Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներ» վեպում ծառա Գրիգորին Սմերդյակովին մի առիթով ասում է բաղնիքի բորբոսից ծնված:
Երեկ գրառում էի արել, որ «չուլանից» դուրս եկածը խոսում է այն բանի մասին, թե ինչ անասելի խորությամբ ենք թաղված եղել անբարոյականության և անարդարության մեջ, ինչի արդյունքում նման դեմքով և կերպարանքով նզովքի ենք արժանացել:

Այսօր մեր տեղական Սմերդյակովն ապացուցեց գրառման ճշմարտացիությունը, ֆեյսբուքն էլ այդ գրառումը ջնջեց և զգուշացրեց, որ հաջորդիվ հնարավոր է պրոֆիլս փակվի:

Եկեղեցու դեմ դուրս եկողները ողորմելիներ են, որոնք նման են այն մրջյուններին, որոնք ուզում են հաստաբուն ծառին վնաս տալ:

Ուկրաինայի «հաջողություններով» ուրախացողները ողջունում են Հայաստանի կործանումը:

Թուրքիայի, Ուկրաինայի և Ադրբեջանի տերերը՝ Հավաքական Արևմուտքը և նպատակները՝ օգտագործվում են Ռուսաստանին հյուծելու համար, նույնն են:
Ռուսաստանին հյուծելու գլխավոր ուղղություններից մեկը Հարավային Կովկասն է Հայաստանով:

Ուկրաինայի իրական հաջողությունը թուրք-ադրբեջանական տանդեմի համար հնարավորություն է Հայաստանն ամբողջությամբ գրավելու համար:

«Իրական Հայաստանի» կրեդոն թշնամուն զիջելն է:
Նոր զիջումները խաղաղ ճանապարհով կարող են վտանգել Նիկոլի իշխանական աթոռը, որն էլ անմիջական սպառնալիք է իր ֆիզիկական անվտանգությանը, ուստի պետք է փորձված ձևով՝ ռազմական ճանապարհով, բայց մինչ այդ պետք է «մեղավորներ» կարգել:

Արցախի հանձնման պատասխանատվությունը կարողացան բարդել պատմության նոր և նորագույն շրջանում Հայոց պետականության հարցը բարձրացրած և երաշխավորած Ռուսաստանի վրա, նոր կորուստների պատասխանատվությունը՝ Հայոց պետականության անկումը, փորձում են դնել Հայկականությունը գրեթե հազար ութ հարյուր տարի պահած և պահպանած Հայ առաքելական եկեղեցու վրա:
Եկեղեցու իմաստությունը թույլի չի տա ուտել իրեն տրված այդ խայծը և ամեն ճղճղան լրբաձայնի ականջալուր չի կարող լինել:

Այս ամենը չպետք է մոռացության տա գլխավորը՝ Նիկոլը հետևանք է, պատճառը՝ անասելի անբարոյականության և անարդարության մեջ թաղված լինելու:

Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ունի 1700 և ավելի տարվա պատմություն։ Այդ հաստատությունը անցել է պատմական բազմաթիվ փորձությունների միջով, պահպանել է ինքնությունը, հավատը և ազգային ոգին՝ երբեմն լինելով վերջին ապաստանը հայության համար։
Այսօր, երբ երկրի ներսում կրկին փոթորկվում են կրքերը, ու տարբեր մարդիկ փորձում են «խելք սովորեցնել» Եկեղեցուն՝ հուշելով, թե ինչպես պետք է արձագանքել իշխանության հակաեկեղեցական հայտարարություններին, արժե մի պահ կանգ առնել։ Որքան միամիտ են նրանք, ովքեր կարծում են, թե Եկեղեցին պետք է դառնա հույզերի գործիք։
ՀԱԵ-ն չի կարող արձագանքել ռեակցիայով՝ հենվելով հուզական ալիքների վրա։ Նա տեսել է, թե որքան փխրուն են հարյուր հազարավոր մարդկանց բառերը, երբ գործի է հասնում։ Նա տեսել է, որ նույն այդ բազմությամբ անգամ մենք չենք կարողացել պաշտպանել Արցախը այս սրիկաներից։ Ու հենց այդ պատճառով նա չի շտապում կոչեր անել, որոնց հետևանքների համար պատասխանատու պիտի լինի ինքն ու ոչ թե նրանք, ովքեր մի պահ պոռթկում են ու հետո մոռանում։
Պարտավորվածություն մի Եկեղեցու հանդեպ, որի դռները երբեք չեն փակվել
Չեմ հանդիսանում Հայ Առաքելական Եկեղեցու անդամ, բայց զգում եմ խոր պարտավորվածություն նրա հանդեպ։ Եկեղեցին՝ իր հյուրընկալ ու արժանապատիվ ավանդույթներով, սրբազան դեր է ունեցել մեր պատմության մեջ։
Ինձ համար հատկապես մեծ արժեք ունի այն, որ 110 տարի առաջ, երբ եզդիները կոտորածների ու հալածանքների զոհ էին դառնում, հենց Հայ Առաքելական Եկեղեցին էր նրանց ապաստարան տալիս։ Ու երբեք, չփորձեց դավանափոխ անել մեր պապերին։ Մինչդեռ այն ժամանակ գործող այլ եկեղեցիներ, տարբեր պայմաններով կամ ճնշումներով, հաճախ նման փորձեր անում էին։
Սա հավատքի մասին չէ միայն։ Սա բարոյականության, մարդկայնության ու պատասխանատվության հարց է։

Եկեղեցին չի պատկանում ժողովրդին։ Եկեղեցին Աստծունն է, իսկ ժողովուրդը պիտի լինի այդ Եկեղեցու մի մասը, այսինքն` հենց Եկեղեցին և պատկանի Աստծուն։ Եթե մարդիկ ասում են, որ Եկեղեցին իրենցն է, բայց գաղափար անգամ չունեն Եկեղեցու Դավանությունից ու Վարդապետությունից, չեն խոստավանում իրենց մեղքերը, չեն մասնակցում Սուրբ Պատարագներին և չեն միանում Տեր Հիսուս Քրիստոսին, չեն ապրում քրիստոնեական կենցաղով, ապրում են այս աշխարհի օրակարգով, չեն ապրում Եկեղեցու տոնացույցով, չեն ընթերցում Սուրբ Գիրքն ու չեն ապրում Սուրբ Գրքի պատվիրաններով, չեն պատվում Սրբերին և չեն առաջանորդվում նրանց խրատներով, ապա սուտ ու փուչ է այդ մարդկանց խոսքերը։ Եկեղեցին չի պատկանում պղծախոսներին ու քաղաքական դիակներին։ Եկեղեցին չի պատկանում ստախոսներին ու իրենց շահը փնտրող կեղծավորներին։ Եկեղեցին` Աստուծո մոտ շտապող և Աստծուն սիրող հավատացյալներն են և ոչ թե ամբողջ ազգը։ Չմտածեք, թե Ամեն Աստված կանչող անաստված Եկեղեցու մի մասն է կամ էլ սեփականատերն է։ Եկեղեցին ձեզ համար Կասկադը չէ, որ բոլորինը լինի։ Տանը նստած Եկեղեցի եք խաղում, ֆեյսբուքի պատատակերին քրիստոնյա եք ձևանում ու անամոթի նման խոսում քրիստոնեությունից` գաղափար անգամ չունենալով, թե ով է իսկական քրիստոնյան։ Բավական է էժան խոսակցություններ վարեք։ Իսկ պղծախոսները դժոխքի հուրն են բորբոքում, երբ խոսում են Եկեղեցուց և նույն պահին հայհոյում հոգևորականներին, անգամ եթե իսկապես ամենաանարժան հոգևորականը լինի։

Գրծ. 23:3-5: "Այն ժամանակ Պողոսը նրան ասաց. «Աստված է քեզ խփելու, սպիտակեցրա՛ծ պատ, և դու նստում ես, որ օրենքի՞ համաձայն ինձ դատես, մինչդեռ հրամայում ես, որ անօրեն կերպով ինձ հարվածեն»։ Շուրջը կանգնածներն ասացին. «Աստծու քահանայապետի՞ն ես հայհոյում»։ Պողոսն ասաց. «Չգիտեի, եղբայրնե՛ր, որ քահանայապետն է, քանի որ գրված է. «Քո ժողովրդի իշխանին չպիտի անիծես» ։"

Սուրբ Պողոս առաքյալը անգամ Տիրոջը խաչողներին չանարգեց, քանզի եթե նա իր պաշտոնի մեջ է, ապա նրա հետ միասին հայհոյվում է նաև պաշտոնն ու կարգը։ Հետո կասեք` ազգը պատուհասվում է։ Եթե այսպես շարունակվի, ապա ոչ ազգ կմնա, ոչ էլ Հայրենիք։

Սուրբ Հարության Տաճար

Թալեաթ, Էնվեր և Ջեմալ փաշաները միասին այնքան բարոյական և նյութական վնաս չեն տվել Արևմտյան Հայաստանին, որքան հայ արևմտամետները Նիկոլի գլխավորությամբ Արևելյան Հայաստանին, այս տողերի մեջ որևէ չափազանցություն չկա:

Այս ամենի պատճառը հակիրճ ստորև շարադրված է, ոչ մի կերպ պետք չէ տրվել սադրանքին:

Եվ ով այս վեմի վրա ընկնի, կփշրվի, և ում վրա այն ընկնի, նրան կճզմի:
Մատթևոս 21:44

Եկեղեցին չի պատկանում ժողովրդին, Եկեղեցին Աստծունն է:

Եկեղեցին մինչ այս պահը չի հայտնել, որ ունի աշխարհիկների աջակցության կարիքը, եկեղեցու ուժն ու զորությունը մարդկանցից չէ:

Ովքեր եկեղեցին փորձում են օգտագործել այսրոպեական շահերի համար մասնակից են դառնում Նիկոլի պիղծ խաղին, որի համար շատ ծանր պատասխան են տալու:

Ստեղծված իրավիճակը վերլուծելուց և գնահատելուց՝ պետք է կարմիր թելի նման անցնի այն փաստը, որ Նիկոլն անասելի անարդարության և անբարոյականության հետևանք է, ու այդ ամենի կարկառուն ներկայացուցիչները չեն կարող իրավիճակ շտկել, այսինքն՝ պատճառը չի կարող հետևանքն ուղղել:

Հետևանքը շտկելու համար, նախ պետք է պատճառը չեզոքացնել:

ԱՄՆ-Իրան միջուկային բանակցությունները մտնում են փակուղի, սա նշանակում է մոտենում ենք Իրան-Իսրայել ուղիղ առճակատման:

Հոդվածը մեկ տարվա է, բայց արդիական:

http://www.irates.am/hy'/1712411411

ԱՄՆ-Իրան միջուկային բանակցությունների վեցերորդ փուլը տեղի կունենա կիրակի Օմանում, թե ինչ ելք կունենա, պարզ է դառնում Պետդեպի հայտարարությունից, ըստ որի ԱՄՆ Իրաքում իր դեսպանատան աշխատակիցներին տարհանում է:

Համաշխարհային նոր իրողությունների, Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը 2021 թվականից «անխախտ» պահած Իրանի մասին և ոչ միայն:

https://youtu.be/uFW-ugIPu-A

Եղիան մարդ էր մեզ նման՝ կրքերի ենթակա. նա աղոթեց, ու երկրի վրայ երեք տարի ու վեց ամիս անձրև չտեղաց: Ապա դարձյալ աղոթեց, և երկինքը անձրև տվեց, ու երկիրը բուսցրեց իր պտուղը:

Հակոբոս 5:17-18

ԽՍՀՄ-ԱՄՆ երկխոսությունից մինչև Իրան-Իսրայել հակամարտություն և Հայաստանն այս ամենի համատեքստում:
Եկեղեցու դեմ արշավի նպատակը և ոչ միայն:

https://youtu.be/v-YZnIJLv-4?si=nfJR1Up1GO-YotsY

«Ինքնիշխանություն» լոզունգով վիլայեթացվում է Հայաստանը:
Ավաղ շատերի համար շատ երկար ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի հասկանան մի պարզ ճշմարտություն՝ Նիկոլը դրսում թշնամի չունի, նրա թշնամիները ներսում են:

Առաջ Հայաստանը Վանքերի երկիր էր, իսկ հիմա` կուսակցությունների։ Առաջ հոգևորն էր հետաքրքիր, իսկ հիմա` մարմնավորը։ Առաջ աղոթքի մասին էինք խոսում, իսկ հիմա` ատելության։ Առաջ կար` մեկ հավատ, մեկ Եկեղեցի, իսկ հիմա դարձել ենք` պառակտված ու բզկտված։ Ատելությունը թանձրացրել է օդը և սևացրել երկինքը։

Այժմ ինչպես խոսեմ իմ Հայրենիքի մասին...
Կարող եմ ասել` աղանդների երկիր, բայց ոչ` վանքերի։ Կարող եմ խոսել հազարավոր մարդկանց մասին, ովքեր իրենց քրիստոնյա են կոչում, բայց չեն հավատում, որ Տեր Հիսուս Քրիստոսն Աստված է։ Կարող եմ խոսել` հինդուիզմ ընդունած ու իրենց քրիստոնյա կոչող յոգերի մասին։ Կարող եմ խոսել` հեթանոսների մասին, որ դևերին զոհեր են մատուցում այն հողի վրա, որ ոռոգված է սրբերի արյամբ։ Կարող եմ խոսել` խաղատների, հասարակած տների, թատրոնների ու մնացած այլ խեղկատակությունների մասին, որ սիրեց մեր ժողովուրդը` ատելով հավատի սուրբ ճանապարհը։ Կարող եմ խոսել` Եկեղեցի հաճախող, բայց ամեն բանից անտեղյակ մեր ժողովրդի մեծ մասի մասին, ովքեր բոլորովին անտեղյակ են հոգևոր խորհուրդներից։ Կարող եմ խոսել` հոգևոր տգիտության ու մեր մեծամտության մասին, որ մինչ օրս մեր ազգի մեծ մասը մտածում է, թե իրենք քրիստոնյա են, այն էլ` առաջին քրիստոնյա ազգը։ Առաջին քրիստոնյա ազգը էլ չկա, որովհետև դարձել է վերջինը։ Ու դուք կարող եք հազար անգամ չհամաձայնվել ինձ հետ, բայց ես նայում եք պտուղներին և ոչ թե մարդկանց կարծիքին։ Նայեք մեր հոգևոր թշվառությանը...բոլորս նույն կաթսայի մեջ ենք։ Ո՞վ կարող է խոսել Ուղղափառ հավատի մասին և պարզ ճակատով ասել, որ Ուղղափառ ենք։ Մարդիկ անգամ չգիտեն , թե ուղղափառն ինչ բան է և անգամ ասում են, որ իրենք ուղղափառ չեն, այլ` առաքելական։ Ցավում եմ, բայց սա հոգևոր տգիտության անդունդն է։

Կարդացեք Եզեկիելի գիրքը...շատ հետաքրքիր բաներ կան գրված մեր մասին։
Ես վատատես չեմ, ուղղակի չեմ ուզում սուտ ու փուչ երազներով ապրել։ Հասկացեք, որ Եկեղեցու բակերում դհոլ խբելն ու զուռնա նվագելը հոգևորի հետ ընդհանրապես կապ չունի։ Տեսախցիկի առջև փիլիսոփայելն ու գեղեցիկ հոլովակներ պատրաստելը հավատքի հետ կապ չունի։ Եթե հանենք այս ամենը, ապա տակը կմնան ցամաքած ոսկորներ։ Միայն մեր Սրբերի աղոթքներով է, որ դեռ կանք ու գոյատևում ենք։

Կներեք ինձ անկեղծ լինելու համար, բայց մենք հեռու ենք ճշմարիտ քրիստոնեությունից։

Մի փոքր խումբ կա, մի փոքրիկ մաս է մնացել, որ լուռ տառապում է և արցունք թափում այս ամենի համար։

Հիմա էլ ամբողջ ազգով իրար միս ենք կռծում և չենք ուզում խոստովանել, որ սխալը բոլորինս է և բոլորս էլ ուղղվելու տեղ ունենք։ Հայը հային այնպես է ատում, որ պատրաստ է սպանել։ Սա է մեր իրական վիճակը, սա է մեր իրականությունը։

Հովհաննես Դպիր Հարությունյան