Արցախյան վերջին պատերազմի և վառելիքի պահեստի պայթյունի երկու ամիսը չի լրացել, դեռ մասունքներ են նույնականացվում( որոնց մեջ մեծ թվով երեխաներ էլ կան) ու հուղարկավորվում, բայց նույն ժամանակ աշխարհի ամենահին ազգերից մեկի և առաջինը քրիստոնեություն ընդունած ազգի զավակները «հպարտությամբ» նշում են, որ Մոսկվայում(այն Մոսկվայում որին մեղադրում են իրենց դավաճանելու մեջ) 10 հազար հոգով տոնում են «գուսանի» 70-ամյակը:

«...ա՜խ Հայաստան, Հայաստան, անհաղթ քաջերի ոստան»... լրիվ

«Ահա քո քրոջ՝ Սոդոմի անօրենությունն այս էր. հպարտություն, հացի կշտություն և անհոգ ծուլություն կար իր ու իր աղջիկների մեջ»:
Եզեկիել 16:49

Հայաստանի վրա Արևմուտքը նոր ճնշումներ է գործադրում, նրանց պետք է Հարավային Կովկասը թաղել արյան մեջ, դրա մասին է վկայում եվրոչինովնիկների, ամերիկյան կոնգրեսականների հռետորաբանությունը և
Արևմուտքից (Ֆրանսիա) եկած անիմաստ, բայց սիմվոլիկ ռազմական օգնությունը:

Արևմուտքին պետք է Հայաստան-Ադրբեջան նոր պատերազմ, որը Հայաստանին կհասցնի նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», որով Հայաստանը 9.2 հազար քռ/կմ էր:

Ի՞նչ է պետք «քեֆչի» հասարակությանը «քեֆի» համար:

Խոհարարներ՝ քեֆի «եմը» պատրաստելու համար, դիմահարդարներ, վարսահարդարներ, մատնահարդարներ «քեֆչիների» տեսքն ապահովելու համար, իսկ տրամադրությունների բարձրությունը պետք է ապահովեն սազանդարները(երգիչ, երգչուհիներ, երաժիշտներ):

Քեֆի առիթը կարա տարբեր լինի, կնունքից մինչև մահացած մարդու 96 ամյակ:

Այս գերիշխող արժեհամակարգով մեծամասնություն ունեցող ժողովուրդների հեղինակությունները լինում են սազանդարները, խոհարարները, վարսահարդարները՝ կարճ ասած քեֆ կազմակերպողները, իսկ քեֆի օրակարգով ապրող ժողովուրդներին սպասվում է ջարդ, գաղթ և նմանատիպ այլ բաներ:

Նախորդ գրառմանս մի քանի արձագանք է եղել, տպավորություն է ստեղծվել, որ մեղադրում եմ ազգին, նման որևէ միտում չեմ ունեցել, բազմիցս նշել եմ, որ մեծամասնությունը գլխավոր որոշում կայացնող չէ, որոշում կայացնողի իմիտացիա է ստեղծում,, թարմ օրինակը մեր առաջ է. 2018-ի ապրիլ-մայիսը, որ տպավորություն էին ստեղծում, թե ժողովուրդը «հեղափոխություն» է արել, որն իրականության հետ որևէ աղերս չունի, ժողովուրդը չէր կարող իշխանափոխություն անել, դա մեծ սուտ է, ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունն էլ ժողովուրդը չի արել, ժողովուրդը պատկերն է ապահովում և հետագայում սպասվող անհաջողությունների պատասխանատուն կարգվում:

Աշխարհում ինքնակառավարվող ազգեր չկան, չեն եղել և չեն լինելու, ազգերի վերելքների-վայրէջքների, հաղթանակների-պարտությունների պատճառն ազգերի էլիտաներն են:

Դարեր շարունակ հայ ազգի ողբերգությունների գլխավոր պատճառն այս է եղել՝ էլիտա չունենալը, առանձին անհատներ եղել են և կան, բայց հավաքական էլիտա չենք ունեցել: Ցավոք, էլիտա հասկացողության ճիշտ ընկալում չունենք, մեծամասնության ընկալման մեջ էլիտա են համարվում մեծ ու թանկ տուն, շողշողուն մեքենաներ և շորեր ունեցողները, ասել է թե, նյութով է չափվում, այնինչ էլիտան ձևավորվում է հոգևոր-արժեհամակարգային հենքի վրա:

Չկա ճշմարտություն, չկա ողորմություն և չկա Աստծու ճանաչում երկրի վրա: Անեծք, ստություն, սպանություն, գողություն և պոռնկություն ողողել են երկիրը և արյունն արյան են խառնում:

Օսեեի մարգարեությունը 4:2

Հայաստանը Ռուսաստան-Արևմուտք հակամարտության համատեքստում:

Վերջին ժամակներս ականատես ենք լինում Արևմուտք-Թուրքիա, Արևմուտք-Ադրբեջան կեղծ և արհեստական հակամարտությանը:

Թուրքիան Արևմուտքի ամենասուր զենքերից է, կոչված է հզորանալ այն աստիճանի, որպեսզի սպառնալիք դառնա երկու գերտերության՝ Ռուսաստան, Չինաստան և «Տրոյական ձի» Իսլամական քաղաքակրթության համար(Իսլամական աշխարհում հեգեմոն դառնալու համար Թուրքիան Վատիկանից կաթոլիկ կարող է դառնալ, օրինակ հարձակում կազմակերպեն ամիրիկյան ռազմաբազաների վրա):

Այս ամենի մեջ կարևոր դեր ունի «հակաարևմտյան» կուրս ընտրած Ադրբեջանը, որը դեռ չի կողմնորոշվել, թե ինչ արտաքին քաղաքական կուրս պետք է ընտրի, բայց պետք է պահի հաղթածի կարգավիճակը, իսկ այդ կարգավիճակը և նոր հաղթանակ կարող է ապահովել Արևմուտքը՝ Հայաստանը պահելով հակառուսական գծի մեջ, Ադրբեջանը հակաարևմտյան:

Նույն օրվա ընթացքում Ադրբեջանը բառային և առարկայական «հակամարտության» մեջ է ԱՄՆ-ի հետ, բայց Իսրայելից ռազմական օգնություն է ստանում:
Անտրամաբանականի տրամաբանությունն այն է, որ պետք է ամեն կերպ Հայաստանին կտրել Ռուսաստանից՝ դեպի Արևմուտք տանելով և կանչելով, ինչի արդյունքում Նիկոլ Փաշինյանը կհայտնվի այն իրավիճակում, ինչ Սամվել Շահրամանյանը սույն թվականի սեպտեմբերի 20-ին, բայց ինչպես արդեն երկու հարյուրամյակ, Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է միայն Հայաստանը, վերջին թարմ օրինակը՝ հայերը դուրս եկան Արցախից, բայց ռուսական զորախումբը մնաց Արցախում, այդպես էլ կլինի Հայաստանում, երբ Արևմուտքին հաջողվի կտրել Հայաստանին Ռուսաստանից:

Ռուսական ռազմաբազան կմնա Հայաստանում, բայց արդեն կգնա առճակատման Արևմուտքի հետ, որն Արևմուտքի նպատակն է՝ նոր ճակատներ Ռուսաստանի դեմ՝ Ուկրաինայի խայտառակ պարտությունից խուսափելու համար:

Հարավային Կովկասին անմիջապես կհետևի Միջին Ասիան՝ Ղազախստանով, որտեղ ներքաղաքական ճգնաժամ ստեղծելու բազում առիթներ կան:
Այս ամենը փորձելու են անել ՌԴ նախագահական ընտրություններից առաջ, որպեսզի արտաքին ճակատներով ազդեն ներքաղաքականի վրա, քանզի Արևմուտքի արտաքին քաղաքականության ճարտարապետները լավ են հասկանում, որ նման իշխանությամբ միջուկային գերտերությանն անհնար է արտաքին ճակատով հաղթել, վերջին հույսը ներքաղաքականով արդյունքի հասնելն է, բայց քիչ, թե շատ ծանոթ լինելով իրական ռուս հասարակությանը դա էլ է անհնար:

Վերջնարդյունքում կլինի Արևմուտքի հեգեմոնիայի վախճանը, Ռուսաստանի հաղթանակը բազմաբևեռ աշխարհով:

Տեղին հարց կծագի, ինչ է պետք Հայաստանին Հայկականությունը պահելու համար. մի խումբ մարդիկ կամ քաղաքական բառամթերքով՝ էլիտա, որը հավատում է «Հայկի և Բելի» պատմությանը, և այդ պատմությանը առասպել համարողներին արժեհամակարգային թշնամի է համարում:

Պաշտպանության նախկին նախարարն ակնարկել է արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների մասին:
Այստեղ արտահերթը չէ անհեթեթությունը, այլ արտահերթի նպատակը, ըստ նախկին նախարարի՝ ժողովուրդն ընտրությամբ պետք է երկրի արտաքին քաղաքական կուրս ընտրի:

Առաջին հայացքից թվում է մանկամտություն, բայց բնույթն այլ է, նոր հակահայկական գործողություն հայ ժողովրդի «ձեռքով», ինչպես 2018-ի ապրիլ-մայիսին:

Արևմուտքի և Հայաստանում Արևմուտքի շահ սպասարկողների պլանները միշտ խառնվում են, քանի որ Ռուսաստանում 1917 թվականը չէ, այլ 2023:

Խնդիրը քաղաքական չէ, քաղաքակրթական է, ցավոք, խնդրով «զբաղվողների» հիմնական մասն այս երկուսի տարբերությունը նույնիսկ չգիտի, իսկ շատ քիչ գիտակցողների հիմնական մասն աշխատում է թշնամի քաղաքակրթության համար, արդեն բաց:

Մի՛ տվեք սրբությունը շներին և մի՛ գցեք ձեր մարգարիտները խոզերի առաջ, որպեսզի ոտնակոխ չանեն դրանք և շրջվելով ձեզ պատառոտեն:
Խնդրե՛ք, և ձեզ կտրվի, փնտրե՛ք և կգտնեք, բախե՛ք, և ձեր առաջ կբացվի, որովհետև, ով խնդրում է, ստանում է, ով փնտրում է, գտնում է, և ով բախում է, նրա առաջ կբացվի:

Մատթեոս 7:6-8

Հայ լիբերալների(արևմտամետների) «խաղաղության» բանաձևը՝ «Արցախը հանձնենք խաղաղություն ստանանք». հանձնում են Արցախը, բայց չեն կարողանում «խաղաղության» մասին նույնիսկ իրական բանակցություն սկսել, Սյունիքն էլ հանձնեք չեք ստանալու խաղաղություն:

Արևմուտքի պատկերացրած խաղաղությունն աշխարհաքաղաքական է, Հայաստանով պետք է տարածաշրջանից հանել Ռուսաստանին, որից հետո Հայաստանը կդառնա խաղաղ թուրքական վիլայեթ:

Սա է Արևմուտքի և հայ արևմտամետների «խաղաղության բանաձևը»:

Մեր նման պետությունների անվտանգության երաշխիքը ճիշտ արտաքին քաղաքական կողմնորոշումն է:

https://www.youtube.com/live/zjGQlIDUJBA?si=hU1n-bYc8CbnCnya

Մահացել է Հավաքական Արևմուտքի արտաքին քաղաքականության գլխավոր ճարտարապետներից մեկը՝ Հենրի Քիսինջերը՝ քաղաքակիրթ աշխարհի թշնամին:

Փաշինյանն Արևմուտքի և Հայաստանի «սիրախաղի» ծնունդ է:

https://youtu.be/Et3G1WtQDXo?si=LnTeVQQeWZ8dSCjR

Արևմուտքի կողմից, Ռուսաստանի դեմ կազմակերպվող նոր գործողությունների մասին:

ՀՀ ԱԳՆ-ը հայտնում է՝ հայ-թուրքական սահմանի Մարգարայի անցակետը պատրաստ է շահագործման, ու այս հայտարարությունը Լարսի անցակետում տեղի ունեցողի ֆոնին, սա նշանակում է այլ տեղից է ստեղծվել Լարսում խնդիրները:

Հայ-թուրքական սահմանի բացումն առաջին փուլում սպանելու է հայկական թեթև արտադրությունը, բեռնափոխադրումները և գյուղանտնտեսությունը:

Հայ արևմտամետները(լիբերալներ), որոնք տարբեր ժամանակ տարբեր դիմակներով են գործել (անկախականներ, ինքնիշխաններ, դեմոկրատներ, հեղափոխականներ, հակառուսներ, լգբտ-ի ակտիվիստներ, քաղհասարակություն և այլն), պայքարել են Հայաստանը թուրքական վիլայեթ դարձնելու համար:

«Սահմանին զինվոր է զոհվել. Ֆրանսիան շտապեցնում է հրետանային համակարգեր մատակարարել Հայաստանին»:

Սա «խաղաղության օրակարգ» որդեգրած Նիկոլի «Հժ» օրաթերթի հոդվածի վերնագիր է: Հարյուր տարի առաջ անգլիական սապոգով, հիմա էլ ֆրանսիական զրահամեքենաներով և հրետանիով են խաբելու ու տանելու մինչև վերջին հայը կռվի, ինչպես Ուկրաինայում են անում:

Տուրք տանք պարզ տրամաբանությանը, որը տասնյակ տարիներ բացակայում է հայ քաղաքական մտքից, ՆԱՏՕ-ի անդամ Ֆրանսիան զենք է տալիս Հայաստանին, որ ՆԱՏՕ-ի լիարժեք հովանավորությունը վայելող Ադրբեջանի դեմ կռվի:

Սրա նպատակը մեկն է՝ Ուկրաինայում խայտառակ տապալումից խուսափելու և դեմքը պահելու համար Արևմուտքն ուզում է ամեն կերպ երկրորդ ճակատ բացել Ռուսաստանի դեմ՝ հայի և Հայաստանի հաշվին:

Կարծես թե Նիկոլը համաձայնություն է տվել Արևմուտքի կողմից առաջարկվող արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններին, որով Արևմուտքը փորձելու է օրենսդիրն իրենով անել, Նիկոլն էլ դրանով ժամանակ կշահի և կփորձի խուսափել պատերազմից:

Ալավերդիում կատարվողն այդ տրամաբանությունից է, Նիկոլին պետք է՝ ՏԻՄ-երը լիարժեք վերահսկելի լինեն իր կողմից:

Լրացում. այս նպատակով է արևմտյան կողմնորոշմամբ «ընդդիմադիրներ» աճեցնում Նիկոլը:

«Հայաստանին պահել հակառուսական գծի մեջ, իսկ Ադրբեջանի հետ արհեստական հակասություն ստեղծել»:

Այսպես է գործում Արևմուտքը 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո:

Հարավային Կովկասը կառավարվում է մի կենտրոնից և այդ կենտրոնը Մոսկվան չէ:

Եթե ստացվի արևմտյան սցենարը...

Ակներև է, որ Արևմուտք, Նիկոլ և Ալիև նոր պայմանավորվածության կա, դրանով պայմանավորված եղավ առաջին ժեստը՝ գերիների փոխանակման ձևով, նպատակը Նիկոլի և Արևմուտքը կշիռն ու հեղինակությունը բարձրացնելն է հնարավոր արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից առաջ:

Մինչ այս հայտարարությունն ուշագրավ, բայց ոչ զարմանալի այլ լուր էլ տարածվեց. Ալիևը հայտարարեց արտահերթ նախագահական ընտրությունների մասին՝ նշելով օրը՝ փետրվարի 7:
Ալիևն ընտրություններով ավելի է ամրացնելու իր իշխանությունը և լեգիտիմացնելու է Արցախի անեքսիան՝ պատրաստվելով նոր պատերազմի Հայաստանի դեմ՝ «Արևմտյան Ադրբեջան» անցաբառով:

Արևմուտքի կողմից Հայաստանում արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների տանելու նպատակը քաղաքական դաշտի հակառուսականացնումն է, որն Ադրբեջանին քարտ բլանշ կտա անկաշկանդ գործելու՝ հիմք հանդիսացնելով Ռուսաստանին հանել տարածաշրջանից, կամ Ռուսաստանի դեմ երկրորդ ճակատ բացել՝ տարածաշրջանը թաղելով արյան մեջ:

Պետք չէ մոռանալ ամենակարևորը՝ Ռուսաստանում 1917-ի դեկտեմբերը չէ, 2023-ի դեկտեմբերն է, և արտաքին աշխարհից «մեկուսացված» Ռուսաստանը՝ ի դեմս Պուտինի, ամենաբարձր ընդունելությանն է արժանանում արևմտյան աշխարհի ազդեցության գոտիներում և ինչպես բազմիցս ապացուցվել է Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում են հայն ու Հայաստանը՝ օգտվում թշնամիները:

Լեհաստանի Զելենսկին՝ Դոնալդ Տուսկն ընտրվեց վարչապետ, սա նշանակում է, որ Արևմուտքը փորձելու է Լեհաստանով էլ պատերազմել Ռուսաստանի դեմ: