Տեղի «հեղափոխականների»(կազմակերպողների և իրականացնողների) փրկությունը Հայաստանի կործանման մեջ է, իսկ դրան հասնելու համար պետք է ձգտեն «հեղափոխության» վերջնանպատակին՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից՝ մոռանալով, որ Ռուսաստանում 2023 թվականն է, ոչ թե 1920 կամ 1991:

Լսելով «հեղափոխության» առաջնորդի վերջին ելույթը՝ վերահաստատում եմ՝ Թալեաթ, Ջեմալ և Էնվեր փաշաները միասին այնքան բարոյական և նյութական վնաս չեն տվել Արևմտյան Հայաստանին և արևմտահայությանը, որքան Նիկոլ Փաշինյանը Արևելյան Հայաստանին և արևելահայությանը:

Ընտրության արդյունքները:

Արևմուտքը սոցցանցերում է ուժեղ, իրականության մեջ պատկերն այլ է, բոլոր արևմտամետ ուժերը միասին ընտրության մասնակցածների 50%-ի աջակցությունը չունեն:

Մեծամասնությունը չի ճանաչում Արցախն Ադրբեջանի կազմում, դա փոքրամասնության կարծիք է:

ՔՊ-ն այլևս չի ներկայացնում «ժողովրդի իշխանությունը»(անկախ նրանից, թե ով կլինի քաղաքապետ), սա իրենց վախճանի ապացույցն էր, որը սկվել էր 2022-ի սեպտեմբերյան մարտերով:

Մասնակցության խիստ ցածր տոկոսը խոսում է մեծ քաղաքական վակումի մասին, ինչը նշանակում է իրական իշխանափոխության պրոցեսին մեծ աջակցություն է սպասվում:

Հայաստանը վիլայեթ փորձող սարքողների իրական թիվը 20%-ի կարգի է, 70%-ի չմասնակցությունից չեն կարող օգտվել տերվիլայեթիստները:

Վերջաբանի փոխարեն. Կրոմվելից սկսած(1649), Բրիտանական կայսրությունը Ռուբեն Վարդանյանի նման չստացված պրոյեկտ չի ունեցել:

Խնդիր ստեղծողները Երևանում են, հարցն աշխարհաքաղաքական է, հայի և Հայաստանի հաշվին փորձում են տարածաշրջանից հանել Ռուսաստանին:

Հայն Արցախում ցեղասպանվում է Ալիևի, Նիկոլի, Արևմուտքի օրակարգը սպասարկողների գործուն ջանքերով՝ Արևմուտքի հովանավորչությամբ՝ մեր անտարբերությամբ:

Խնդիրն աշխարհաքաղաքական է,լուծումը նույնպես, նույնիսկ այս ծայրահեղ ծանր վիճակում պետք է սառը դատենք:
Պետք է հրաժարվենք Արևմտյան տարբերակից, վերադառնանք նոյեմբերի 9-ի եռակողմ պայմանավորվածությանը. միայն այս կերպ հնարավոր կլինի դադարեցնել այս ահավիրքը:

Կոտորածն անգութ Հայերը թող լան...

Թալեաթ, Ջեմալ և Էնվեր փաշաները միասին այնքան բարոյական և նյութական վնաս չեն տվել Արևմտյան Հայաստանին և արևմտահայությանը, որքան Նիկոլ Փաշինյանն Արևելյան Հայաստանին և արևելահայությանը:

Նիկոլ Փաշինյանն այս ամենը միայնակ չէր կարող անել, իրեն օգնել են բոլոր հայ արևմտամետները(Արևմուտքի շահերը սպասարկողները), որոնք հիմա էլ պատրաստ են մինչև վերջին հայը «պայքար» սկսելու հանուն «Հայաստանի ինքնիշխանության»՝ Ռուսաստանի դեմ(միավորման կոչն արդեն եղել է). Հայաստանում տասնյակ տարիներով ինքնիշխանությունն ասոցացվել է հակառուսականության հետ:

Կենացներ ասելն իմը չէ, կենացների վերջը ստորև ներկայացված տեսանյութն է: Աշխարհաքաղաքական քամուն հակառակ շարժվելու հետևանքը սա է, և վերջը չէ, սա վերջի սկիզբը կարող է լինել, եթե Արցախը չմնա Հայկական:

32-ամյա անբարո և անարդար հանրապետությունը մեռավ՝ հնարավորություն տալով բարոյական և արդար Հայրենիք կառուցելու:

Տգիտությունը մահացու մեղք է:

Չի կարելի աշխարհաքաղաքական քամուն հակառակ գործել, այս ամենը ձեզ դաս չեղավ, հերիք է Արևմուտքի լարած թակարդներն այսպես հեշտությամբ ընկնեք:

Քաղաքականությունը սառը դատողություն է և հաշվարկ, էմոցիաներով շարժվողների վերջը վախճանն է:

Այս իշխանության հետ պատերազմ գնալն ինքնասպանություն է:

Առանց էմոցիաների՝ սառը դատողությամբ մենք մեզ պետք է դիտարկենք աշխարհաքաղաքականի՝ Արևմուտք-Ռուսաստան հակամարտության համատեքստում:

Իրավիճակն այս է. Արևմուտքը տարածաշրջանում ռեգիոնալ մեծ պատերազմ է փորձում սանձազերծի, որը նոր ճակատ կլինի Ռուսաստանի դեմ:

Այս իշխանությամբ պատերազմի գնալն ինքնասպանություն է, իշխանափոխությամբ, բայց նույն ճամբարի՝ Արևմուտքի իշխանությամբ նույնպես(որը չի լինի իշխանափոխություն, դա տեղափոխություն է): Իրական իշխանափոխության շանսերն ավելի քիչ է քան տեղափոխության, սա է վտանգավորը:

Նոր արկածախնդրությունը նոր արհավիրք է բերելու, նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր»:

Արևմտամետներին, «ինքնիշխաններին» և սոռոսականներին միացնողը հակառուսականությունն է:

Սրանցը հանուն իրենց տերերի է և ստամոքսի, ոչ թե հանուն Հայի և Հայաստանի:

Նպատակը չի արդարացնում միջոցը:

Իշխանական և «ընդդիմադիր» թևերի առանցքային որոշ կերպարների աշխարհաքաղաքական՝ հակառուսական տողերը խոսում են շատ վտանգավոր բանի մասին. նոր պատուհաս են ուզում բերել պետության գլխին՝ մեղքը բարդելով ռուսների վրա:

Իրական իշխանափոխություն է պետք, ոչ թե տեղափոխություն. ներքաղաքական օրակարգի հիմքը պետք է լինի արդարությունն ու բարոյականությունը, աշխարհաքաղաքականը՝ հստակ արտաքին քաղաքական կողմնորոշում:

Հայաստանն Արևմուտք-Ռուսաստան հակամարտության համատեքստում. Նոյեմբերի 9-ը և դրանից հետո: Ինչո՞ւ և ի՞նչ եղավ Արցախում:


2020 թվականի նոյեմբերի 10-ի եռակողմի ստորագրումից մի քանի ամիս անց, երբ անցավ զայրույթի և հիասթափության էմոցիան, սառը դատող մարդիկ հասկացել էին, թե ինչ էր լինելու, եթե չէր ստորագրվում եռակողմը, չիմացողների համար գրեմ, որ մի երկու օր հետո Արցախից ոչինչ չէր մնալու:

Այս ամենի համար Արևմուտքը չներեց Ռուսաստանին. պետք էր «շտկել» նոյեմբերի 9-ը, ամեն գնով՝ ընդհուպ ցեղասպանության, ինչին 21-րդ դարում ականատես եղանք:

Մեկնարկը տրվեց 2020 թվականի դեկտեմբերին, երբ Նիկոլ Փաշինյանն ասաց. «Տեղ գյուղից այն կողմ Ադրբեջան է»: Հենց այդ օրն Արցախի իշխանությունները պետք է ասեին, որ սա պետական դավաճանություն է, կամ Արցախում իշխանափոխություն պետք է լիներ, փոխարենն ասվեց, որ Հայաստանն է Արցախին փող տալիս(չկա որևէ չափազանցություն):

Արցախի իշխանությունները խաղացին ՀՀ իշխանությունների արևմտյան խաղը, այնպես էին պառկել այդ խաղի տակ, որ 2021-ին Արցախի նախագահը քպ գրասենյակում քպ ձայներն էր հաշվում:

Այնինչ պետք է հստակ, անշեղորեն շարժվեին եռակողմի տրամաբանությումբ:

Մանր և մեծ քաղաքական-ռազմական սադրանքները սկսվեցին: 2021-ի մեծ սադրանքը Սև լճի հայտնի դեպքերն էին, որին հետևեց ՀԱՊԿ-Հայաստան հարաբերությունների սրացումը: «Հանրային կարծիքը» քաղաքական և ռազմական իշխանություններին պահանջ ներկայացնելու փոխարեն, թե ինչի չեն ազատում ՀՀ սուվերեն տարածքը թշնամուց, սկսեցին սերմանել հակառուսական տրամադրություններ:
2022-ի երկրորդ կեսին Արևմուտքը սկսեց քաղաքական և ռազմական մեծ դիվերսիաների հաջորդ փուլը:

Առաջինը ռազմական մեծ դիվերսիան էր 2022-ի սեպտեմբերի 13-ին, որի արդյունքում տվեցինք հարյուրավոր զոհեր և Երևանի չափ տարածք: Այդ օրերին, երբ Նիկոլ Փաշինյանի մերձավոր շրջապատը նրան չէր պաշտպանում, Նիկոլին պաշտպանելու եկավ քաղաքական դիվերսանտ Ռուբեն Վարդանյանը, որը շաբաթներ առաջ էր սկսել քաղաքական ակտիվությունը, եկավ և հայտնեց, որ պատերազմական այդ օրերին չի կարելի վտանգել գործող իշխանության լեգիտիմությունը(ֆանտազիա է պետք, որպեսզի այս իշխանության հետ մեկտեղ գրես լեգիտիմ բառը):

Սկսվեց ամենավտանգավորը՝ հոկտեմբերին Նիկոլը գնաց Պրահա և ճանաչեց Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ Արցախը համարելով Ադրբեջանի մաս:

Այս համազգային զայրույթի ֆոնին հայտնվեց քաղաքական դիվերսանտ Ռուբեն Վարդանյանը՝ Արցախը «փրկելու» Նիկոլից:

Գործի դրվեց պետությունների ամենավտանգավոր զենքերից մեկը՝ մոլորեցնողների կամ, ինչպես հայտնի է, հանրային կարծիք ձևավորողների բանակը(այստեղ պետք է հայհոյենք կրկին ֆրանսիական «մեծ» հեղափոխությանը, որ ամեն մարդու կարծիք հայտնելու իրավունք տվեց): Մի մասը ներկայացնում է, թե նա անձամբ անգլիական թագավորական ընտանիքինն է(արևմտամետներին գրավելու համար), մյուս մասը կապեց անձամբ Պուտինի հետ(ռուսամետներին դուր գալու համար), իսկ մեծամասնությանը գրավեց նրա միակ առավելությունը՝ միլիարդատեր(մոռանում էին որոշիչը՝ վաշխառու). նույնիսկ Ալիևը «վտանգ» տեսավ վերջինիս մեջ;

Վերադառնանք հիմնականին՝ աշխարհաքաղաքականին:
Արցախի շուրջ ստեղծված աշխարհաքաղաքական իրավիճակն այս էր. Ռուսաստանն ասում էր՝ ինչպես կա, այդպես ենք թողնում, շարժվում ենք եռակողմով, Իրան՝ նույնը՝ բազմիցս շեշտելով տարածաշրջան դրսից «տղա չբերել»՝ նկատի ունենալով Արևմուտքին. Արևմուտքն Արցախը ճանաչում է Ադրբեջանի անբաժան մաս, Սյունիքով էլ միջանցք է ուզում(չխառնել ճանապարհի հետ):

2022-ի նոյեմբերի 2-ին Ռուբեն Վարդանյանը նշանակվում է պետնախարար և սկսում խոսել Արցախի կարգավիճակից, ինքնորոշումից, անկախությունից: Դեկտեմբերի 12-ին Հայաստանին կապող միակ ճանապարհը փակվում է Ադրբեջանի կողմից, Արցախը հայտնվում է շրջափակման մեջ, Ադրբեջանը կտրում է նաև գազը, հետո գազը վերականգնվում է, Ռուբեն Վարդանյանը լայվ է մտնում՝ խոսելով Արցախի հաղթանակի և ժամեր անց բացվող ճանապարհի մասին(ճանապարհը փակ մնաց, Արցախն էլ անցավ Ադրբեջանին):

Անցնում են օրեր, Ռուբեն Վարդանյանը մշտական լայվերով դիմում է միջազգային հանրությանը, ապա լինում է Հաագայի դատարանի որոշումը, Ռուբեն Վարդանյանը ողջունում է Պուտինին հետախուզում հայտարարած Հաագայի դատարանին և Նիկոլ Փաշինյանի նշանակած դատավորին ՄԻԵԴ-ում:

Վիճակն օր օրի վատանում է, ընդհուպ սովից մահացության դեպքեր, պատճառը մեկն է, կոտրեն արցախցիներին, որպեսզի ճանապարհը բացելուն պես արցախցին լքի Արցախը, իսկ դատարկ Արցախում ո՞ւմ պետք է պահի ռուս խաղաղապահը, բայց արցախցին անկոտրում է, կառչած է մնում մայր հողին. գործի է դրվում ամենահրեշավորը՝ գրեթե մեկ տարի սովամահ եղող մարդկանց դեմ ռազմական ագրեսիա, պատճառը կար, առիթը ճարվեց(նախագահի հրաժարական, նոր ընտրություն), խայծը հեշտ կերան միամիտները:
Սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 13:00-ին, Ադրբեջանի զինված ուժերը հարձակվում են Արցախի վրա գրեթե բոլոր ուղղություններով, ականատես ենք լինում ցեղասպանության, ռուսական կողմին հաջողվում է կանգնեցնել արհավիրքը...
Երևանում սկսում են զանգվածային քաղաքական ակցիաներ, Ռուբեն Վարդանյանի մի համախոհը շրջափակում է արցախահայության անվտանգությունն ապահովվող Ռուսաստանի դեսպանատան մուտքերը, մյուս համախոհը Հանրապետության հրապարակում է անհասկանալի ելույթներ ունենում:

Սա Արևմուտքի կողմից մեզնով Ռուսաստանի դեմ իրականացված բազմաթիվ հրեշավոր ծրագրերից մեկն էր:

Որպես վերջաբան՝ Արցախում պետք է հայերն ապրեն անվտանգ, սա է գլխավորը, որպեսզի 2023-ի սեպտեմբերի 21-ին մահացած հանրապետությունից հառնի Հայրենիքը:

Արևմուտքը 2018-ին թվականին գունավոր հեղափոխությամբ ամբողջովին վերցրեց իշխանությունը Հայաստանում, և մինչ այժմ նրանց է պատկանում Նիկոլի գլխավորությամբ:

Այս պահին տեղափոխության՝ ասել է թե, Նիկոլին մեկ ուրիշ արևմտյան պրոյեկտով փոխելու վտանգ կա, բայց իրական իշխանափոխության նախադրյալներ չկան, որն ամբողջությամբ կմաքրի Հայաստանն արևմտյան օրակարգը սպասարկողներից:

Թողնում ենք էմոցիաները, միայն սառը դատողություն, ինչքան էլ իրականությունը դաժան և ցավոտ լինի:

Եթե արցախահայությունը լքում է Արցախը, ապա շատ կարճ ժամանակ անց, Հայաստանը դառնում է Սիրիա և թաղվում արյան մեջ:

Որքան հնարավոր է պարզ իրերի վիճակի մասին:

Եթե Արցախում չեն լինում հայեր՝ Ռուսաստանը՝ ի դեմս իր խաղաղապահների անելիք չի ունենում Արցախում, հաջորդ քայլով սկսում են Ռուսաստանին Հայաստանից հանելու գործընթացը, սրան սինխրոն Արևմուտքն Ադրբեջանին արտոնելու է հարձակվել Հայաստանի վրա, Թուրքիայի գործուն մասնակցությամբ: Այս ամենին չի կարող անտարբեր մնալ Իրանը՝ ելնելով իր շահերից խառնվելու կոնֆլիկտին Սյունիքում, կասկած անգամ չկա, որ առանց վարանելու այս ամենին անմիջական և մեծ մասնակցություն է ունենալու Ռուսաստանը, այդ ժամանակ չեք կարող ոչ մի տեղից պեղել «ռուս-թուրքական» դաշինքի մասին խոսողներին, քանզի իրենց միսիան արդեն ավարտված է լինելու:

Այս չորս ուժերն իրար բախվելու են Հայաստանում, սա է սիրիական սցենարը:
Այս նպատակով է իշխանությունը եկած օրվանից հակառուսական և հակաիրանական քաղաքական կուրս ընտրել:

Բայց չմոռանանք այս մեծ աշխարհաքաղաքական դավադրության անունն ինչի են դնելու՝ պայքար «հանուն» ՀՀ ինքնիշխանության. պատկերացնում եք, ինքնիշխանությունից են խոսում մարդիկ՝ ովքեր Հայաստանի սուվերեն տարածք հանդիսացող Երասխում չեն կարողանում գործարան շահագործել, թշնամին չի թողնում:

Օրեր առաջ նկար էի գցել ուկրաինական եղբայրական գերեզմանատնից՝ նշելով, թե ինչի է տեղի ունենում, երբ պետությունների շարժվում են Արևմտյան (ՆԱՏՕ)-ի սցենարով:
Մեզ մոտ ավելի դաժան եղավ, միայն դատարկ փոսեր են, կամ ծնողը թաղում է որդուն և լքում գերեզմանը՝ չիմանալով այլևս կայցելի, թե ոչ...

Սա անասելի արհավիրք է, այս ամենի մասնակիցները (անկախ ժամանակագրությունից) դաժան են պատժվելու, անմասն չեն մնալու նաև տեղի ունեցողին անտարբերները և անձնական շահ փնտրողները:

Աստված ամենաարդարն է:

Հայաստանն ունի մոտ 3 միլիոն բնակչություն, խիստ սահմանափակ ռազմական ռեսուրս, բարոյալքված, պառակտված հասարակություն, անհասկանալի, թույլ, անմիաբան քաղաքական համակարգ:

Թուրքիա. բնակչությունը 85 միլիոն, տարածքով 25 անգամ Հայաստանից մեծ, բանակը ՆԱՏՕ-ի երկրորդ բանակն է:
Թուրքիան Հայաստանի նկատմամբ թշնամական դիրքորոշում ունի, բազմիցս արտահայտվել է տարածքային նկրտումների և իր պատկերացրած Հայաստանի մասին(տե՛ս Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը):

Ադրբեջանի մասին անիմաստ է խոսել, քանզի ամենամսյա հաճախականությամբ, ամենաբարձր մակարդակով(ընդհուպ նախագահ) խոսում են Արևելյան Ադրբեջանի մասին՝ նկատի ունենալով Հայաստանի տարածքը:
Ռազմական պոտենցիալի մասին չխոսենք, մեր զինանոցների հաշվին էլ են զինվում:

Վրաստանը 2020-ին փակել էր ճանապարհը Հայաստան եկող զինտեխնիկայի համար:

Իրան. Իրանը Հայաստանի նկատմամբ ունի բարեկամական վերաբերմունք, եթե հակարևմտյան քաղաքական կուրսի մեջ է Հայաստանը, թշնամական, եթե պրոարևմտյան կուրսի մեջ է:

Շատ վաղուց ՀՀ իշխանությունները խոսում են Ռուսաստանի վատ դաշնակից լինելու մասին, իսկ վերջին ամիսներին Ռուսաստանին սարքել են միակ թշնամի:

Հիմա հարց. ո՞ւմ պատվիրով և ո՞ւր են տանում Ռուսաստանին հիմնական թշնամի համարող իշխանությունները և նմանատիպ հռետորաբանությամբ հանդես եկող «ընդդիմությունը»:

«Ես Արցախում ծնվել եմ, Արցախում ապրում եմ, Արցախում էլ ապրելու եմ»:

Վիտալի Բալասանյան ապրես:

Հայաստանը Սիրիա սարքելու համար, պետք է Արևմուտքն ամեն կերպ դուրս հանի ռուս խաղաղապահներին Արցախից, հետևաբար պետք է անի ամեն բան, որպեսզի Արցախում հայ չապրի:

Արևմուտքը Հայաստանի մասով երեկ գերակտիվացել էր, սա նշանակում է մի մեծ աղետ են ուզում բերել մեր գլխին:
Երեկ Հայաստան է ժամանում ԱՄՆ միջազգային զարգացման տնօրենը, և բոցաշունչ տողեր ասում, որ ոչ մի կերպ չի կարող խախտվել ՀՀ ինքնիշխանությունը, եթե նման բան լինի պետք է ամեն կերպ պայքարել դրա դեմ, թարգմանաբար նշանակում է Հայաստանին պարտադրում են գնալ մեծ պատերազմի:

Սրանից ժամեր առաջ, վերջինիս վերադասներից մեկը՝ ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինկենը Թուրքիայի ագն Հական Ֆիդանի հետ քննարկում է Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ցամաքային կապի հարցը Հայաստանով:

Ավելի պարզ. Թուրքիային և Ադրբեջանին արտոնում են միջանցք բացել, Հայաստանին ասում են չթողնես այդ միջանցքը բացվի, իրենց գործակալական ցանցն ու դրածո իշխանություններն էլ հակառուսականություն են քարոզում:

Նպատակը մեկն է, Հայաստանով մեծ պատերազմ հրահրել, և այդ պատերազմում ներքաշել Ռուսաստանին և Իրանին:
Սա Արևմուտքի մասով:

Ռուսաստանը երեկ Ադրբեջանի հետ վարում է բանակցություններ, որպեսզի 10 տարով երկարացնի ռուս խաղաղապահների առաքելության ժամկետը, և ավելացնի զորակազմի քանակը, ինչը կերաշխավորի արցախցիների անվտանգությունը:

Սրան հետևում է վառելիքի պահեստի պայթյունը Արցախում,ինչն իսկական քաոս է ստեղծում, նպատակն այս է՝ արցախցին պետք է սարսափի Արցախում ապրելու մտքից:

Նշենք նաև Վիտալի Բալասանյանի շատ կարևոր մեսիջը, որ դուրս չի գալու Արցախից, ծնվել է, ապրել է և ապրելու է Արցախում: Այստեղ է այն կարևոր հարցի պատասխանը, թե ինչու են տարբեր շրջանակներ՝ հիմնականում ուլտրաազգայնական, թիրախավորել Վիտալի Բալասանյանին, որի դեմ վերջին շրջանում ամենամեծ տեղեկատվական արշավը սկսեց Ռուբեն Վարդանյանը և պետնախարար նշանակվելուն պես գործից ազատեց:

Ռուբեն Վարդանյանի Արցախ գալով սկսվեց արցախցու խնդիրները՝ ընդհուպ ցեղասպանություն և գաղթ: Այս հակահային մեկդ հարցրեք, ում ցուցումով և ում հույսով էիր Արցախի կարգավիճակի հարցը բարձրացնում, ինչին դեմ էին տարածաշրջանի երկու առանցքային խաղացող՝ Ռուսաստանն ու Իրանը:

«Եղնիկների» զորամասի հրամանատար Կարեն Ջալավյանը(Քյոխ) նման միտք է հայտնել. «Եթե դեմքով շջվենք դեպի Աստված, կվերադարձնենք մեր բանակի երբեմնի փառքը»:
Շատ տեղերում քննադատություն և ծաղր նկատեցի, շատ քիչ տեղերում համակարծություն:

Մենք այդպես էլ չենք ուզում հասկանանք, որ մեր մեղքերն են շատացել, ոչ թե թշնամին է հզորացել:

Այդ մեղքերի ձգտումից էլ ձևավորվել է արտաքին քաղաքական կուրսը դեպի Արևմուտք, որտեղից մեզ քարոզում են անաստվածության, եսակենտրոնություն, փողի աշխատելու անհագ ցանկություն(կարևոր չէ, թե ոնց), ուրիշի ցավի նկատմամբ անտարբերություն, զվարճության, զեխության և նմանատիպ այլ բաներ:

Թարմ օրինակը. Երևանում 30%-ով աճել են բնակարանների վարձերը, սա չի կարող հետևանք չունենալ: Մարդու արյան հաշվին փող աշխատելը չի կարող հենց այնպես անցնել: