Մեծ հաղթանակի օրն է ցնծալից...
Հաղթանակը հիշելը, փառաբանելը մտորելու և նոր փառապանծ հաղթանակներ կերտելու ուժ և ներշնչանք է տալիս:

Ով մոռանում է անցյալը՝ սպանում է ներկան, թաղում ապագան:

Շնորհավո՛ր:

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում հայ ազգի ահռելի դերը նսեմացնողների, ֆաշիստներին «լվացողների», պատմական հին և նոր իրողությունների, Միքայել Սրբազանի գաղափարահենք առաջարկի մասին և ոչ միայն:

https://youtu.be/b8AFVcybZBc?si=u5unhQyJxawNARFl

2020-ի մայիսին այսպիսի բաներ էր խոսում Նիկոլը, իսկ արձագանքողները շատ քիչ էին, 44-օրյա պատերազմից հետո հասկացան, թե ինչ վատն է Նիկոլը, իրականում լավ էլ հասկանում էին, ուղղակի պաշտոն, տենդեռ և նմանատիպ այլ խնդիրներ ունեին, լավ էին հասկանում նաև Արցախում:

Հայկականությունը գրեթե հազար ութ հարյուր տարի պահել և պահպանել է Հայ Առաքելական Եկեղեցին, Հայոց պետականության լինելության պատճառը պատմության նոր և նորագույն շրջանում Ռուսաստանն է, սա պատմական փաստ է:

Տարածաշրջանում Արևմուտքի շահերն առաջ տանող Թուրքիայի համար Հայաստանը թուրքական վիլայեթ է, Հայաստանի ղեկավարը ոչ ավել, քան վիլայեթի ղեկավարը:
Այս մոտեցման արարողակարգային արտահայտումն էր, երբ Էրդողանի ինագուրացիային Նիկոլին նստեցրել էին երկրորդ շարքում՝ Ալիևի մեջքի ետևում և միջոցառմանը ներկա գտնվող բոլոր երկրների առաջնորդների անունները նշվեց, բացի Հայաստանի ղեկավարի անունից:

Հանուն Հայաստանի անկախության և ինքնիշխանության, պետք է սկսել հակաարևմետյան, հակաթուրքական և հակաեվրոպական դիմադրություն:

ԱՄՆ պետքարտուղար, համատեղության կարգով նաև ԱՄՆ նախագահի ազգային անվտանգության հարցերով օգնականի պարտականությունները կատարող Մարկո Ռուբիոն Նիկոլին մեսիջ է հղել՝ զգուշացնելով հակամարտության իրական ռիսկի մասին:

Սա Նիկոլին զգուշացում է, որը կարող է լինել ինչ-որ հարցերում հապաղելու, կամ սցենարից չշեղվելու համար:

Պատերազմը կարող է վտանգել Նիկոլի իշխանական աթոռը, ինչը երաշխավորում է նրա ֆիզիկական անվտանգությունը, իսկ նա իր ֆիզիկական անվտանգության համար միշտ զոհում է հայկական շահը:

Իսկ եթե մեկն այլ բան ուսուցանի և չանսա մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի ողջամիտ խոսքերին և այն վարդապետությանը, որ աստվածապաշտության համապատասխան է, այդպիսին գոռոզամիտ է և ոչինչ չգիտե, այլ բռնված է հակառակության խոսքեր և խնդիրներ առաջացնելու հիվանդությամբ, որոնցից առաջ են գալիս նախանձ, կռիվ, հայհոյություններ, չար կասկածներ, խարդախություններ մտքով ապականված և ճշմարտությունից հեռացած մարդկանց միջև, որոնք շահի աղբյուր են համարում աստվածապաշտությունը: Բայց դու այդպիսիններից հեռու՛ պահիր քեզ:
Իրոք, աստվածապաշտությունը շահի աղբյուր է նրանց համար, ովքեր գոհ են իրենց վիճակից, որովհետև ոչինչ չբերեցինք աշխարհ, ոչ էլ պիտի կարողանանք տանել: Այլ ունենք կերակուր և հանդերձներ ու դրանցով էլ բավականանք: Իսկ ովքեր հարստանալ են ուզում, ընկնում են փորձության, որոգայթի և բազում անմիտ ու վնասակար ցանկությունների մեջ, որոնք ընկղմում-տանում են մարդկանց դեպի կործանում և դեպի կորուստ, որովհետև բոլոր չարիքների արմատը փողասիրությունն է, որին ոմանք ձգտելով՝ մոլորվեցին հավատից և իրենք իրենց գցեցին բազում ցավերի մեջ:

Ա Տիմոթեոսին 6:3-10

Մայիս 28 շնորհավո՛ր...

Երբ չի մնում ելք ու ճար,
Խենթերն են գտնում հնար,
Այսպես ծագեց, արեգակեց
Սարդարապատի մարտը մեծ...

Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Գևորգ Ե Սուրենյանցի կոչը հայ ժողովրդին.

«Ա՛զգ հայոց, թուրքը՝ մեր բանական հոտի դարավոր թշնամին նվաճել է Ալեքսանդրապոլը, շարժվում է դեպի սիրտը մեր երկրի, մեր հավատի, մեր կենսագրության: Գալիս է Արարատյան Երկրի վրա:
Թուրքը, կոտորած ու ավեր փռելով գալիս է, և մեր զորապետներն էլ այլ ելք չեն գտնում այդ աղետից, քան հայոց հայրապետին փախուստի մղել: Նրանք ինձ առաջարկում են ոսոխի բերանին թողնել Մայր Աթոռ Սրբ. Էջմիածինը, մեր սրբարանը, հայ ժողովրդի վերջին կտորը:
Ո՛չ և ո՛չ: Հազար անգամ ո՛չ: Ես չեմ լքի մեր սուրբ նախնիներից ավանդ մնացած Մայր Աթոռը: Եթե հայ ժողովուրդը չի կարող թշնամու առաջխաղացումը կասեցնել, եթե ի զորու չէ փրկելու մեր սրբությունները, ապա ես ինքս սուր կվերցնեմ և կ՛ընկնեմ Մայր Տաճարի գավիթում, բայց չեմ հեռանա պապերից ավանդ մնացած Սուրբ աթոռից։
Իսկ եթե եկել է վերջը, ապա այն ինչո՞ւ չընդունենք պատվով ու քաջությամբ, և ո՛չ թե ողորմելի ստրուկի պես ոսոխի առաջ սողալով: Մեր պատմության անցյալ դարերը լիքն են քաջությամբ ներկված նահատակների արյամբ: Դրանով չի սպառվել մեր արյունը և ուժը: Դարեր շարունակ հայ ազգն ապրել է ինքնության համար պայքարելով: Դրա համար է, որ զանգվածային կոտորածներով հարուստ մեր կենսագրությունը չ՛ի ունեցել և չ՛ի ունենա վերջին վերջակետ:
Ուրեմն էլ ինչո՞ւ ազգովին չբարձրանանք թշնամու դեմ, որը գալիս է ծարավ մեր վերջին արյունին»:

Անասելի խորությամբ ենք թաղված եղել անբարոյականության և անարդարություն մեջ, որի հետևանքը նման դեմքով և կերպարանքով նզովքն է:

Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներ» վեպում ծառա Գրիգորին Սմերդյակովին մի առիթով ասում է բաղնիքի բորբոսից ծնված:
Երեկ գրառում էի արել, որ «չուլանից» դուրս եկածը խոսում է այն բանի մասին, թե ինչ անասելի խորությամբ ենք թաղված եղել անբարոյականության և անարդարության մեջ, ինչի արդյունքում նման դեմքով և կերպարանքով նզովքի ենք արժանացել:

Այսօր մեր տեղական Սմերդյակովն ապացուցեց գրառման ճշմարտացիությունը, ֆեյսբուքն էլ այդ գրառումը ջնջեց և զգուշացրեց, որ հաջորդիվ հնարավոր է պրոֆիլս փակվի:

Եկեղեցու դեմ դուրս եկողները ողորմելիներ են, որոնք նման են այն մրջյուններին, որոնք ուզում են հաստաբուն ծառին վնաս տալ:

Ուկրաինայի «հաջողություններով» ուրախացողները ողջունում են Հայաստանի կործանումը:

Թուրքիայի, Ուկրաինայի և Ադրբեջանի տերերը՝ Հավաքական Արևմուտքը և նպատակները՝ օգտագործվում են Ռուսաստանին հյուծելու համար, նույնն են:
Ռուսաստանին հյուծելու գլխավոր ուղղություններից մեկը Հարավային Կովկասն է Հայաստանով:

Ուկրաինայի իրական հաջողությունը թուրք-ադրբեջանական տանդեմի համար հնարավորություն է Հայաստանն ամբողջությամբ գրավելու համար:

«Իրական Հայաստանի» կրեդոն թշնամուն զիջելն է:
Նոր զիջումները խաղաղ ճանապարհով կարող են վտանգել Նիկոլի իշխանական աթոռը, որն էլ անմիջական սպառնալիք է իր ֆիզիկական անվտանգությանը, ուստի պետք է փորձված ձևով՝ ռազմական ճանապարհով, բայց մինչ այդ պետք է «մեղավորներ» կարգել:

Արցախի հանձնման պատասխանատվությունը կարողացան բարդել պատմության նոր և նորագույն շրջանում Հայոց պետականության հարցը բարձրացրած և երաշխավորած Ռուսաստանի վրա, նոր կորուստների պատասխանատվությունը՝ Հայոց պետականության անկումը, փորձում են դնել Հայկականությունը գրեթե հազար ութ հարյուր տարի պահած և պահպանած Հայ առաքելական եկեղեցու վրա:
Եկեղեցու իմաստությունը թույլի չի տա ուտել իրեն տրված այդ խայծը և ամեն ճղճղան լրբաձայնի ականջալուր չի կարող լինել:

Այս ամենը չպետք է մոռացության տա գլխավորը՝ Նիկոլը հետևանք է, պատճառը՝ անասելի անբարոյականության և անարդարության մեջ թաղված լինելու:

Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին ունի 1700 և ավելի տարվա պատմություն։ Այդ հաստատությունը անցել է պատմական բազմաթիվ փորձությունների միջով, պահպանել է ինքնությունը, հավատը և ազգային ոգին՝ երբեմն լինելով վերջին ապաստանը հայության համար։
Այսօր, երբ երկրի ներսում կրկին փոթորկվում են կրքերը, ու տարբեր մարդիկ փորձում են «խելք սովորեցնել» Եկեղեցուն՝ հուշելով, թե ինչպես պետք է արձագանքել իշխանության հակաեկեղեցական հայտարարություններին, արժե մի պահ կանգ առնել։ Որքան միամիտ են նրանք, ովքեր կարծում են, թե Եկեղեցին պետք է դառնա հույզերի գործիք։
ՀԱԵ-ն չի կարող արձագանքել ռեակցիայով՝ հենվելով հուզական ալիքների վրա։ Նա տեսել է, թե որքան փխրուն են հարյուր հազարավոր մարդկանց բառերը, երբ գործի է հասնում։ Նա տեսել է, որ նույն այդ բազմությամբ անգամ մենք չենք կարողացել պաշտպանել Արցախը այս սրիկաներից։ Ու հենց այդ պատճառով նա չի շտապում կոչեր անել, որոնց հետևանքների համար պատասխանատու պիտի լինի ինքն ու ոչ թե նրանք, ովքեր մի պահ պոռթկում են ու հետո մոռանում։
Պարտավորվածություն մի Եկեղեցու հանդեպ, որի դռները երբեք չեն փակվել
Չեմ հանդիսանում Հայ Առաքելական Եկեղեցու անդամ, բայց զգում եմ խոր պարտավորվածություն նրա հանդեպ։ Եկեղեցին՝ իր հյուրընկալ ու արժանապատիվ ավանդույթներով, սրբազան դեր է ունեցել մեր պատմության մեջ։
Ինձ համար հատկապես մեծ արժեք ունի այն, որ 110 տարի առաջ, երբ եզդիները կոտորածների ու հալածանքների զոհ էին դառնում, հենց Հայ Առաքելական Եկեղեցին էր նրանց ապաստարան տալիս։ Ու երբեք, չփորձեց դավանափոխ անել մեր պապերին։ Մինչդեռ այն ժամանակ գործող այլ եկեղեցիներ, տարբեր պայմաններով կամ ճնշումներով, հաճախ նման փորձեր անում էին։
Սա հավատքի մասին չէ միայն։ Սա բարոյականության, մարդկայնության ու պատասխանատվության հարց է։

Եկեղեցին չի պատկանում ժողովրդին։ Եկեղեցին Աստծունն է, իսկ ժողովուրդը պիտի լինի այդ Եկեղեցու մի մասը, այսինքն` հենց Եկեղեցին և պատկանի Աստծուն։ Եթե մարդիկ ասում են, որ Եկեղեցին իրենցն է, բայց գաղափար անգամ չունեն Եկեղեցու Դավանությունից ու Վարդապետությունից, չեն խոստավանում իրենց մեղքերը, չեն մասնակցում Սուրբ Պատարագներին և չեն միանում Տեր Հիսուս Քրիստոսին, չեն ապրում քրիստոնեական կենցաղով, ապրում են այս աշխարհի օրակարգով, չեն ապրում Եկեղեցու տոնացույցով, չեն ընթերցում Սուրբ Գիրքն ու չեն ապրում Սուրբ Գրքի պատվիրաններով, չեն պատվում Սրբերին և չեն առաջանորդվում նրանց խրատներով, ապա սուտ ու փուչ է այդ մարդկանց խոսքերը։ Եկեղեցին չի պատկանում պղծախոսներին ու քաղաքական դիակներին։ Եկեղեցին չի պատկանում ստախոսներին ու իրենց շահը փնտրող կեղծավորներին։ Եկեղեցին` Աստուծո մոտ շտապող և Աստծուն սիրող հավատացյալներն են և ոչ թե ամբողջ ազգը։ Չմտածեք, թե Ամեն Աստված կանչող անաստված Եկեղեցու մի մասն է կամ էլ սեփականատերն է։ Եկեղեցին ձեզ համար Կասկադը չէ, որ բոլորինը լինի։ Տանը նստած Եկեղեցի եք խաղում, ֆեյսբուքի պատատակերին քրիստոնյա եք ձևանում ու անամոթի նման խոսում քրիստոնեությունից` գաղափար անգամ չունենալով, թե ով է իսկական քրիստոնյան։ Բավական է էժան խոսակցություններ վարեք։ Իսկ պղծախոսները դժոխքի հուրն են բորբոքում, երբ խոսում են Եկեղեցուց և նույն պահին հայհոյում հոգևորականներին, անգամ եթե իսկապես ամենաանարժան հոգևորականը լինի։

Գրծ. 23:3-5: "Այն ժամանակ Պողոսը նրան ասաց. «Աստված է քեզ խփելու, սպիտակեցրա՛ծ պատ, և դու նստում ես, որ օրենքի՞ համաձայն ինձ դատես, մինչդեռ հրամայում ես, որ անօրեն կերպով ինձ հարվածեն»։ Շուրջը կանգնածներն ասացին. «Աստծու քահանայապետի՞ն ես հայհոյում»։ Պողոսն ասաց. «Չգիտեի, եղբայրնե՛ր, որ քահանայապետն է, քանի որ գրված է. «Քո ժողովրդի իշխանին չպիտի անիծես» ։"

Սուրբ Պողոս առաքյալը անգամ Տիրոջը խաչողներին չանարգեց, քանզի եթե նա իր պաշտոնի մեջ է, ապա նրա հետ միասին հայհոյվում է նաև պաշտոնն ու կարգը։ Հետո կասեք` ազգը պատուհասվում է։ Եթե այսպես շարունակվի, ապա ոչ ազգ կմնա, ոչ էլ Հայրենիք։

Սուրբ Հարության Տաճար