«Հայաստանն Արևմուտքին հետաքրքրում է այնքանով, որքանով կարող է վնասել Ռուսաստանին, մասամբ Իրանին»:

Միաբևեռ աշխարհը մահանում է՝ ծնունդ տալով բազմաբևեռ աշխարհին:
Բազմաբևեռ աշխարհի ծնունդը հեշտ չի լինելու, դրան նախորդելու է մեծ քաոսը, որտեղ կարող են պետություններ կորչել, այդ ռիսկի գոտում է Հայաստանը: Քիչ ժամանակ է մնացել դրանից խուսափելու համար, դրանից կարող ենք խուսափել մեր կամքով կամ մեր կամքից անկախ, ինչպես հարյուր տարի առաջ:

Մեծ անկայունությունից առաջ աշխարհում փոքր կայունություն կարող է լինել՝ պայմանավորված աշխարհում անկայունություն ստեղծող պետության՝ ԱՄՆ-ի անկայունությամբ:

Արևմուտքի սուր գործիք Թուրքիան:

«Ռուս-թուրքական դաշինք», «ռուս-թուրքական վանդակ» ասողների՝ կամ արևմտյան գործակալական ցանցի կողմից աննկատ մնաց Թուրքիայի կողմից Շվեդիայի մուտքի վավերացումը ՆԱՏՕ, և դրա դիմաց Թուրքիային տրվելիք F-16-երի խմբաքանակի և 20 միլիարդ դոլարի մասին լուրը:

«Ռուս-թուրքական դաշինք» խոսույթը Արևմուտքի կողմից հայաստանյան տեղեկատվական դաշտ գցվեց 2016-ի «Քառօրյա պատերազմից» հետո, որի նպատակը դեռ այն ժամանակներից Հայաստանն այս օրվան հասցնելն էր:

Այս խոսույթը քարացրեց 2016 թվականի հեղաշրջման փորձը Թուրքիայում, երբ ամբողջ արևմտյան գործակալական ցանցը լծվեց այն քարոզին, թե իբր Էրդողանին հաջողվել է փրկվել Ռուսաստանի օգնությամբ, եթե սա իրականության հետ աղերս ունենար, ապա պետք է Թուրքիան արագ կապերը խզեր ՆԱՏՕ-ի հետ և շարժվեր դեպի ՀԱՊԿ, բայց այս ամենն այն դեպքում, եթե իրականության հետ աղերս ունենար այդ, նաև մի այլ հատկանշական պահ, Բրիտանական Թագավորությունն ի տարբերություն Հայաստանի Հանրապետության, եթե մի պաշտոնյա ձախողում է իր պաշտոնում, գործից հեռացնում են, ոչ թե պաշտոնը բարձրացնում:

Ռիչարդ Մուր՝ ներկայումս Մեծ Բրիտանիայի արտաքին հետախուզության ծառայության պետ, 2014-2017թթ. Թուրքիայում Մեծ Բրիտանիայի դեսպան: 2016 թվականի հուլիսյան դեպքերի ժամանակ Մուրը եղել է դեսպան, իր դեսպանության օրոք, եթե Էրդողանին կարողանում է «փրկել» Ռուսաստանը հեղաշրջումից, նշանակում է Մուրը նման է ՀՀ դեսպանների հիմնական մասին՝ զբաղվում են ամեն ինչով, բացի իրենց հիմնական գործից, իսկ Մուրի նման առաջխաղացումն այլ բանի մասին է, Մուրը կայացրեց էրդողանյան կամ կրոնազգայնական Թուրքիան:

Այս պրոցեսը սկսվել է նախորդ դարի վերջերից. աշխարհի տարբեր կետերում Արևմուտքը հանդիպելով Ռուսաստանի հակազդեցությանը՝ Արևմուտքը Թուրքիային վերադարձրեց հին առաքելությանը՝ սուր գործիք Ռուսաստանի դեմ, իսկ աշխարհիկ Թուրքիան չէր կարող լինել այդ գործիքը, դրա համար պետք էր ստեղծել կրոնաազգայնական Թուրքիա, գաղափարական հիմքում դնելով լեզուն, թյուրքալեզու պետություններին և ազգերին համախմբելու համար, գործի դրվեց շատերիս հայտնի պանթուրքիզմի գաղափարը, որի աշխարհագրությունն Ադրիատիկից հասնում է մինչև Սիբիր և Չինաստանի հյուսիս, ներառելով ամբողջ Միջին Ասիան և Հարավային Կովկասը:

Երիթուրքերի հեղափոխությունից(1908թ.) հետո, աշխարհիկ Թուրքիայի երաշխավորը եղել է թուրքական բանակը, դրա առաջին ապացույցը եղել է 1909 թվականի Աբդուլ Համիդի հեղաշրջման փորձի տապալումը, որը տապալեց թուրքական բանակը. 2016 թվականի հուլիսյան դեպքերը աշխարհիկ Թուրքիայի երաշխավոր՝ թուրքական բանակի չեզոքացման ակտն էր և կրոնազգայնական Թուրքիայի ծնունդը:

Մինչ կրոնազգայնական Թուրքիայի ուղիղ առճակատումը Ռուսաստանի հետ, Արևմուտքին պետք էր հզորացնել Ադրբեջանին Հայաստանի հաշվին: Ռուսաստանին այս պրոցեսից չեզոք պահելու համար պետք էր Հայաստանում սկսել հակառուսական մեծ ակտեր, Ադրբեջան-Արևմուտք արհեստական հակամարտություն, ինչ ավելի տեսանելի է, քան տարիներ առաջ:

Հարավային Կովկասում այս պրոցեսը եղել է Մեծ Բրիտանիայի և Վատիկանի ուղիղ կուռացիայի տակ, սրանով պայմամավորված է Արմեն Սարկիսյանի նախագահ կարգվելը, և հակառուսական գլխավոր անցքերում՝ «թավշյա հեղափոխության» և 44-օրյա պատերազմի էպիկենտրոններում նրա լինելը, որից հետո տարածաշրջանում Հռոմի Պապի կողմից ամենաբարձր շքանշանին արժանանալը:

Աշխարհում մեծ փոփոխություններին(միաբևեռ աշխարհի վախճան և բազմաբևեռ աշխարհի ծնունդ) նախորդելու է քաոսը, և այդ քաոսի ժամանակ է գործելու Արևմուտքի սուր գործիք Թուրքիան, որի առաջին ուղղությունը լինելու է Հարավային Կովկասը:

Նիկոլի միակ օրակարգն իր ֆիզիկական անվտանգությունն է, որն այս պահին ապահովում է իր իշխանության լինելը:
Սահմանադրություն փոխելու նպատակը Հայաստանը խաղաղ ճանապարհով Ադրբեջանին տալն է:

Պատերազմի հավանականությունը կրկին մեծ է, բայց պատերազմն Ադրբեջանի և Նիկոլի համար ռիսկեր է պարունակում: Հնարավոր է պատերազմի դեպքում Նիկոլը կորցնի իշխանությունը, և իշխանությունը հայտնվի ոչ արևմտամետ ուժերի ձեռքում, որն ուղիղ սպառնալիք է Նիկոլի ֆիզիկական անվտանգությանը(Արևմուտքն իր հետքերն արագ մաքրելու է) և Ադրբեջանին:

Այդ պատճառով Նիկոլի փորձում է Հայաստանը խաղաղ ճանապարհով տալ Ադրբեջանին(Արևմուտքին):

Երբ փորձում ես Մոսկվային հակակշռել Անկարայով և դրա համար հրապարակ ես բերում հպարտների և «դուխովների», արդյունքում Բաքուն Երևանին ստիպում է սահմանադրություն փոխել:

Հայաստանում կարող է անցնցում տեղափոխություն լինել, ոչ թե իշխանափոխություն, տեղափոխությանը հետևելու է ավելի մեծ արհավիրք, քան բոլոր եղածները. 2023 թվականի սեպտեմբերի 9-ի «ֆոկուսը» ձեզ դաս չեղավ, որին հետևեց սեպտեմբերի 19-ը, իսկ սրան հետևելու է նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը»:

Վերջին օրերին ՏՏ ոլորտի մարդկանց գրգռելը և ներթիմային կեղծ գզվռտոցն ավելի շուտ այլ բանի մասին էր քան մեծ կոռուպցիայի:

Հազարավոր կյանքեր զոհած, երկրի գրեթե քառասուն տոկոսը կորցրած, հղի կնոջը վրաերթով սպանած և շարասյունը չկանգնեցրածը, ԵԹԵ իշխանություն փոխանցի նույն աշխարհաքաղաքական բևեռին ծառայող մարդկանց, նշանակում է ավելի մեծ աղետ է սպասվում, որի պատասխանատվությունը գցում է իր պես ամբիցիոզ և ստոր տականքների գրպանը:
Սիրուց ու ատելությունից շատ, մարդկանց կուրացնում է իշխանատենչությունը:

Պետք է հստակ գիտակցենք, որ այս ամենը սխալ արտաքին քաղաքականության արդյունք էր(որը հոգևոր արմատ ունի), և հիշենք, հայը վերջին երկու դարերում, հայ արևմտամետից(լիբերալից) մեծ թշնամի չունի, իսկ ինչպես երկու դար՝ Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում՝ թշնամին:

Օրեր առաջ ԱՄՆ Կոնգրեսը հաստատեց ծայրահեղ դաշնակից Թուրքիային 40 F16 կործանիչների վաճառքը և Թուրքիային պատկանող F16-երի արդիականացման համար գումարը, որպես նպատակ նշելով ՆԱՏՕ-ի ուժեղացմանը միտված քայլ, սրան չէր կարող չհետևել նոր հակառուսական օպերացիան Հայաստանում, որը նույնպես ՆԱՏՕ-ի(Թուրքիայի) ուժեղացման համար քայլ է:

Երեկ ադրբեջանական կողմը խոսում է հայկական կողմից սադրանքի մասին, հայկական կողմը պատասխանում է այնպես, որը կհաստատի ադրբեջանական կողմի հայտարարությունը և որևէ բան անելու լեգիտիմություն կտա Ադրբեջանին, այսօր արդեն Ադրբեջանը պաշտոնապես հայտարարում է պատժիչ գործողության մասին, որի արդյունքում ունենում ենք չորս զոհ, սրան հետևում է արդեն տեղեկատվական գրոհը, իշխանության ներկայացուցիչը հայտարարում է, թե իբր Ռուսաստանը միջանցք է ուզում, իրենք չեն տալիս, տեղի ունեցածի պատճառն այդ է:

Դեպի Արևմուտք գնացող Հայաստանը պատրաստ է նոր ցեղասպանության, հանուն հակառուսականության, որն արվում է թշնամու համար, թշնամու թելադրանքով:

Արդեն մի քանի անգամ ռուսական կողմից բարձր մակարդակով հնչում է արցախցիների վերադարձի թեման, օրեր առաջ նույն թեմայով խոսեց ՌԴ ԱԳՆ տեղակալը, ու հայկական կողմից ոչ մի արձագանք, կա՞ որևէ լիազորություն ունեցող մի մարդ, կամ մարդկանց խումբ, որը զբաղվում է արցախցիների գլխավոր թեմայով, թե միայն Թուրքիայից հովանավորվող լրատվականներում ժամավաճառությամբ զբաղվողներ են կամ «բաց հասարակության հիմնադրամի» պլակատի տակ արցախցիների իրավունքներից խոսողներ:

Մինչ Արցախի կորուստը հայաստանյան հանրային դաշտում «մոդայիկ» էր այս խոսույթը՝ «սրանք եկել են Արցախը տալու», Արցախը հանձնելուց հետո դաշտ նետվեց սահմանադրություն փոխելու թեման, նույն կենտրոնի տակ աշխատող մարդիկ նոր խոսույթ են բերել՝ «սահմանադրությունը փոխում են, որպեսզի ի չիք դարձնեն անկախության հռչակագիրը, փակեն Արցախի թեման և հանեն «Հայոց ցեղասպանության» հարցը: Այստեղ կրկին պետք է հիշել հին հույներին, որոնք կարծում էին, որ արեգակն է պտտվում Երկիր մոլորակի շուրջ, ոչ թե հակառակը, նման կերպ էլ այս մարդիկ են մտածում(կամ այդպես մտածելու աշխատավարձ են ստացել), թե աշխարհի համար մենք այդքան կարևոր ենք:

Հիմա գանք խնդրի աշխարհաքաղաքական համատեքստին. Հայաստանն Արևմուտքին հետաքրքրում է այնքանով, որքանով կարող է վնասել Ռուսաստանին և մասամբ Իրանին, սա է մեր աշխարհաքաղաքական կշիռը, Արևմուտքի աչքերով Հայաստանի անկախություն,«Հայոց ցեղասպանություն», «Արցախյան հիմնախնդիր» հասկացողությունները միայն վերը նշվածում են հետաքրքիր, մնացած պարագաներում ծիծաղելի թեմաներ են:

Հայաստանում այն պրոցեսները որոնք հասցրեցին գունավոր հեղափոխության, որն էլ իր հերթին հասցրեց Արցախի կորստի և տանում է Հայաստանի վերջնական կործանման, մեկ նպատակ ունի՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից՝ հայով և Հայաստանով:

Այսպես. սահմանադրություն փոխելու նպատակն այս է՝ Հայաստանը դարձնել չեզոք(նետրալ) պետություն, որը պետք է դուրս լինի ցանկացած ռազմական դաշինքից(այստեղ ցանկացածի տակ պետք է հասկանալ ՀԱՊԿ-ը և դրա տրամաբանությունից ռուսական 102-րդ ռազմաբազան) և ՀԱԵ-ի կարգավիճակը հավասարեցնելը ցանկացած աղանդավորական կազմակերպության. այսպիսով, սահմանադրություն փոխելու նպատակը հայկականության լինելիության երաշխիքները չեզոքացնելն է:

Հայաստանի Արևմուտք գնալն ունի գաղափարական հենք, դա լիբերալ-դեմոկրատիայի ընտրությունն է, երբ էլիտաները թաղվում են անարդարության և անբարոյականության մեջ, պետությունը որպես մեքենա ճանապարհ է ընկնում դեպի Արևմուտք՝ լիցքավորված անարդարության և անբարոյականության «վառելիքով»:

Այս ամենը հետևանքն էր լիբերալ-դեմոկրատիայի(արևմտամետության), որի ամենասուր գործիքն են փորձում գործի դնել Հայաստանի վերջնական կործանման համար, այդ գործիքի անունն ազգային-պահպանողականություն, որը մեզանում ավելի շատ հայտնի «ազգայնականություն» եզրույթով:

Լիբերալիզմին կարելի է հակադրվել միայն ճշմարիտ պահպանողականությամբ, որը հիմնված Աստծու խոսքի վրա, ոչ թե սեփական մեզը խմող Նիցշեի հակամարդկային գաղափարներով ազդված ինչ-որ մի հայախոս արկածախնդրի, որի «ուսմունքը» փաթեթավորած է ազգային-պահպանողականությանբ, այս դրոշի տակ են «կռվում» հայկական տարազով անբարոյական կանայք և ամբողջ կյանքում հային հարստահարելուց բացի ուրիշ ոչինչ չարած հայախոս տղամարդիկ և սրանց խամաճիկները:

Մյունխենյան համաժողովին Նիկոլի հանդիպումները և հնչեցրած մտքերը խոսում են Արևմուտքի հովանավորությամբ Նիկոլ-Ալիև նոր հակառուսական օպերացիայի մասին, որը պատերազմով կարող է արվել, եթե սահմանադրություն փոխելը ժամանակատար լինի և վստահելի արդյունքը երաշխավորված չլինի:
Անխուսափ պատերազմը կարող է նաև տեղափոխության պատճառ դառնալ, որը Հայաստանին տանելու է նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», այս անգամ ազգային-պահպանողականների ձեռամբ:

«Ժամեր ու դպրոց բոցի մեջ կորան,
վիրավոր հայեր անխնա մեռան»:

Այսպեսի բառերով ողբերգեր են հյուսվում, երբ հայերը սպասում են Արևմուտքից օգնության՝ մասնավորապես Ֆրանսիայից:

Նման ցինիկ վերաբերմունք Ֆրանսիան չէր ցուցաբերել նույնիսկ աֆրիկյան ցեղերին, ինչ մեր օրերում մեզ:

Ընդլայնված կազմով Հայաստան ժամանած Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարարից լսում ենք. Ֆրանսիան տրամադրել է երեք GM-200 ռադար՝ թիրախը հայտնաբերելու համար, առանց խոցման միջոցի, գիշերային տեսանելիության սարքեր(որը հնարավոր է համացանցից պատվիրել) և մոտ ժամանակներս Հայաստանում կլինեն «Բաստիոն» զրահամեքենաները որոնք չեն դիմանում ձեռքի գնդացրին(ПК):

«Նման» մի այլ գործարքի մասին. Ադրբեջանը Պակիստանից գնել է 1.6 միլիարդ դոլարի JF-17 Blokc III կործանիչներ(որին դժվարությամբ է որսում С-300), բաց աղբյուրներում կործանիչի գինը մոտ 25 միլիոն դոլար է, նշանակում է խոսքը 60 կործանիչի մասին է, որով Ադրբեջանը կարող թարմացնել իր ռազմաօդային ավիապարկը:

Նաև իմանում ենք, որ Նիկոլը ֆրանսիական լրատվականին հարցազրույց է տվել և հայտնել, որ Հայաստանը սառեցրել է անդամակցությունը ՀԱՊԿ-ին:

Որպես եզրակացություն՝ կարելի է կարդալ գրառման առաջին տողը, հիշելով՝ տարածաշրջանում հավաքական Արևմուտքն ունի Թուրքիա և Ադրբեջան, իսկ Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում թշնամին:

Հարավային Կովկասում ԵՄ հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլարը բաց տեքստով ասաց, որ տարածաշրջանում իրենց համար կա Թուրքիա, և գործում են Թուրքիայի տարածաշրջանային առաջնորդության համար:

Սա նորույթ չէ, սա տասնամյակների իրողություն էլ չէ, սրա վաղեմությունը շատ հին է, ուղղակի պահն այնպիսին է, որ բաց են խաղում, որից պարզ է դառնում՝ Հայաստանը դեպի Արևմուտք տանողների կանգառը Թուրքիան է եղել, ոչ թե վերացական Արևմուտքը:

Իրավաբանները կօգնեն: Կա՞ նախադեպ, երբ մարդը, մարդուն դանակահարելով, սպանի, բայց դատարանում ասի՝ չի իմացել, որ դանակահարությունը կարող է հանգեցնել մահվան, իսկ դատարանը տգիտության կանխավարկածով ներում շնորհի:

Либо мир будет многополярным, либо он не будет существовать. Ведь если мир будет управляться из одного центра, как сейчас пытаются сделать, — центра экономической силы, центра военной силы, центра, который может диктовать свою волю другим, — то такой мир будет нежизнеспособным. Поэтому наши призывы к многополярности, к демократизации общественных и межгосударственных отношений, к включению понятия справедливости в эти отношения — все это забота о том, чтобы мир существовал.

Святейший Патриарх Московский и всея Руси Кирилл

Թուրքիայի արտգործնախարար Հաքան Ֆիդանը հայտարարել է, որ «թյուրքական աշխարհի» դարաշրջանը կսկսվի «Զանգեզուրի միջանցքի» բացմամբ:

Միջանցքը տալու ամենահավանական տարբերակը պայմանավորված պատերազմով է, ինչի փորձն ունեն ՀՀ իշխանությունները և գերազանց կատարեցին Արցախի դեպքում՝ թե տեղեկատվական դաշտում, թե ռազմական:

Տարածաշրջանում Արևմուտքին(Թուրքիա) մի զսպող ուժ կա և դա Ռուսաստանն է, ինչը նշանակում է, որ սա արվելու է Ռուսաստանի համար նոր ռազմական օջախներ ստեղծելու տրամաբանությունից:

Այս պահին ամենահավանական «խնդրի օջախ» կարող է լինել Մերձդնեստրը՝ պայմանավորված Ռուսաստանի կողմից Օդեսայի ազատագրման գործողությամբ, երբ Ռուսաստանը սկսեց Օդեսայում գործողություն իրականացնել, Արևմուտքը Ռուսաստանի համար խնդիր կստեղծի Մերձդնեստրում՝ Մոլդովայով, ինչին սինխրոն կփորձեն ապակայունացնել Հարավային Կովկասը՝ Ադրբեջանով:

Ժողովրդին պատերազմով վախացնող. նման «ղեկավար» ունեցողն արտաքին թշնամուց չի վախենա:

Այս ամենը տրամաբանական է և օրինաչափ, քանի որ Հայաստանում տարիներ շարունակ նախապատրաստվել և իրականացվել է գունավոր հեղափոխություն:

Թվում է, թե Նիկոլը Տավուշի դեպքերը չի կարողանում մարսի, բայց Նիկոլը սկսել է այս ամենը հօգուտ իրեն օգտագործել: Պետք է նշել նաև, որ հարցը չորս գյուղերը չեն, այդ տարածքներով Տավուշն ու Լոռին բացվում են Ադրբեջանի համար:

Արդեն մի քանի տեղ նկատվում են ինքնապաշտպանական ջոկատներ կազմելու մասին խոսույթները, որոնք միս ու արյուն են ստանում, ոմանց մոտ տեսնում ենք, որ պատրաստ են ջոկատներին մարտական պատրաստության դասեր տալ:

Նորմալ միջնակարգ կրթություն ստացած ցանկացած ոք գիտի, թե ինչ է լինում, երբ կանոնավոր բանակի առաջ կանգնում են «զինված» ջոկատները:

Պատերազմը պետություն ամենաբարդ միջոցառումներից է, որն ինստիտուցիոնալ մոտեցում է պահանջում, ոչ թե հայդուկային, հայդուկային մոտեցումը քիչ թե շատ արդարացվում է պետություն չունենալու պարագայում, իսկ կանոնավոր բանակ ունենալու դեպքում հայդուկային գործունեությունն իշխանությանը պատասխանատվությունից ազատել է:

Այս սցենարը ստացվելու դեպքում Հայաստանը կկորցի մի քանի անգամ շատ տարածք, Նիկոլը պատասխանատվությունից կխուսափի և նոր հնարավորություն կստանա իր հիմնական առաքելության համար գործելու:

Գունավոր հեղափոխությունը նախապատրաստվել, թույլատրվել և իրականացվել է մեկ հիմնական նպատակով՝ Ռուսաստանին հանել տարածաշրջանից, Հայաստանը դարձնել թուրքական ազդեցության գոտի(վիլայեթ):

Դեռ մարտի 8-ին ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի դեսպանատները զգուշացրել էին իրենց քաղաքացիներինեն Մոսկվայում սպասվող ահաբեկչության մասին, նշել նաև, թե որտեղ պետք է լինի ահաբեկչությունը: Ստորև կտեղադրեմ մարտի 8-ի նյութը, որը հայաստանյան լսարանի համար հրապարակել էր ԿՀՎ կառույց՝ «ազատություն» ռ/կ-ը.

Եթե մեռելները հարություն չեն առնում, ապա Քրիստոս էլ հարություն չի առել։ Եվ եթե Քրիստոս հարություն չի առել, իզուր է ձեր հավատը, և տակավին նույն մեղքերի մեջ եք։

Ինչպես Ադամով բոլորը մեռնում են, նույնպես և Քրիստոսով ամենքը պիտի կենդանանան՝ յուրաքանչյուրն իր հերթին. նախ՝ Քրիստոս, և ապա՝ քրիստոսականները՝ նրա գալստյանը.

(Ա կորնթացիներին 15:16-17-22)

Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց. օրհնյալ է Հարությունը Քրիստոսի:

Մեծ պատերազմ, որը կարող է վերածվել Երրորդ համաշխարհային պատերազմի, որից անմասն չի կարող մնալ Հայաստանը՝ գտնվելով էպիկենտրոնից քիչ հեռու՝ այս խաղում Արևմուտքի առանցքային գործիքներ Ադրբեջանի և Թուրքիայի թիրախում:

Իրան-Իսրայել պրոքսի հակամարտությունը մոտենում է ուղիղ առճակատման, սա ամբողջ Մերձավոր Արևելքը թաղելու է արյան մեջ, իսկ եթե Արևմուտքին հաջողվի Ռուսաստանին ներքաշել այս հակամարտության մեջ, ապա այն կվերածվի Երրորդ համաշխարհայինի:

Թուրքիայում տեղի ունեցողը կարող ենք դիտարկել այս տրամաբանությունից. ներքաղաքական խնդիրներ ստեղծելով Թուրքիայում՝ Արևմուտքը Էրդողանին հիշեցնում է, թե ով է իրեն «ծնել» և սնել, որպեսզի չփորձի շեղվել արևմտյան սցենարից:

Արևմտյան պաշտոնյաները Նիկոլի հետ հանդիպումից առաջ հեռախոսազրույց են ունենում Ալիևի հետ, հստակեցնում, թե ինչ պետք է խոսեն Նիկոլի հետ, թվում է աբսուրդային, թե ինչպես կարող են երրորդ կարգի, ռենտային պետության ղեկավարին այդքան մեծ տեղ տալ:

Արևմուտքի կողմից Ադրբեջանը Հայաստանով «գիրացվում» է Ռուսաստանի և Իրանի դեմ հանելու նպատակով: Իսրայելի և Թուրքիայի ներքաղաքական և արտաքին քաղաքական պայմանները չեն խոչընդոտում զինամթերքի մատակարարումներն Ադրբեջանին:

Նույն ժամանակ Արևմուտքն անասելի ցինիզմ է ցուցաբերում Հայաստանի և հայ ժողովրդի նկատմամբ. «ԵՄ-ն դիտարկում է աջակցել ՀՀ ԶՈՒ-ին ոչ մահաբեր զենքերի տեսակետից», սա ԵՄ-ը դեսպանի պաշտոնական հայտարարությունն է, նման ցինիզմով Արևմուտքը 21-րդ դարում աֆրիկական ցեղախմբերին չի վերաբերվել, ինչպես մեզ:

Մինչ մեծ պատերազմը Ադրբեջանը կփորձի բլից կրիգներով ռազմավարական բարձունքներ և դիրքեր գրավել, ինչի լեգիտիմությունը տվել է ՀՀ իշխանությունը՝ ընդունելով Տավուշի հայկական գյուղերի ադրբեջանական լինելը(հեղափոխականները կարող են 7-րդ դարի հայկական եկեղեցին համարել ադրբեջանական, իրենց դա արտոնել են Արևմուտքից):

Այդպիսի ռազմավարական տեղանքներ են Տավուշի գյուղերը, որոնց մասին նշվեց, Արարատի մարզում Տիգրանաշենի հատվածը և Գեղարքունիքում Ալիևների փափագած Սևանի արևելյան ափը:

Մեծ պատերազմը սկսելիս նպատակ է դրվելու գրավել գրեթե ամբողջ Հայաստանը՝ հասցնելով նորալեքսանդրապոլյան պայմանագրի:

Տեսնելով Արևմուտքի նման վերաբերմունքը Թուրքիայի և Ադրբեջանի նկատմամբ՝ տեղական մոլորեցնողները(իշխանական և «ընդդիմադիր», հենց սրանք են մեր հիմնական խնդիրը տեղեկատվական պատերազմում, ոչ թե մոլորվածները) ասում են, որ կարելի է բալանսավորված արտաքին քաղաքականություն վարել Ռուսաստանի և Արևմուտքի հետ՝ այն փաստարկով, որ հնարավոր է, եթե վարողները «խելացի» մարդիկ լինեն, սա նոնսենս է, առնվազն վերջին տասը տարին երկու կողմերի բաց հայտարարությունները և դրա տրամաբանական շարունակություն ռուս-ուկրաինական(Արևմուտք) պատերազմը լրիվ այլ բանի մասին է, սրանից հետևում է, որ վերջիններս կամ տգետ են, կամ Արևմուտքի(Թուրքիա-Ադրբեջան) շահերի պաշտպան, երրորդ տարբերակ չկա, առաջինի հավանականությունն էլ քիչ է, քանզի նորմալ միջնակարգ կրթություն ստացած և տրամաբանությունից ոչ լրիվ զրկված մարդը գիտակցում է, որ Հայոց պետականության գլխավոր երաշխիքը եղել և մնում է Ռուսաստանը, որը և կարող է վերը շարադրված Արևմտյան կործանարար սցենարը կասեցնել:

Եթե ԱԱԾ-ը սպաներն ու դատախազները «խնամի, ծանոթ, բարեկամ» սկզբունքով գործի(այո, գործի ոչ թե ծառայության) չընդունվեին՝ գունավոր հեղափոխություն չէր լինի, ըստ այդմ, հիմա տրամաբանական է և օրինաչափ ԱԺ ամբիոնից՝ ՀՀ դե յուրե ղեկավարի, փաստացի Ադրբեջանի դեսպանի կողմից հնչող ադրբեջանական թեզերը:

Ճիշտ չէ սրանց թուրք ասելը, սրանք թուրքի կամակատար են, քաղաքագիտական լեզվով՝ գործակալ, ոչ թե թուրք, թուրքը չի կարող ասել արևելյան Թուրքիան Արևմտյան Հայաստան է, բայց թուրքի գործակալը կասի, որ Խոր Վիրապից այն կողմ Թուրքիա է, Տեղ գյուղից այն կողմ Ադրբեջան:

Թալեաթ, Էնվեր և Ջեմալ փաշաները միասին այնքան բարոյական և նյութական վնաս չեն տվել Արևմտյան Հայաստանին, որքան հայ արևմտամետները Նիկոլի գլխավորությամբ Արևելյան Հայաստանին, այս տողերի մեջ որևէ չափազանցություն չկա:

Հայ արևմտամետների գործունեության միակ թիրախը և թշնամին Ռուսաստանն է, որի դեմ պայքարում են հայով և Հայաստանով, սրանց երբեք չի հետաքրքրել հայի և Հայաստանի անվտանգությունն ու բարեկեցությունը: Սրանց համար հայն ու Հայաստանը միշտ գործիք են եղել իրենց միակ թշնամու՝ Ռուսաստանի դեմ, սրանց համար Թուրքիան, Ադրբեջանը և սրանց հովանավոր Հավաքական Արևմուտքը միշտ բարեկամ է եղել և գործել են միայն վերջիններիս շահերի համար:

Տեսեք ինչ պրոցես են սկսել, Մեծ Բրիտանիան և Հայաստանը բանակցում են անօրինական միգրանտներին Հայաստան ուղարկելու շուրջ, սրան սինխրոն Նիկոլը սկսել է Հայոց ցեղասպանությունը մերժելու պրոցես, մեկնարկը տրվել է Թուրքիային ծառայող «ազատություն» ռ/կ-ի եթերից՝ ամենահայտնի հակահայերից մեկի բերանով:
Հակահայն ակնարկում է, թե արդյոք միլիոնուկես հայ է ցեղասպանվել, եթե այո բոլորի անուն ազգանունը պետք է ճշտվի(տեսականորեն անհնար է),սա նշանակում է, որ Հայաստանը պետական մակարդակով հրաժարվում է Հայոց ցեղասպանությունից և մաքրում է Թուրքիային՝ «Հայաստանի ինքնիշխանության սպառնալիքը Ռուսաստանն է, թուրքն էլ առաջվա թուրքը չէ» թեզի տրամաբանությամբ և Տոյվո Կլաարի առաջարկությամբ:

Անօրինական միգրանտներին Հայաստան ուղարկելու նպատակը կրկին նույնն է, եթե Հայաստանում հայեր չապրեն Ռուսաստանն ումից և ում անվտանգությունը պետք է ապահովվի, Բրիտանիայից եկած թուրք փախստականների անվտանգությունը, Թուրքիայի՞ց:

21-րդ դարում ցեղասպանություններն էլ են գունավոր լինում: