատումը Ռուսաստանի հետ, Արևմուտքին պետք էր հզորացնել Ադրբեջանին Հայաստանի հաշվին: Ռուսաստանին այս պրոցեսից չեզոք պահելու համար պետք էր Հայաստանում սկսել հակառուսական մեծ ակտեր, Ադրբեջան-Արևմուտք արհեստական հակամարտություն, ինչ ավելի տեսանելի է, քան տարիներ առաջ:

Հարավային Կովկասում այս պրոցեսը եղել է Մեծ Բրիտանիայի և Վատիկանի ուղիղ կուռացիայի տակ, սրանով պայմամավորված է Արմեն Սարկիսյանի նախագահ կարգվելը, և հակառուսական գլխավոր անցքերում՝ «թավշյա հեղափոխության» և 44-օրյա պատերազմի էպիկենտրոններում նրա լինելը, որից հետո տարածաշրջանում Հռոմի Պապի կողմից ամենաբարձր շքանշանին արժանանալը:

Աշխարհում մեծ փոփոխություններին(միաբևեռ աշխարհի վախճան և բազմաբևեռ աշխարհի ծնունդ) նախորդելու է քաոսը, և այդ քաոսի ժամանակ է գործելու Արևմուտքի սուր գործիք Թուրքիան, որի առաջին ուղղությունը լինելու է Հարավային Կովկասը:

Նիկոլի միակ օրակարգն իր ֆիզիկական անվտանգությունն է, որն այս պահին ապահովում է իր իշխանության լինելը:
Սահմանադրություն փոխելու նպատակը Հայաստանը խաղաղ ճանապարհով Ադրբեջանին տալն է:

Պատերազմի հավանականությունը կրկին մեծ է, բայց պատերազմն Ադրբեջանի և Նիկոլի համար ռիսկեր է պարունակում: Հնարավոր է պատերազմի դեպքում Նիկոլը կորցնի իշխանությունը, և իշխանությունը հայտնվի ոչ արևմտամետ ուժերի ձեռքում, որն ուղիղ սպառնալիք է Նիկոլի ֆիզիկական անվտանգությանը(Արևմուտքն իր հետքերն արագ մաքրելու է) և Ադրբեջանին:

Այդ պատճառով Նիկոլի փորձում է Հայաստանը խաղաղ ճանապարհով տալ Ադրբեջանին(Արևմուտքին):

Երբ փորձում ես Մոսկվային հակակշռել Անկարայով և դրա համար հրապարակ ես բերում հպարտների և «դուխովների», արդյունքում Բաքուն Երևանին ստիպում է սահմանադրություն փոխել:

Հայաստանում կարող է անցնցում տեղափոխություն լինել, ոչ թե իշխանափոխություն, տեղափոխությանը հետևելու է ավելի մեծ արհավիրք, քան բոլոր եղածները. 2023 թվականի սեպտեմբերի 9-ի «ֆոկուսը» ձեզ դաս չեղավ, որին հետևեց սեպտեմբերի 19-ը, իսկ սրան հետևելու է նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը»:

Վերջին օրերին ՏՏ ոլորտի մարդկանց գրգռելը և ներթիմային կեղծ գզվռտոցն ավելի շուտ այլ բանի մասին էր քան մեծ կոռուպցիայի:

Հազարավոր կյանքեր զոհած, երկրի գրեթե քառասուն տոկոսը կորցրած, հղի կնոջը վրաերթով սպանած և շարասյունը չկանգնեցրածը, ԵԹԵ իշխանություն փոխանցի նույն աշխարհաքաղաքական բևեռին ծառայող մարդկանց, նշանակում է ավելի մեծ աղետ է սպասվում, որի պատասխանատվությունը գցում է իր պես ամբիցիոզ և ստոր տականքների գրպանը:
Սիրուց ու ատելությունից շատ, մարդկանց կուրացնում է իշխանատենչությունը:

Պետք է հստակ գիտակցենք, որ այս ամենը սխալ արտաքին քաղաքականության արդյունք էր(որը հոգևոր արմատ ունի), և հիշենք, հայը վերջին երկու դարերում, հայ արևմտամետից(լիբերալից) մեծ թշնամի չունի, իսկ ինչպես երկու դար՝ Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում՝ թշնամին:

Օրեր առաջ ԱՄՆ Կոնգրեսը հաստատեց ծայրահեղ դաշնակից Թուրքիային 40 F16 կործանիչների վաճառքը և Թուրքիային պատկանող F16-երի արդիականացման համար գումարը, որպես նպատակ նշելով ՆԱՏՕ-ի ուժեղացմանը միտված քայլ, սրան չէր կարող չհետևել նոր հակառուսական օպերացիան Հայաստանում, որը նույնպես ՆԱՏՕ-ի(Թուրքիայի) ուժեղացման համար քայլ է:

Երեկ ադրբեջանական կողմը խոսում է հայկական կողմից սադրանքի մասին, հայկական կողմը պատասխանում է այնպես, որը կհաստատի ադրբեջանական կողմի հայտարարությունը և որևէ բան անելու լեգիտիմություն կտա Ադրբեջանին, այսօր արդեն Ադրբեջանը պաշտոնապես հայտարարում է պատժիչ գործողության մասին, որի արդյունքում ունենում ենք չորս զոհ, սրան հետևում է արդեն տեղեկատվական գրոհը, իշխանության ներկայացուցիչը հայտարարում է, թե իբր Ռուսաստանը միջանցք է ուզում, իրենք չեն տալիս, տեղի ունեցածի պատճառն այդ է:

Դեպի Արևմուտք գնացող Հայաստանը պատրաստ է նոր ցեղասպանության, հանուն հակառուսականության, որն արվում է թշնամու համար, թշնամու թելադրանքով:

Արդեն մի քանի անգամ ռուսական կողմից բարձր մակարդակով հնչում է արցախցիների վերադարձի թեման, օրեր առաջ նույն թեմայով խոսեց ՌԴ ԱԳՆ տեղակալը, ու հայկական կողմից ոչ մի արձագանք, կա՞ որևէ լիազորություն ունեցող մի մարդ, կամ մարդկանց խումբ, որը զբաղվում է արցախցիների գլխավոր թեմայով, թե միայն Թուրքիայից հովանավորվող լրատվականներում ժամավաճառությամբ զբաղվողներ են կամ «բաց հասարակության հիմնադրամի» պլակատի տակ արցախցիների իրավունքներից խոսողներ:

Մինչ Արցախի կորուստը հայաստանյան հանրային դաշտում «մոդայիկ» էր այս խոսույթը՝ «սրանք եկել են Արցախը տալու», Արցախը հանձնելուց հետո դաշտ նետվեց սահմանադրություն փոխելու թեման, նույն կենտրոնի տակ աշխատող մարդիկ նոր խոսույթ են բերել՝ «սահմանադրությունը փոխում են, որպեսզի ի չիք դարձնեն անկախության հռչակագիրը, փակեն Արցախի թեման և հանեն «Հայոց ցեղասպանության» հարցը: Այստեղ կրկին պետք է հիշել հին հույներին, որոնք կարծում էին, որ արեգակն է պտտվում Երկիր մոլորակի շուրջ, ոչ թե հակառակը, նման կերպ էլ այս մարդիկ են մտածում(կամ այդպես մտածելու աշխատավարձ են ստացել), թե աշխարհի համար մենք այդքան կարևոր ենք:

Հիմա գանք խնդրի աշխարհաքաղաքական համատեքստին. Հայաստանն Արևմուտքին հետաքրքրում է այնքանով, որքանով կարող է վնասել Ռուսաստանին և մասամբ Իրանին, սա է մեր աշխարհաքաղաքական կշիռը, Արևմուտքի աչքերով Հայաստանի անկախություն,«Հայոց ցեղասպանություն», «Արցախյան հիմնախնդիր» հասկացողությունները միայն վերը նշվածում են հետաքրքիր, մնացած պարագաներում ծիծաղելի թեմաներ են:

Հայաստանում այն պրոցեսները որոնք հասցրեցին գունավոր հեղափոխության, որն էլ իր հերթին հասցրեց Արցախի կորստի և տանում է Հայաստանի վերջնական կործանման, մեկ նպատակ ունի՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից՝ հայով և Հայաստանով:

Այսպես. սահմանադրություն փոխելու նպատակն այս է՝ Հայաստանը դարձնել չեզոք(նետրալ) պետություն, որը պետք է դուրս լինի ցանկացած ռազմական դաշինքից(այստեղ ցանկացածի տակ պետք է հասկանալ ՀԱՊԿ-ը և դրա տրամաբանությունից ռուսական 102-րդ ռազմաբազան) և ՀԱԵ-ի կարգավիճակը հավասարեցնելը ցանկացած աղանդավորական կազմակերպության. այսպիսով, սահմանադրություն փոխելու նպատակը հայկականության լինելիության երաշխիքները չեզոքացնելն է:

Հայաստանի Արևմուտք գնալն ունի գաղափարական հենք, դա լիբերալ-դեմոկրատիայի ընտրությունն է, երբ էլիտաները թաղվում են անարդարության և անբարոյականության մեջ, պետությունը որպես մեքենա ճանապարհ է ընկնում դեպի Արևմուտք՝ լիցքավորված անարդարության և անբարոյականության «վառելիքով»:

Այս ամենը հետևանքն էր լիբերալ-դեմոկրատիայի(արևմտամետության), որի ամենասուր գործիքն են փորձում գործի դնել Հայաստանի վերջնական կործանման համար, այդ գործիքի անունն ազգային-պահպանողականություն, որը մեզանում ավելի շատ հայտնի «ազգայնականություն» եզրույթով:

Լիբերալիզմին կարելի է հակադրվել միայն ճշմարիտ պահպանողականությամբ, որը հիմնված Աստծու խոսքի վրա, ոչ թե սեփական մեզը խմող Նիցշեի հակամարդկային գաղափարներով ազդված ինչ-որ մի հայախոս արկածախնդրի, որի «ուսմունքը» փաթեթավորած է ազգային-պահպանողականությանբ, այս դրոշի տակ են «կռվում» հայկական տարազով անբարոյական կանայք և ամբողջ կյանքում հային հարստահարելուց բացի ուրիշ ոչինչ չարած հայախոս տղամարդիկ և սրանց խամաճիկները:

Մյունխենյան համաժողովին Նիկոլի հանդիպումները և հնչեցրած մտքերը խոսում են Արևմուտքի հովանավորությամբ Նիկոլ-Ալիև նոր հակառուսական օպերացիայի մասին, որը պատերազմով կարող է արվել, եթե սահմանադրություն փոխելը ժամանակատար լինի և վստահելի արդյունքը երաշխավորված չլինի:
Անխուսափ պատերազմը կարող է նաև տեղափոխության պատճառ դառնալ, որը Հայաստանին տանելու է նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», այս անգամ ազգային-պահպանողականների ձեռամբ:

«Ժամեր ու դպրոց բոցի մեջ կորան,
վիրավոր հայեր անխնա մեռան»:

Այսպեսի բառերով ողբերգեր են հյուսվում, երբ հայերը սպասում են Արևմուտքից օգնության՝ մասնավորապես Ֆրանսիայից:

Նման ցինիկ վերաբերմունք Ֆրանսիան չէր ցուցաբերել նույնիսկ աֆրիկյան ցեղերին, ինչ մեր օրերում մեզ:

Ընդլայնված կազմով Հայաստան ժամանած Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարարից լսում ենք. Ֆրանսիան տրամադրել է երեք GM-200 ռադար՝ թիրախը հայտնաբերելու համար, առանց խոցման միջոցի, գիշերային տեսանելիության սարքեր(որը հնարավոր է համացանցից պատվիրել) և մոտ ժամանակներս Հայաստանում կլինեն «Բաստիոն» զրահամեքենաները որոնք չեն դիմանում ձեռքի գնդացրին(ПК):

«Նման» մի այլ գործարքի մասին. Ադրբեջանը Պակիստանից գնել է 1.6 միլիարդ դոլարի JF-17 Blokc III կործանիչներ(որին դժվարությամբ է որսում С-300), բաց աղբյուրներում կործանիչի գինը մոտ 25 միլիոն դոլար է, նշանակում է խոսքը 60 կործանիչի մասին է, որով Ադրբեջանը կարող թարմացնել իր ռազմաօդային ավիապարկը:

Նաև իմանում ենք, որ Նիկոլը ֆրանսիական լրատվականին հարցազրույց է տվել և հայտնել, որ Հայաստանը սառեցրել է անդամակցությունը ՀԱՊԿ-ին:

Որպես եզրակացություն՝ կարելի է կարդալ գրառման առաջին տողը, հիշելով՝ տարածաշրջանում հավաքական Արևմուտքն ունի Թուրքիա և Ադրբեջան, իսկ Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում թշնամին:

Հարավային Կովկասում ԵՄ հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլարը բաց տեքստով ասաց, որ տարածաշրջանում իրենց համար կա Թուրքիա, և գործում են Թուրքիայի տարածաշրջանային առաջնորդության համար:

Սա նորույթ չէ, սա տասնամյակների իրողություն էլ չէ, սրա վաղեմությունը շատ հին է, ուղղակի պահն այնպիսին է, որ բաց են խաղում, որից պարզ է դառնում՝ Հայաստանը դեպի Արևմուտք տանողների կանգառը Թուրքիան է եղել, ոչ թե վերացական Արևմուտքը:

Իրավաբանները կօգնեն: Կա՞ նախադեպ, երբ մարդը, մարդուն դանակահարելով, սպանի, բայց դատարանում ասի՝ չի իմացել, որ դանակահարությունը կարող է հանգեցնել մահվան, իսկ դատարանը տգիտության կանխավարկածով ներում շնորհի:

Либо мир будет многополярным, либо он не будет существовать. Ведь если мир будет управляться из одного центра, как сейчас пытаются сделать, — центра экономической силы, центра военной силы, центра, который может диктовать свою волю другим, — то такой мир будет нежизнеспособным. Поэтому наши призывы к многополярности, к демократизации общественных и межгосударственных отношений, к включению понятия справедливости в эти отношения — все это забота о том, чтобы мир существовал.

Святейший Патриарх Московский и всея Руси Кирилл

Թուրքիայի արտգործնախարար Հաքան Ֆիդանը հայտարարել է, որ «թյուրքական աշխարհի» դարաշրջանը կսկսվի «Զանգեզուրի միջանցքի» բացմամբ:

Միջանցքը տալու ամենահավանական տարբերակը պայմանավորված պատերազմով է, ինչի փորձն ունեն ՀՀ իշխանությունները և գերազանց կատարեցին Արցախի դեպքում՝ թե տեղեկատվական դաշտում, թե ռազմական:

Տարածաշրջանում Արևմուտքին(Թուրքիա) մի զսպող ուժ կա և դա Ռուսաստանն է, ինչը նշանակում է, որ սա արվելու է Ռուսաստանի համար նոր ռազմական օջախներ ստեղծելու տրամաբանությունից:

Այս պահին ամենահավանական «խնդրի օջախ» կարող է լինել Մերձդնեստրը՝ պայմանավորված Ռուսաստանի կողմից Օդեսայի ազատագրման գործողությամբ, երբ Ռուսաստանը սկսեց Օդեսայում գործողություն իրականացնել, Արևմուտքը Ռուսաստանի համար խնդիր կստեղծի Մերձդնեստրում՝ Մոլդովայով, ինչին սինխրոն կփորձեն ապակայունացնել Հարավային Կովկասը՝ Ադրբեջանով: