Մինչ այս պահը տարածաշրջանի երկրների մակարդակով Հռոմի Պապի կողմից տրվող ամենաբարձր պարգևին՝ Սուրբ Աթոռի բարձրագույն շքանշանին (2021-ի հոկտեմբեր) արժանացել է Արմեն Սարգսյանը՝ առաջինը, որը խոսեց երրորդ հանրապետության գոյության դադարման և նոր՝ չորրորդ հանրապետության ծնունդի անհրաժեշտության մասին:

Երրորդ հանրապետությունը ծնվել էր Արցախյան շարժման փիլիսոփայությունից, չկա Արցախ՝ չկա երրորդ հանրապետություն:
Արևմուտքին պետք էր Հայկական Արցախի չլինելը, և այդ իրագործողներին տալիս են իրենց «արժանի» մեդալները՝ մեկն արժանանում է ամենաբարձր պարգևին, մեկը՝ ասպետի պարգևի, մնացածներին էլ ապագայում կպարգևատրեն կամ չեն պարգևատրի:

Հիշեցնեմ՝ հայը հայ լիբերալից(արևմտամետից) ավելի մեծ թշնամի չունի:

Եթե Հայաստանը գնա «խաղաղության խաչմերուկի» (արևմտյան սցենարով) տրամաբանությամբ և այս պրոցեսը չվիժեցվի, ապա նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի» ականատես կլինենք, որով Հայաստանը կարող է լինել մոտ 10 հազար քռ/կմ:

1999-ի հոկտեմբերի 27-ի նպատակը Հայաստանի վիլայեթացումն էր, որը մի քանի նվիրյալների շնորհիվ հետաձգվեց մինչև 2018-ի մայիս:

Սպարապետի եղբայր Արմեն Սարգսյանը ճիշտ է՝ ասելով, որ այս իշխանության թիկունքում նույն մարդիկ են, որոնք կազմակերպել են Հայոց պետականության դեմ մահափորձը՝ Հոկտեմբերի 27-ը:

Օրեր առաջ իշխանական պրոպագանդան խոսում էր « խաղաղության խաչմերուկի» մասին, այսօր արդեն իշխանության գլխի անձնական լրատվականը հանդես եկավ բոթով:

Աշխատացնում են փորձված մեթոդը՝ զիջումները միայն զոհերով է հնարավոր, մնացած դեպքերում դիմադրություն կա. Արցախի օրինակը դեռ թարմ է:

Երբ էլիտա կոչվածը գոյության նպատակ և գերագույն արժեք է հռչակում սպառողականությունը, արդյունքում թշնմանին զորահադես է անում իր գրավված քաղաքներում՝ «էլիտայի» կեսին էլ գերում:

Սա դաս է, որպեսզի ոչ միայն տեսականում, այլև գործնականում հասկանանք, թե ինչ է տանում նյութապաշտներից և փողասերներից կազմված «էլիտան»:

Արցախյան վերջին պատերազմի և վառելիքի պահեստի պայթյունի երկու ամիսը չի լրացել, դեռ մասունքներ են նույնականացվում( որոնց մեջ մեծ թվով երեխաներ էլ կան) ու հուղարկավորվում, բայց նույն ժամանակ աշխարհի ամենահին ազգերից մեկի և առաջինը քրիստոնեություն ընդունած ազգի զավակները «հպարտությամբ» նշում են, որ Մոսկվայում(այն Մոսկվայում որին մեղադրում են իրենց դավաճանելու մեջ) 10 հազար հոգով տոնում են «գուսանի» 70-ամյակը:

«...ա՜խ Հայաստան, Հայաստան, անհաղթ քաջերի ոստան»... լրիվ

«Ահա քո քրոջ՝ Սոդոմի անօրենությունն այս էր. հպարտություն, հացի կշտություն և անհոգ ծուլություն կար իր ու իր աղջիկների մեջ»:
Եզեկիել 16:49

Հայաստանի վրա Արևմուտքը նոր ճնշումներ է գործադրում, նրանց պետք է Հարավային Կովկասը թաղել արյան մեջ, դրա մասին է վկայում եվրոչինովնիկների, ամերիկյան կոնգրեսականների հռետորաբանությունը և
Արևմուտքից (Ֆրանսիա) եկած անիմաստ, բայց սիմվոլիկ ռազմական օգնությունը:

Արևմուտքին պետք է Հայաստան-Ադրբեջան նոր պատերազմ, որը Հայաստանին կհասցնի նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», որով Հայաստանը 9.2 հազար քռ/կմ էր:

Ի՞նչ է պետք «քեֆչի» հասարակությանը «քեֆի» համար:

Խոհարարներ՝ քեֆի «եմը» պատրաստելու համար, դիմահարդարներ, վարսահարդարներ, մատնահարդարներ «քեֆչիների» տեսքն ապահովելու համար, իսկ տրամադրությունների բարձրությունը պետք է ապահովեն սազանդարները(երգիչ, երգչուհիներ, երաժիշտներ):

Քեֆի առիթը կարա տարբեր լինի, կնունքից մինչև մահացած մարդու 96 ամյակ:

Այս գերիշխող արժեհամակարգով մեծամասնություն ունեցող ժողովուրդների հեղինակությունները լինում են սազանդարները, խոհարարները, վարսահարդարները՝ կարճ ասած քեֆ կազմակերպողները, իսկ քեֆի օրակարգով ապրող ժողովուրդներին սպասվում է ջարդ, գաղթ և նմանատիպ այլ բաներ:

Նախորդ գրառմանս մի քանի արձագանք է եղել, տպավորություն է ստեղծվել, որ մեղադրում եմ ազգին, նման որևէ միտում չեմ ունեցել, բազմիցս նշել եմ, որ մեծամասնությունը գլխավոր որոշում կայացնող չէ, որոշում կայացնողի իմիտացիա է ստեղծում,, թարմ օրինակը մեր առաջ է. 2018-ի ապրիլ-մայիսը, որ տպավորություն էին ստեղծում, թե ժողովուրդը «հեղափոխություն» է արել, որն իրականության հետ որևէ աղերս չունի, ժողովուրդը չէր կարող իշխանափոխություն անել, դա մեծ սուտ է, ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունն էլ ժողովուրդը չի արել, ժողովուրդը պատկերն է ապահովում և հետագայում սպասվող անհաջողությունների պատասխանատուն կարգվում:

Աշխարհում ինքնակառավարվող ազգեր չկան, չեն եղել և չեն լինելու, ազգերի վերելքների-վայրէջքների, հաղթանակների-պարտությունների պատճառն ազգերի էլիտաներն են:

Դարեր շարունակ հայ ազգի ողբերգությունների գլխավոր պատճառն այս է եղել՝ էլիտա չունենալը, առանձին անհատներ եղել են և կան, բայց հավաքական էլիտա չենք ունեցել: Ցավոք, էլիտա հասկացողության ճիշտ ընկալում չունենք, մեծամասնության ընկալման մեջ էլիտա են համարվում մեծ ու թանկ տուն, շողշողուն մեքենաներ և շորեր ունեցողները, ասել է թե, նյութով է չափվում, այնինչ էլիտան ձևավորվում է հոգևոր-արժեհամակարգային հենքի վրա:

Չկա ճշմարտություն, չկա ողորմություն և չկա Աստծու ճանաչում երկրի վրա: Անեծք, ստություն, սպանություն, գողություն և պոռնկություն ողողել են երկիրը և արյունն արյան են խառնում:

Օսեեի մարգարեությունը 4:2

Հայաստանը Ռուսաստան-Արևմուտք հակամարտության համատեքստում:

Վերջին ժամակներս ականատես ենք լինում Արևմուտք-Թուրքիա, Արևմուտք-Ադրբեջան կեղծ և արհեստական հակամարտությանը:

Թուրքիան Արևմուտքի ամենասուր զենքերից է, կոչված է հզորանալ այն աստիճանի, որպեսզի սպառնալիք դառնա երկու գերտերության՝ Ռուսաստան, Չինաստան և «Տրոյական ձի» Իսլամական քաղաքակրթության համար(Իսլամական աշխարհում հեգեմոն դառնալու համար Թուրքիան Վատիկանից կաթոլիկ կարող է դառնալ, օրինակ հարձակում կազմակերպեն ամիրիկյան ռազմաբազաների վրա):

Այս ամենի մեջ կարևոր դեր ունի «հակաարևմտյան» կուրս ընտրած Ադրբեջանը, որը դեռ չի կողմնորոշվել, թե ինչ արտաքին քաղաքական կուրս պետք է ընտրի, բայց պետք է պահի հաղթածի կարգավիճակը, իսկ այդ կարգավիճակը և նոր հաղթանակ կարող է ապահովել Արևմուտքը՝ Հայաստանը պահելով հակառուսական գծի մեջ, Ադրբեջանը հակաարևմտյան:

Նույն օրվա ընթացքում Ադրբեջանը բառային և առարկայական «հակամարտության» մեջ է ԱՄՆ-ի հետ, բայց Իսրայելից ռազմական օգնություն է ստանում:
Անտրամաբանականի տրամաբանությունն այն է, որ պետք է ամեն կերպ Հայաստանին կտրել Ռուսաստանից՝ դեպի Արևմուտք տանելով և կանչելով, ինչի արդյունքում Նիկոլ Փաշինյանը կհայտնվի այն իրավիճակում, ինչ Սամվել Շահրամանյանը սույն թվականի սեպտեմբերի 20-ին, բայց ինչպես արդեն երկու հարյուրամյակ, Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է միայն Հայաստանը, վերջին թարմ օրինակը՝ հայերը դուրս եկան Արցախից, բայց ռուսական զորախումբը մնաց Արցախում, այդպես էլ կլինի Հայաստանում, երբ Արևմուտքին հաջողվի կտրել Հայաստանին Ռուսաստանից:

Ռուսական ռազմաբազան կմնա Հայաստանում, բայց արդեն կգնա առճակատման Արևմուտքի հետ, որն Արևմուտքի նպատակն է՝ նոր ճակատներ Ռուսաստանի դեմ՝ Ուկրաինայի խայտառակ պարտությունից խուսափելու համար:

Հարավային Կովկասին անմիջապես կհետևի Միջին Ասիան՝ Ղազախստանով, որտեղ ներքաղաքական ճգնաժամ ստեղծելու բազում առիթներ կան:
Այս ամենը փորձելու են անել ՌԴ նախագահական ընտրություններից առաջ, որպեսզի արտաքին ճակատներով ազդեն ներքաղաքականի վրա, քանզի Արևմուտքի արտաքին քաղաքականության ճարտարապետները լավ են հասկանում, որ նման իշխանությամբ միջուկային գերտերությանն անհնար է արտաքին ճակատով հաղթել, վերջին հույսը ներքաղաքականով արդյունքի հասնելն է, բայց քիչ, թե շատ ծանոթ լինելով իրական ռուս հասարակությանը դա էլ է անհնար:

Վերջնարդյունքում կլինի Արևմուտքի հեգեմոնիայի վախճանը, Ռուսաստանի հաղթանակը բազմաբևեռ աշխարհով:

Տեղին հարց կծագի, ինչ է պետք Հայաստանին Հայկականությունը պահելու համար. մի խումբ մարդիկ կամ քաղաքական բառամթերքով՝ էլիտա, որը հավատում է «Հայկի և Բելի» պատմությանը, և այդ պատմությանը առասպել համարողներին արժեհամակարգային թշնամի է համարում:

Պաշտպանության նախկին նախարարն ակնարկել է արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների մասին:
Այստեղ արտահերթը չէ անհեթեթությունը, այլ արտահերթի նպատակը, ըստ նախկին նախարարի՝ ժողովուրդն ընտրությամբ պետք է երկրի արտաքին քաղաքական կուրս ընտրի:

Առաջին հայացքից թվում է մանկամտություն, բայց բնույթն այլ է, նոր հակահայկական գործողություն հայ ժողովրդի «ձեռքով», ինչպես 2018-ի ապրիլ-մայիսին:

Արևմուտքի և Հայաստանում Արևմուտքի շահ սպասարկողների պլանները միշտ խառնվում են, քանի որ Ռուսաստանում 1917 թվականը չէ, այլ 2023:

Խնդիրը քաղաքական չէ, քաղաքակրթական է, ցավոք, խնդրով «զբաղվողների» հիմնական մասն այս երկուսի տարբերությունը նույնիսկ չգիտի, իսկ շատ քիչ գիտակցողների հիմնական մասն աշխատում է թշնամի քաղաքակրթության համար, արդեն բաց:

Մի՛ տվեք սրբությունը շներին և մի՛ գցեք ձեր մարգարիտները խոզերի առաջ, որպեսզի ոտնակոխ չանեն դրանք և շրջվելով ձեզ պատառոտեն:
Խնդրե՛ք, և ձեզ կտրվի, փնտրե՛ք և կգտնեք, բախե՛ք, և ձեր առաջ կբացվի, որովհետև, ով խնդրում է, ստանում է, ով փնտրում է, գտնում է, և ով բախում է, նրա առաջ կբացվի:

Մատթեոս 7:6-8

Հայ լիբերալների(արևմտամետների) «խաղաղության» բանաձևը՝ «Արցախը հանձնենք խաղաղություն ստանանք». հանձնում են Արցախը, բայց չեն կարողանում «խաղաղության» մասին նույնիսկ իրական բանակցություն սկսել, Սյունիքն էլ հանձնեք չեք ստանալու խաղաղություն:

Արևմուտքի պատկերացրած խաղաղությունն աշխարհաքաղաքական է, Հայաստանով պետք է տարածաշրջանից հանել Ռուսաստանին, որից հետո Հայաստանը կդառնա խաղաղ թուրքական վիլայեթ:

Սա է Արևմուտքի և հայ արևմտամետների «խաղաղության բանաձևը»:

Մեր նման պետությունների անվտանգության երաշխիքը ճիշտ արտաքին քաղաքական կողմնորոշումն է:

https://www.youtube.com/live/zjGQlIDUJBA?si=hU1n-bYc8CbnCnya

Մահացել է Հավաքական Արևմուտքի արտաքին քաղաքականության գլխավոր ճարտարապետներից մեկը՝ Հենրի Քիսինջերը՝ քաղաքակիրթ աշխարհի թշնամին:

Փաշինյանն Արևմուտքի և Հայաստանի «սիրախաղի» ծնունդ է:

https://youtu.be/Et3G1WtQDXo?si=LnTeVQQeWZ8dSCjR

Արևմուտքի կողմից, Ռուսաստանի դեմ կազմակերպվող նոր գործողությունների մասին:

ՀՀ ԱԳՆ-ը հայտնում է՝ հայ-թուրքական սահմանի Մարգարայի անցակետը պատրաստ է շահագործման, ու այս հայտարարությունը Լարսի անցակետում տեղի ունեցողի ֆոնին, սա նշանակում է այլ տեղից է ստեղծվել Լարսում խնդիրները:

Հայ-թուրքական սահմանի բացումն առաջին փուլում սպանելու է հայկական թեթև արտադրությունը, բեռնափոխադրումները և գյուղանտնտեսությունը:

Հայ արևմտամետները(լիբերալներ), որոնք տարբեր ժամանակ տարբեր դիմակներով են գործել (անկախականներ, ինքնիշխաններ, դեմոկրատներ, հեղափոխականներ, հակառուսներ, լգբտ-ի ակտիվիստներ, քաղհասարակություն և այլն), պայքարել են Հայաստանը թուրքական վիլայեթ դարձնելու համար:

«Սահմանին զինվոր է զոհվել. Ֆրանսիան շտապեցնում է հրետանային համակարգեր մատակարարել Հայաստանին»:

Սա «խաղաղության օրակարգ» որդեգրած Նիկոլի «Հժ» օրաթերթի հոդվածի վերնագիր է: Հարյուր տարի առաջ անգլիական սապոգով, հիմա էլ ֆրանսիական զրահամեքենաներով և հրետանիով են խաբելու ու տանելու մինչև վերջին հայը կռվի, ինչպես Ուկրաինայում են անում:

Տուրք տանք պարզ տրամաբանությանը, որը տասնյակ տարիներ բացակայում է հայ քաղաքական մտքից, ՆԱՏՕ-ի անդամ Ֆրանսիան զենք է տալիս Հայաստանին, որ ՆԱՏՕ-ի լիարժեք հովանավորությունը վայելող Ադրբեջանի դեմ կռվի:

Սրա նպատակը մեկն է՝ Ուկրաինայում խայտառակ տապալումից խուսափելու և դեմքը պահելու համար Արևմուտքն ուզում է ամեն կերպ երկրորդ ճակատ բացել Ռուսաստանի դեմ՝ հայի և Հայաստանի հաշվին: