2018-ի ապրիլի 14-ին տեղական «յաշման» անարգել մտավ հատուկ պահպանվող տարածք ռադիոտուն՝ իմանալով՝ իրենց ոչ ոք ոչինչ չի անելու(տեղական յաշմայի անդամները շատ վախկոտ են, եթե նրանց վստահեցրած չլինեին, որ իրենց ոչինչ չի պատահելու, չէին մտնի ռադիոտուն), բայց իրենք մեծամասնությանն ասեցին միացեք մեզ և ինչ ուզում եք արեք, քանզի երկրում այլևս անպատժելիություն է:

Կրթությունն առանց դաստիարակության չարիք է:

«Ճանաչել իմաստությունն ու խրատը, իմանալ հանճարի խոսքերը, ընկալել խոսքի բարդ դարձվածքները, հասկանալ ճշմարիտ արդարությունը և ուղղել իրավունքը՝ պարզամիտներին խորագիտություն և երիտասարդներին միտք ու հանճար տալու համար»

Առակաց 1-2:4

Չկա Հայաստանի լինելիության երաշխավորը՝ Արցախը:

Լինելու համար պետք է այս դավադրության տեղական կազմակերպիչները և կատարողներն ամբողջությամբ բացահայտվեն և պատժվեն՝ ասելով, թե աշխարհաքաղաքական ինչ գործընթացի համար է արվել այս ամենը, որպեսզի Արցախի ներկայիս կարգավիճակը փոխվի:

Անցած տարի այս օրը ոմանք ուրախությամբ(խոսքը մտահոգ մարդկանց մասին չէ) խոսում էին Արցախում տեղի ունեցած «իշխանափոխությունից», թե իբր հաջորդը Հայաստանում է լինելու:

Շատ երկար չէ, կարդացեք նույն օրվա գրառում է:

https://www.irates.am/hy/1694330389?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR1Py63HPC4StguA1o_1u3tuCHhb20zkoVtSuIVN3sdHfcgOUg-jd1EeVtg_aem_uXS2Z7Qm6AxJAydkiSJswQ

2022 թվականի սեպտեմբերի 12-ի լույս 13-ի գիշերը թշնամու ագրեսիային զոհ գնաց(հանուն ոչնչի) 224 հայ, կորցրինք գրեթե Երևանի չափ տարածք՝ մոտ 200 քռ/կմ, իսկ այսօր պետության կողմից ոչ մի հիշատակում, ավելին՝ զոհվածների ճշգրտված դետ ցուցակ չկա, խոսել անգամ ավելորդ է «ինքնիշխան», «սուվերեն» ՀՀ-ի կորցրած տարածքների վերադարձի մասին՝ Ջերմուկն էլ հնարավոր եղավ փրկել Արցախից եկած հատուկ ջոկատայինների օգնությամբ:

Խաչը մարտիրոսների պսակն է և նահատակների հաղթանակը,
Խաչը թագավորների թագն է և իշխանների իշխանությունը,
Խաչն այրերի շնորհն է և կանանց բարեզարդությունը,
Խաչը ծերերի ամրության ցուպն է և երիտասարդների իմաստության գավազանը:
Գրիգոր Տաթևացի

Շնորհավո՛ր, Խաչվերաց:

Ժողովուրդին չի կարելի մեղադրել:

Մի քիչ տուրք տանք մաթեմատիկային:
Գոյություն ունի 100%-ոց հանրությունը:
Հանրության 4-5%-ն ազգի ընտրյալներն են, 4-5%-ն ազգի թերմացքը(տականքը), մնացածը, անիրազեկ, միամիտ, լավ հույսով ապրող, ականջահաճո խոսքերին հեշտ հավատացող ժողովուրդը:

Իշխանության համար պայքարն այս երկու խմբերի մեջ է լինում, հաղթեցին ընտրյալները(ցավոք ընտրյալները միշտ պառակտված են լինում) ժողովուրդը գործում է ընտրյալների գործողությունների տրամաբանությամբ, հաղթեց թերմացքը(տականքը)` նրանց գործողությունների տրամաբանությամբ:

Ահա, թե ինչու չի կարելի մեղադրել ժողովուրդին:

Իսրայելի գործողությունները Լիբանանում ևս մեկ անգամ ապացուցեցին՝ աշխարհի պատմության մեջ ամենաազգայնամոլական գաղափարախոսությունը սիոնիզմն է(հուդայականություն,թալմուդ):

«ՀԱՊԿ-ը Հայաստանի ինքնիշխանության և պետականության համար սպառնալիք է»:
Սա Նիկոլի խոսքերն են, այն Նիկոլի, որը կարգվեց գունավոր հեղափոխության գլուխ, որպեսզի Հայաստանը թուրքական վիլայեթի վերածի և Ռուսաստանին հանի տարածաշրջանից, բայց 44-օրյա պատերազմից հետո օրակարգը փոխվել է: Այժմ Նիկոլի գլխավոր նպատակն իր ֆիզիկական անվտանգությունն է, որն այս պահին երաշխավորում է իր իշխանության լինելը, իսկ իր իշխանության լինելիությունը երաշխավորում է հայի և Հայաստանի հաշվին աշխարհաքաղաքական բևեռների տակ պառկելը՝ ըստ պատեհ աշխարհաքաղաքական եղանակի:

Այսօր պետական պրոպագանդան դաշտ է նետել մի տեսանյութ, թե իբր մի խումբ մարդիկ ռուսական աջակցությամբ փորձել են հեղաշրջում կազմակերպել, սրան զուգահեռ Նիկոլը համաժողովի ընթացքում հնչեցնում է այս գրառման առաջին տողը և մի շարք այլ հակառուսական հայտարարություններ:

Այս՝ դեռ ոչ առարկայական, տեղեկատվական հակառուսականության պատճառը մեկն է, խուսափել Հայաստանում Արևմուտքի կողմից սպասվող «մայդանից», որը կարող է սկսել հոկտեմբերի երկրորդ կեսից, իսկ թե ինչի հոկտեմբերի երկրորդ կեսից, այդ էլ պայմանավորված «Ֆարլեյի օրենքով», որի մասին ավելի երկար կփորձեմ գրել:

Հայոց պատմության օրացույցում մեկ սև օր էլ ավելացավ՝ սեպտեմբերի 19՝ հայաթափվեց Արցախը:

Այս օրը պետք է հիշվի ոչ միայն սգի օր, այլ նաև ամոթի, քանզի Հայաստանում իշխում էին մարդիկ, որոնք նպաստեցին այդ ամենին, իսկ հենց այդ օրերին հրճվանքով հետևում էին, թե ինչպես է թշնամին իր հատուկ ջոկատայիններով կազմակերպված կոտորած անում՝ թեթև զենքերով կիսազինված, սոված, գրեթե մեկ տարի շրջափակման մեջ եղած մեր հայրենակիցներին:

Բայց մենք այսքանից հետո պարզամիտների նման ենք մեզ պահում՝ հիմնականում խոսում ենք հետևանքից, ոչ թե պատճառից, իսկ քանի մենք անկեղծ և անաչառ չենք մենք մեր վերլուծություններում և գնահատականներում, միշտ նոր նման հետևանքներ ենք ունենալու:

Նոր հետևանքներ չունենալու համար, գոնե այս պահին պետք է գնահատական տանք, թե ինչպես և ովքեր, դրսից և ներսից ծնեցին և սնեցին Նիկոլին և իր թիմին, որոնք էլ գունավոր հեղափոխություն արեցին, սա կլինի «ապրիլի 23» հետևանքի պատճառը:

«Նոյեմբերի 9» հետևանքի պատճառին գնահատական տալու համար պետք է մեծ մասամբ հենվենք «ապրիլի 23»-ի վրա, բայց պետք է գնահատական տրվի 2020 թվականի Արցախի ընտրություններում՝ Արայիկ Հարությունյանի աջակիցներին, թե այստեղի, թե Արցախի:

«Սեպտեմբերի 19» հետևանքի պատճառից խոսելիս պետք է ճանաչենք վաշխառուի ներսի և դրսի աջակիցներին, «հասկանանք», թե ինչի էր տարածաշրջանային խաղացողների դեմ աշխարհաքաղաքական տեքստեր ասում, ինչի էր ռուսական զորախմբի դեմ ակցիաներ կազմակերպում և ինչպես «ստացվեց» բանակի վառելիքի ռեզերվի պայթյունը:

Երբ այս հարցերով «անխաթր» և անաչառ լինենք, նոր նման հետևանքներ չեն լինի և հնարավոր կլինի շտկել հետևանքները:

«Հիվանդը» մարմնի կեսը կորցրած վերակենդանացման բաժանմունքում կոմայի մեջ պառկած է, հարազատներն աղոթում են, որպեսզի չմահանա, կողքի փողոցի տղաները դհոլ զուռնով մի ծաղրածուի հետ եկել են վերակենդանացման բաժանմունք՝ հիվանդի ծնունդը շնորհավորում:

«Շնորհավոր»:

Ինչու՞ և ի՞նչ եղավ Արցախում:

Հայաստանը համաշխարհային քաղաքականության համատեքստում. համաշխարհային քաղաքականությունը «Ֆարլեյի օրենքով»: Հնարավոր զարգացումներ:

«Ֆարլեյի օրենքը» վերաբերում է ամերիկյան ընտրութուններին: Անվանումը ստացել է 20-րդ դարի կուսակցական աճպարար Ջեյմ Ֆարլեյի գործունեության արդյունքում: «Օրենքի» էությունը հետևյալն է. ընտրական տարվա հոկտեմբերի կեսերին ամերիկացիները ներքուստ որոշում են, թե ում են կողմ քվեարկելու, նրանց որոշումը կարող է փոխել պատերազմը, ընտրյալի հանկարծակի մահը կամ հոկտեմբերի կեսից մինչև նոյեմբերի 5-ը կատարվող որևէ խոշոր իրադարձություն:

Վերը նշվածի համատեքստում «Նյու-Յորք Դեյլի նյուս»-ի՝ 1956 թվականի նոյեմբերին հրատարակված հոդվածից մի հատված. «Պետքարտուղարության, Պենտագոնի և քաղաքական երկու կուսակցությունների գլխավոր դեմքերը չեն կասկածում, որ Իսրայելը Եգիպտոսի դեմ ռազմական գործողություններ է սկսել լիակատար համոզմամբ, որ Միացյալ Նահանգները երկրի նախագահի ընտրությունների նախաշեմին հրեական պատերազմի դեմ չի համարձակվի որևէ բան ձեռնարկել, այլ հակառակը՝ ամեն բան կանի, որպեսզի Իսրայելը հաղթի»:

«Ֆարլեյի օրենք»-ի մասին նման երկար նախաբանի պատճառն օրեր առաջ ՄԱԿ ԳԱ-ի պաղեստինյան հարցով բանաձևի ընդունումն էր և քվեարկությունը, որտեղ 124 պետություն աջակցել էր բանաձևին, 14 պետություն՝դեմ եղել, 43 պետություն՝ ձեռնպահ մնացել քվեարկությունից: 14 դեմ պետություններից էին ԱՄՆ-ը, Իսրայելը, Հունգարիան և Չեխիան:

Քվեարկությունը խոսում է այն մասին, որ իրականում Ամերիկայում իշխում են այն մարդիկ, ովքեր ստեղծել են Իսրայել պետությունը:

Ներկայիս գլոբալ հակամարտությունը տեղի է ունենում երկու հիմնական խմբերի միջև՝ ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքն ընդդեմ Ռուսաստան-Չինաստան-Իրան փաստացի դաշինքի:

Հակամարտության էությունը բազմաբևեռ և միաբևեռ աշխարհն է:

ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի նպատակը միաբևեռ աշխարհ կառուցելն է, որտեղ նրանք,ունենալով հեգեմոն դեր, աշխարհը տանելու են մեկ ազգ, մեկ մշակույթ, մեկ համաշխարհային կառավարություն տրամաբանությամբ:

Ռուսաստան-Չինաստան-Իրան դաշինքը այս ամենին հակադրում է պետությունների սուվերենության գաղափար՝ մշակութային ինքնատիպության պահպանմամբ, գիտատեխնիկական և տնտեսական համագործակցությամբ:

Սառը պատերազմից անմիջապես հետո սկիզբ առած այս գլոբալ հակամարտությունը , անցնելով մշակութային-հոգեբանական, ֆինանսատնտեսական մեծ պատերազմները, հասել է մեծ ռազմական առճակատման փուլին:

«Ֆարլեյի օրենք»-ի հիշատակման ամբողջ իմաստն այն է, որ միաբևեռ աշխարհ կառուցողների ճամբարում գործում են Իսրայելի շահերով՝ ամբողջ Հավաքական Արևմուտքի երկրներով և նրանց արբանյակ երկրներով, և ըստ «օրենք»-ի «գործը» սկսելու հավանական ժամկետը հոկտեմբերի կեսից նոյեմբերի 5-ն է:

«Գործ» կոչվածը պետք չէ դիտարկել միայն տաք պատերազմի տեսքով, կլինեն երկրներ, որտեղ ներքաղաքական իրավիճակը կաշխատի հօգուտ ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի:

Այս ամենը պրոյեկտենք Հարավային Կովկասի վրա:

Վրաստանի նախագահ Սալոմե Զուրաբաշվիլին բաց տեքստով, ուղիղ ասաց՝ սպասվող ընտրությունները քաղաքական չեն, գոյաբանական են, այսինքն՝ Վրաստանը որոշելու է լինել ՆԱՏՕ-Իսրայել առանցքի հետ, կամ այս առանցքի դեմ, ինչն անցնցում չի կարող լինել:

Ադրբեջանը զինվում և զորավարժություններ է անում, Ալիևի և Ադրբեջանի պետական հռետորաբանությունն ուղղված է Հայաստանի դեմ նոր պատերազմի լեգիտիմացմանը:

Հայաստանի դեպքում խնդիրը շատ ավելի բարդ է. ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքը մի կողմից «հայկական մայդան» է փորձում կազմակերպել(Նիկոլի հակառուսական հայտարարությունների և ԱԱԾ «բացահայտման» պատճառն Արևմուտքից վախն է), մյուս կողմից հրապարակ է նետել «Զանգեզուրի միջանցքի» հարցի արագ լուծումը, որն ուզում են լուծել ռազմական ճանապարհով, որի դեպքում կհասնեն իրենց պլան մաքսիմումին՝ Հարավային Կովկասը մեծ պատերազմի նոր թատերաբեմ:

Հարավային Կովկասում ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի հակառակորդը մեր բնական դաշնակից Ռուսաստանն է, որն արտաքին ճակատից զատ կատաղի պայքարի մեջ է ներսում՝ թշնամի դաշինքին ծառայողների դեմ, պայքարն այնքան է սրվել, որ Սոլովյովն իր եթերում ակնարկում է Պուտինի հրաժարականի մասին:

Հարավային Կովկասը Մեծ Մերձավոր Արևելքի հյուսիսային դարպասն է, որտեղ դաշինքի գլխավոր դերակատար և Մերձավոր Արևելքի առանցքային պետություն Իսրայելի ցեղասպան պատերազմը Գազայից տեղափոխվում է Լիբանան՝ հավանաբար «օրենքով», այսինքն՝ հոկտեմբերից կսկսվի իրական լայնամասշտաբ պատերազմ:

Այս շատ մեծ աշխարհագրություն ունեցող, թանձրաբարդ աշխարհաքաղաքական իրողությամբ պայմանավորված՝ «Ֆարլեյի օրենքով» հոկտեմբերի կեսից առաջ Հայաստանում սպասվում են իրադարձություններ, որոնք կարող են ընդհուպ հասցնել հայկական մայդանի, իսկ դրանից առաջ թիրախավորվում է Հայկականության գրեթե երկուհազարամյա երաշխավոր Հայ առաքելական եկեղեցին և Հայոց պետականության գոյության երաշխավոր Ռուսաստանը:

Հայաստանն աշխարհաքաղաքական հին իրողությունների և նոր երևույթների համատեքստում:

https://youtu.be/cWBpPczgibY?si=Qpp0nDTC3T4AXHf7

Պատմական անբեկանելի ճշմարտություն է՝ մարտնչել Սուրբ Էջմիածնի դեմ, նշանակում է մարտնչել հայոց ինքնության և գոյության դեմ, հարվածել հայոց պետականությանը. Սուրբ Էջմիածնի առաքելությունն արժեզրկելու որևէ քայլ նշանակում է փորձել տկարացնել մեր ազգին:

Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ

Սուրբ է Արարատյան այս երկիրը, ուր քաջազուն ու ազատատենչ հայոց Նահապետ Հայկը հաղթեց բռնակալ Բելին և խորտակեց չարի զորությունը։ Սուրբ է այս տեղը, ուր, Հայոց առաքելապատիվ Հայրապետ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի տեսիլքով, Աստծո Միածին Որդին երկնքից իջավ և լուսազարդելով այս նվիրական վայրը՝ հաստատեց համայն հայության հոգևոր կենտրոնը, սրբություն սրբոց միածնաէջ Մայր Տաճարը։ Հիրավի, Սուրբ Էջմիածինը մեր Տիրոջ՝ Հիսուս Քրիստոսի անգին պարգևն է մեր ազգին ու Աստծո անսպառ օրհնությունների մատռվակը աշխարհասփյուռ հավատավոր մեր ժողովրդին։

Քրիստոսի կողմից հիմնադրված ոսկեխարիսխ այս սրբավայրը մշտապես լինելու է ազգային ու հոգևոր կյանքի առանցքը, քանզի Արարատահայաց Սուրբ Էջմիածինը Աստվածադրոշմ է, Սուրբ և անկորնչելի։

Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ

Հայաստանում ընթացող պերմանենտ հեղափոխությունն անհապաղ կանգնեցնելու անհրաժեշտության, նոր արհավիրքից խուսափելու տարբերակի մասին և ոչ միայն:

https://www.youtube.com/live/qtye37eoUUQ?si=IHIdN_PaJucp7X03

Հայի, Հայաստանի և Նիկոլի շահերը համընկնո՞ւմ են:
Առաջին հայացքից աբսուրդային է թվում, թե ինչպես կարող է Հայաստանի գրեթե կեսի չափ տարածք ունեցող Արցախը միտումնավոր կորցրած, հազարավոր հայորդիների «հանուն ոչնչի» զոհած Նիկոլի շահը համընկնի հայի և Հայաստանի շահի հետ:

Հիմա ավելի պարզ. դեպի Արևմուտք գնացող Հայաստանի ղեկավարը, եթե մեր օրերում լիներ Հայաստանը ծովից ծով հասցրած Տիգրան Մեծը, արդյունքը նույնն էր լինելու՝ չնչին տարբերությամբ:

Այս աղետը շարունակական է լինելու, քանի Հայաստանը գնում է դեպի Արևմուտք, կամ քաղաքագիտական լեզվով՝ շարժվում է ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի կանխորոշված սցենարով, որտեղ Հայաստանն այս դաշինքին հետաքրքրում է այնքանով, որքանով կարող է վնասել այս դաշինքի թշնամի Ռուսաստան-Չինաստան-Իրան փաստացի դաշինքին:

Այսինքն՝ Հայաստանը շարժվում է այն ուժերի սցենարով, որով Հայաստանը պետք է զոհաբերվի մեր դաշնակցի՝ Ռուսաստանի դեմ պայքարում՝ Արցախի օրինակով: ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի սցենարով շարժվող Հայաստանը ճանաչեց Արցախն Ադրբեջանի կազմում, 150 հազար մարդու հայրենազրկեց, դարձրեց տնավեր, որպեսզի տարածաշրջանում՝ Հարավային Կովկասում , թուլացնի Ռուսաստանի դիրքերը: Այս ամենն արվեց «հանուն անկախության և ինքնիշխանության» կեղծ լոզունգով՝ էմոցիոնալ ֆոնն ապահովելով, թե իբր այս ամենն արվում է հանուն խաղաղության. սա է ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի փափուկ ուժ կոչվածը:

Հայաստանն արցախյան սցենարից զերծ պահելու համար հարկավոր է կանգնեցնել պերմանենտ(շարունակական) հեղափոխությունը(արևմտականացումը, նատօ-ականացումը, վիլայեթացումը՝ ընկալումն ըստ ճաշակի, քանի որ բնույթով և բովանդակությամբ նույնն է):

Ցանկացած երկրի արտաքին և ներքին քաղաքականության հիմնական մասն իրականացնում են ուժային կառույցները, այսինքն՝ արևմտյան սցենարն իրականացվում է Նիկոլի և Հայաստանի ուժայիններով, վերջիններս նաև Նիկոլին պահում են արևմտյան սցենարի ռելսերի մեջ:

Նիկոլը լավ հասկանում է՝ առանց իշխանության իր ֆիզիկական անվտանգությունը երաշխավորված չէ, երաշխավորված չէ իր իշխանության լինելը արևմտյան սցենարից շեղվելու պարագայում(որի զգուշացումը եղավ արդարադատության նախարարի հրաժարականի դեպքով՝ նատօ-ական հին գվարդիականի ձեռամբ), և վերջապես, որպես սևագործի ինչ-որ մի պահի Արևմուտքի կողմից կարող է զոհաբերվել՝ հետքերը մաքրելու, հասարակության մեջ եղած ատելության բարձր մակարդակը պարպելու և այդ ալիքի վրա նոր նատօ-ական բերելու համար:

Արդեն կարող ենք վերադառնալ «աբսուրդային մտքին»՝ հայի, Հայաստանի և Նիկոլի շահերը համընկնում են՝ Հայաստանի ուժայինների դիվերսիֆիկացիայով, ասել է թե՝ հայաստանակենտրոն, ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքին հստակ գնահատական տվող, Հայաստան-Ռուսաստան դաշնակցությանն այլընտրանք չփնտրող մարդկանց վստահել որոշ ուժային կառույցներ, կամ գոնե շտկել 2016 թվականի փետրվարը, երբ հակահետախուզություն իրականացնող գլխավոր կառույցը հայտնվեց ՆԱՏՕ-Իսրայել դաշինքի լիակատար ազդեցության ներքո։