21-րդ դարում հակամարտությունների գլխավոր և առաջնային պատճառը լինելու է կրոնական և մշակութային ինքնությունը:

Քաղաքակրթությունների բախում և աշխարհակարգի վերաձևում: Արևմտյան քաղաքակրթության հեգեմոնիայի վախճանը:
Արևմտյան քաղաքակրթությունն (ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, Իսրայել, Ճապոնիա) ընդդեմ երեք հիմնական քաղաքակրթությունների՝ Ուղղափառ քրիստոնեական(Ռուսաստան, Հայաստան, Սերբիա, Վրաստան), Արևելյան(սինական երկրներն ի դեմս՝ Չինաստանի) և Իսլամական քաղաքակրթությունների:

Եթե Նիկոլի հերթական դերասանությունը չէ, և Հայաստանը մերժում է արևմտյան սցենարը և շարժվում ռուսական սցենարով, ապա ինչ-որ մի «նկուղում» պատրաստվում են «զարկեն ճակտին, փռեն գետնին»:

Դերասանության պատճառ կարող է լինել Արևմուտքի դիրքերի թուլացումը, որի պատճառով Նիկոլը պրոռուսականությամբ պաշտպանվում է և ժամանակ շահում:

Պուտինն ասում է Հայաստանը դեռ չի կողմնորոշվել, Բլինքենն ակնարկում է Ադրբեջանից սպասվող սադրանքի մասին:

Սա նշանակում է Արևմուտքը համոզված է, որ Նիկոլն իրենցն է, Պուտինը կարծում է, որ Նիկոլը և Հայաստանում Արևմուտքի օրակարգը սպասարկողներն այդ մակարդակի հակահայեր չեն կարող լինել:

Նիկոլն օրեր առաջ ընդգծված պրոռուսական հարցազրույց է տալիս հանրայինում, այսօր ԵԽԽՎ-ում հոտնկայս ծափահարում են «հերոսին»:

Նիկոլը հայի և Հայաստանի հաշվին մի հարց է փորձում լուծել՝ իր ֆիզիկական անվտանգության հարցը, որն այս պահին ապահովում է իր՝ իշխանության ղեկին լինելը, ապագայում դա ապահովելու է Հայաստանի չգոյությունը:

Եթե Նիկոլի մոտ ստացվի վերջնական կործանել Հայոց պետականությունը, ապա «խաղավարն» արդեն վստահությամբ կարող է ասել, որ բոլոր աշխարհաքաղաքական բևեռներին «քցեց»:

Նիկոլի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում՝ Ադրբեջանը:

Նիկոլը ոչ մի լուրջ վնաս չի կարող տալ Ռուսաստանին:

Աշխարհում պայքարի բնույթն ի սկզբանե նույնն է եղել, ձևերն են փոխվել:
Պայքարն անաստված, անկրոն և անհոգի մարդկանց և Աստծու գոյությանը հավատացող, հոգի ունեցող մարդկանց մեջ է:

Ֆրագմենտացված աշխարհի համախոհների շրջանակներն այս գաղափարական հենքի վրա են մեծանում, հավաքական Արևմուտքի թուլության պատճառն Աստծո գոյությանը չհավատալն է և կրոնը ծաղրելը:
Պուտինը չի կռվում Ուկրաինայից տարածք գրավելու համար, կռվում է, որպեսզի իր մեջ Աստված ունեցողի հոգուց բխող Սահմանադրություն ունենա, ոչ թե «բանականություն դրոշակակիրների»,«լուսավորության դարի», բայց իրականում տգետների և խավարի դարի մի քանի անաստվածի պատկերացրած սահմանադրությանը ծառայի: Սա արժեքային և մշակութային պայքար է:

Ընկերներիցս մեկը երբևէ գրված լավագույն վեպից՝ Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներից», մի միտք էր ցիտել՝ «Եթե Աստված չկա, ուրեմն ամեն ինչ կարելի է»:

Մինչ այս պահը տարածաշրջանի երկրների մակարդակով Հռոմի Պապի կողմից տրվող ամենաբարձր պարգևին՝ Սուրբ Աթոռի բարձրագույն շքանշանին (2021-ի հոկտեմբեր) արժանացել է Արմեն Սարգսյանը՝ առաջինը, որը խոսեց երրորդ հանրապետության գոյության դադարման և նոր՝ չորրորդ հանրապետության ծնունդի անհրաժեշտության մասին:

Երրորդ հանրապետությունը ծնվել էր Արցախյան շարժման փիլիսոփայությունից, չկա Արցախ՝ չկա երրորդ հանրապետություն:
Արևմուտքին պետք էր Հայկական Արցախի չլինելը, և այդ իրագործողներին տալիս են իրենց «արժանի» մեդալները՝ մեկն արժանանում է ամենաբարձր պարգևին, մեկը՝ ասպետի պարգևի, մնացածներին էլ ապագայում կպարգևատրեն կամ չեն պարգևատրի:

Հիշեցնեմ՝ հայը հայ լիբերալից(արևմտամետից) ավելի մեծ թշնամի չունի:

Եթե Հայաստանը գնա «խաղաղության խաչմերուկի» (արևմտյան սցենարով) տրամաբանությամբ և այս պրոցեսը չվիժեցվի, ապա նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի» ականատես կլինենք, որով Հայաստանը կարող է լինել մոտ 10 հազար քռ/կմ:

1999-ի հոկտեմբերի 27-ի նպատակը Հայաստանի վիլայեթացումն էր, որը մի քանի նվիրյալների շնորհիվ հետաձգվեց մինչև 2018-ի մայիս:

Սպարապետի եղբայր Արմեն Սարգսյանը ճիշտ է՝ ասելով, որ այս իշխանության թիկունքում նույն մարդիկ են, որոնք կազմակերպել են Հայոց պետականության դեմ մահափորձը՝ Հոկտեմբերի 27-ը:

Օրեր առաջ իշխանական պրոպագանդան խոսում էր « խաղաղության խաչմերուկի» մասին, այսօր արդեն իշխանության գլխի անձնական լրատվականը հանդես եկավ բոթով:

Աշխատացնում են փորձված մեթոդը՝ զիջումները միայն զոհերով է հնարավոր, մնացած դեպքերում դիմադրություն կա. Արցախի օրինակը դեռ թարմ է:

Երբ էլիտա կոչվածը գոյության նպատակ և գերագույն արժեք է հռչակում սպառողականությունը, արդյունքում թշնմանին զորահադես է անում իր գրավված քաղաքներում՝ «էլիտայի» կեսին էլ գերում:

Սա դաս է, որպեսզի ոչ միայն տեսականում, այլև գործնականում հասկանանք, թե ինչ է տանում նյութապաշտներից և փողասերներից կազմված «էլիտան»:

Արցախյան վերջին պատերազմի և վառելիքի պահեստի պայթյունի երկու ամիսը չի լրացել, դեռ մասունքներ են նույնականացվում( որոնց մեջ մեծ թվով երեխաներ էլ կան) ու հուղարկավորվում, բայց նույն ժամանակ աշխարհի ամենահին ազգերից մեկի և առաջինը քրիստոնեություն ընդունած ազգի զավակները «հպարտությամբ» նշում են, որ Մոսկվայում(այն Մոսկվայում որին մեղադրում են իրենց դավաճանելու մեջ) 10 հազար հոգով տոնում են «գուսանի» 70-ամյակը:

«...ա՜խ Հայաստան, Հայաստան, անհաղթ քաջերի ոստան»... լրիվ

«Ահա քո քրոջ՝ Սոդոմի անօրենությունն այս էր. հպարտություն, հացի կշտություն և անհոգ ծուլություն կար իր ու իր աղջիկների մեջ»:
Եզեկիել 16:49

Հայաստանի վրա Արևմուտքը նոր ճնշումներ է գործադրում, նրանց պետք է Հարավային Կովկասը թաղել արյան մեջ, դրա մասին է վկայում եվրոչինովնիկների, ամերիկյան կոնգրեսականների հռետորաբանությունը և
Արևմուտքից (Ֆրանսիա) եկած անիմաստ, բայց սիմվոլիկ ռազմական օգնությունը:

Արևմուտքին պետք է Հայաստան-Ադրբեջան նոր պատերազմ, որը Հայաստանին կհասցնի նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», որով Հայաստանը 9.2 հազար քռ/կմ էր:

Ի՞նչ է պետք «քեֆչի» հասարակությանը «քեֆի» համար:

Խոհարարներ՝ քեֆի «եմը» պատրաստելու համար, դիմահարդարներ, վարսահարդարներ, մատնահարդարներ «քեֆչիների» տեսքն ապահովելու համար, իսկ տրամադրությունների բարձրությունը պետք է ապահովեն սազանդարները(երգիչ, երգչուհիներ, երաժիշտներ):

Քեֆի առիթը կարա տարբեր լինի, կնունքից մինչև մահացած մարդու 96 ամյակ:

Այս գերիշխող արժեհամակարգով մեծամասնություն ունեցող ժողովուրդների հեղինակությունները լինում են սազանդարները, խոհարարները, վարսահարդարները՝ կարճ ասած քեֆ կազմակերպողները, իսկ քեֆի օրակարգով ապրող ժողովուրդներին սպասվում է ջարդ, գաղթ և նմանատիպ այլ բաներ:

Նախորդ գրառմանս մի քանի արձագանք է եղել, տպավորություն է ստեղծվել, որ մեղադրում եմ ազգին, նման որևէ միտում չեմ ունեցել, բազմիցս նշել եմ, որ մեծամասնությունը գլխավոր որոշում կայացնող չէ, որոշում կայացնողի իմիտացիա է ստեղծում,, թարմ օրինակը մեր առաջ է. 2018-ի ապրիլ-մայիսը, որ տպավորություն էին ստեղծում, թե ժողովուրդը «հեղափոխություն» է արել, որն իրականության հետ որևէ աղերս չունի, ժողովուրդը չէր կարող իշխանափոխություն անել, դա մեծ սուտ է, ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունն էլ ժողովուրդը չի արել, ժողովուրդը պատկերն է ապահովում և հետագայում սպասվող անհաջողությունների պատասխանատուն կարգվում:

Աշխարհում ինքնակառավարվող ազգեր չկան, չեն եղել և չեն լինելու, ազգերի վերելքների-վայրէջքների, հաղթանակների-պարտությունների պատճառն ազգերի էլիտաներն են:

Դարեր շարունակ հայ ազգի ողբերգությունների գլխավոր պատճառն այս է եղել՝ էլիտա չունենալը, առանձին անհատներ եղել են և կան, բայց հավաքական էլիտա չենք ունեցել: Ցավոք, էլիտա հասկացողության ճիշտ ընկալում չունենք, մեծամասնության ընկալման մեջ էլիտա են համարվում մեծ ու թանկ տուն, շողշողուն մեքենաներ և շորեր ունեցողները, ասել է թե, նյութով է չափվում, այնինչ էլիտան ձևավորվում է հոգևոր-արժեհամակարգային հենքի վրա:

Չկա ճշմարտություն, չկա ողորմություն և չկա Աստծու ճանաչում երկրի վրա: Անեծք, ստություն, սպանություն, գողություն և պոռնկություն ողողել են երկիրը և արյունն արյան են խառնում:

Օսեեի մարգարեությունը 4:2

Հայաստանը Ռուսաստան-Արևմուտք հակամարտության համատեքստում:

Վերջին ժամակներս ականատես ենք լինում Արևմուտք-Թուրքիա, Արևմուտք-Ադրբեջան կեղծ և արհեստական հակամարտությանը:

Թուրքիան Արևմուտքի ամենասուր զենքերից է, կոչված է հզորանալ այն աստիճանի, որպեսզի սպառնալիք դառնա երկու գերտերության՝ Ռուսաստան, Չինաստան և «Տրոյական ձի» Իսլամական քաղաքակրթության համար(Իսլամական աշխարհում հեգեմոն դառնալու համար Թուրքիան Վատիկանից կաթոլիկ կարող է դառնալ, օրինակ հարձակում կազմակերպեն ամիրիկյան ռազմաբազաների վրա):

Այս ամենի մեջ կարևոր դեր ունի «հակաարևմտյան» կուրս ընտրած Ադրբեջանը, որը դեռ չի կողմնորոշվել, թե ինչ արտաքին քաղաքական կուրս պետք է ընտրի, բայց պետք է պահի հաղթածի կարգավիճակը, իսկ այդ կարգավիճակը և նոր հաղթանակ կարող է ապահովել Արևմուտքը՝ Հայաստանը պահելով հակառուսական գծի մեջ, Ադրբեջանը հակաարևմտյան:

Նույն օրվա ընթացքում Ադրբեջանը բառային և առարկայական «հակամարտության» մեջ է ԱՄՆ-ի հետ, բայց Իսրայելից ռազմական օգնություն է ստանում:
Անտրամաբանականի տրամաբանությունն այն է, որ պետք է ամեն կերպ Հայաստանին կտրել Ռուսաստանից՝ դեպի Արևմուտք տանելով և կանչելով, ինչի արդյունքում Նիկոլ Փաշինյանը կհայտնվի այն իրավիճակում, ինչ Սամվել Շահրամանյանը սույն թվականի սեպտեմբերի 20-ին, բայց ինչպես արդեն երկու հարյուրամյակ, Հայաստանի հակառուսականությունից տուժում է միայն Հայաստանը, վերջին թարմ օրինակը՝ հայերը դուրս եկան Արցախից, բայց ռուսական զորախումբը մնաց Արցախում, այդպես էլ կլինի Հայաստանում, երբ Արևմուտքին հաջողվի կտրել Հայաստանին Ռուսաստանից:

Ռուսական ռազմաբազան կմնա Հայաստանում, բայց արդեն կգնա առճակատման Արևմուտքի հետ, որն Արևմուտքի նպատակն է՝ նոր ճակատներ Ռուսաստանի դեմ՝ Ուկրաինայի խայտառակ պարտությունից խուսափելու համար:

Հարավային Կովկասին անմիջապես կհետևի Միջին Ասիան՝ Ղազախստանով, որտեղ ներքաղաքական ճգնաժամ ստեղծելու բազում առիթներ կան:
Այս ամենը փորձելու են անել ՌԴ նախագահական ընտրություններից առաջ, որպեսզի արտաքին ճակատներով ազդեն ներքաղաքականի վրա, քանզի Արևմուտքի արտաքին քաղաքականության ճարտարապետները լավ են հասկանում, որ նման իշխանությամբ միջուկային գերտերությանն անհնար է արտաքին ճակատով հաղթել, վերջին հույսը ներքաղաքականով արդյունքի հասնելն է, բայց քիչ, թե շատ ծանոթ լինելով իրական ռուս հասարակությանը դա էլ է անհնար:

Վերջնարդյունքում կլինի Արևմուտքի հեգեմոնիայի վախճանը, Ռուսաստանի հաղթանակը բազմաբևեռ աշխարհով:

Տեղին հարց կծագի, ինչ է պետք Հայաստանին Հայկականությունը պահելու համար. մի խումբ մարդիկ կամ քաղաքական բառամթերքով՝ էլիտա, որը հավատում է «Հայկի և Բելի» պատմությանը, և այդ պատմությանը առասպել համարողներին արժեհամակարգային թշնամի է համարում:

Պաշտպանության նախկին նախարարն ակնարկել է արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների մասին:
Այստեղ արտահերթը չէ անհեթեթությունը, այլ արտահերթի նպատակը, ըստ նախկին նախարարի՝ ժողովուրդն ընտրությամբ պետք է երկրի արտաքին քաղաքական կուրս ընտրի:

Առաջին հայացքից թվում է մանկամտություն, բայց բնույթն այլ է, նոր հակահայկական գործողություն հայ ժողովրդի «ձեռքով», ինչպես 2018-ի ապրիլ-մայիսին:

Արևմուտքի և Հայաստանում Արևմուտքի շահ սպասարկողների պլանները միշտ խառնվում են, քանի որ Ռուսաստանում 1917 թվականը չէ, այլ 2023:

Խնդիրը քաղաքական չէ, քաղաքակրթական է, ցավոք, խնդրով «զբաղվողների» հիմնական մասն այս երկուսի տարբերությունը նույնիսկ չգիտի, իսկ շատ քիչ գիտակցողների հիմնական մասն աշխատում է թշնամի քաղաքակրթության համար, արդեն բաց:

Մի՛ տվեք սրբությունը շներին և մի՛ գցեք ձեր մարգարիտները խոզերի առաջ, որպեսզի ոտնակոխ չանեն դրանք և շրջվելով ձեզ պատառոտեն:
Խնդրե՛ք, և ձեզ կտրվի, փնտրե՛ք և կգտնեք, բախե՛ք, և ձեր առաջ կբացվի, որովհետև, ով խնդրում է, ստանում է, ով փնտրում է, գտնում է, և ով բախում է, նրա առաջ կբացվի:

Մատթեոս 7:6-8

Հայ լիբերալների(արևմտամետների) «խաղաղության» բանաձևը՝ «Արցախը հանձնենք խաղաղություն ստանանք». հանձնում են Արցախը, բայց չեն կարողանում «խաղաղության» մասին նույնիսկ իրական բանակցություն սկսել, Սյունիքն էլ հանձնեք չեք ստանալու խաղաղություն:

Արևմուտքի պատկերացրած խաղաղությունն աշխարհաքաղաքական է, Հայաստանով պետք է տարածաշրջանից հանել Ռուսաստանին, որից հետո Հայաստանը կդառնա խաղաղ թուրքական վիլայեթ:

Սա է Արևմուտքի և հայ արևմտամետների «խաղաղության բանաձևը»: