«Ինքնիշխանության» համար նման «պայքարից» օգտվել և օգտվելու է Ադրբեջանը:

«Անկախության շարժման» հրամանատարը Բաքվին ժամ ժամի մոտեցնում է Երևանին:

Իրանն ու Ադրբեջանը Կասպից ծովում նախատեսել են համատեղ ռազմածովային զորավարժություն անեն:

Սա նշանակում է՝ դեպի Արևմուտք գնացող Հայաստանը տարածաշրջանում ունի միայն թշնամիներ:

Ահա, թե ինչի հասցրեց արևմտամետությունը(փողասիրություն) Հայաստանին:

ԵՄ խորհուրդը հայտնում է, որ Փաշինյանն առանց Ալիևի ստորագրել է հռչակագիր, որով ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, «ինքնիշխանն» այսպես է լինում:

Մոսկվային Անկարայով հավասարակշռելու արդյունքում(դեռ վաղուց) պետությունը դարձնում ես Բաքվի հպատակը:

Տգիտությունը մահացու մեղք է, միայն տգետ մարդիկ նման արկածախնդրության կգնային, այն մակարդակում, որտեղ փողի չափը ոչինչ է:

Արցախի կորստի, ներքաղաքական իրական օրակարգի, աշխարհաքաղաքական հստակ ձևակերպման, «Աշխարհը մերն ա» երգի հետևանիք մասին և ոչ միայն:

https://youtu.be/7rcgai25fxs?si=366HLlGx8q_gNg2Q

Արևմուտքի հեգեմոնիայի վախճանը, նոր Մերձավոր Արևելք, Նոր Աշխարհակարգ...

Որովհետև հրեաները նշան են պահանջում, իսկ հեթանոսները իմաստություն են փնտրում, բայց մենք քարոզում ենք խաչյալ Քրիստոսին, որը հրեաներին գաղթակղություն է, իսկ հեթանոսներին հիմարություն, սակայն նրանց համար, որ կանչված են, լինեն հրեաներ, թե հեթանոսներ, Քրիստոսն Աստծո զորությունն է և Աստծո իմաստությունը:

Ա Կորնթացիներին 22-24

21-րդ դարում հակամարտությունների գլխավոր և առաջնային պատճառը լինելու է կրոնական և մշակութային ինքնությունը:

Քաղաքակրթությունների բախում և աշխարհակարգի վերաձևում: Արևմտյան քաղաքակրթության հեգեմոնիայի վախճանը:
Արևմտյան քաղաքակրթությունն (ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, Իսրայել, Ճապոնիա) ընդդեմ երեք հիմնական քաղաքակրթությունների՝ Ուղղափառ քրիստոնեական(Ռուսաստան, Հայաստան, Սերբիա, Վրաստան), Արևելյան(սինական երկրներն ի դեմս՝ Չինաստանի) և Իսլամական քաղաքակրթությունների:

Եթե Նիկոլի հերթական դերասանությունը չէ, և Հայաստանը մերժում է արևմտյան սցենարը և շարժվում ռուսական սցենարով, ապա ինչ-որ մի «նկուղում» պատրաստվում են «զարկեն ճակտին, փռեն գետնին»:

Դերասանության պատճառ կարող է լինել Արևմուտքի դիրքերի թուլացումը, որի պատճառով Նիկոլը պրոռուսականությամբ պաշտպանվում է և ժամանակ շահում:

Պուտինն ասում է Հայաստանը դեռ չի կողմնորոշվել, Բլինքենն ակնարկում է Ադրբեջանից սպասվող սադրանքի մասին:

Սա նշանակում է Արևմուտքը համոզված է, որ Նիկոլն իրենցն է, Պուտինը կարծում է, որ Նիկոլը և Հայաստանում Արևմուտքի օրակարգը սպասարկողներն այդ մակարդակի հակահայեր չեն կարող լինել:

Նիկոլն օրեր առաջ ընդգծված պրոռուսական հարցազրույց է տալիս հանրայինում, այսօր ԵԽԽՎ-ում հոտնկայս ծափահարում են «հերոսին»:

Նիկոլը հայի և Հայաստանի հաշվին մի հարց է փորձում լուծել՝ իր ֆիզիկական անվտանգության հարցը, որն այս պահին ապահովում է իր՝ իշխանության ղեկին լինելը, ապագայում դա ապահովելու է Հայաստանի չգոյությունը:

Եթե Նիկոլի մոտ ստացվի վերջնական կործանել Հայոց պետականությունը, ապա «խաղավարն» արդեն վստահությամբ կարող է ասել, որ բոլոր աշխարհաքաղաքական բևեռներին «քցեց»:

Նիկոլի հակառուսականությունից տուժում է հայն ու Հայաստանը, օգտվում՝ Ադրբեջանը:

Նիկոլը ոչ մի լուրջ վնաս չի կարող տալ Ռուսաստանին:

Աշխարհում պայքարի բնույթն ի սկզբանե նույնն է եղել, ձևերն են փոխվել:
Պայքարն անաստված, անկրոն և անհոգի մարդկանց և Աստծու գոյությանը հավատացող, հոգի ունեցող մարդկանց մեջ է:

Ֆրագմենտացված աշխարհի համախոհների շրջանակներն այս գաղափարական հենքի վրա են մեծանում, հավաքական Արևմուտքի թուլության պատճառն Աստծո գոյությանը չհավատալն է և կրոնը ծաղրելը:
Պուտինը չի կռվում Ուկրաինայից տարածք գրավելու համար, կռվում է, որպեսզի իր մեջ Աստված ունեցողի հոգուց բխող Սահմանադրություն ունենա, ոչ թե «բանականություն դրոշակակիրների»,«լուսավորության դարի», բայց իրականում տգետների և խավարի դարի մի քանի անաստվածի պատկերացրած սահմանադրությանը ծառայի: Սա արժեքային և մշակութային պայքար է:

Ընկերներիցս մեկը երբևէ գրված լավագույն վեպից՝ Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներից», մի միտք էր ցիտել՝ «Եթե Աստված չկա, ուրեմն ամեն ինչ կարելի է»:

Մինչ այս պահը տարածաշրջանի երկրների մակարդակով Հռոմի Պապի կողմից տրվող ամենաբարձր պարգևին՝ Սուրբ Աթոռի բարձրագույն շքանշանին (2021-ի հոկտեմբեր) արժանացել է Արմեն Սարգսյանը՝ առաջինը, որը խոսեց երրորդ հանրապետության գոյության դադարման և նոր՝ չորրորդ հանրապետության ծնունդի անհրաժեշտության մասին:

Երրորդ հանրապետությունը ծնվել էր Արցախյան շարժման փիլիսոփայությունից, չկա Արցախ՝ չկա երրորդ հանրապետություն:
Արևմուտքին պետք էր Հայկական Արցախի չլինելը, և այդ իրագործողներին տալիս են իրենց «արժանի» մեդալները՝ մեկն արժանանում է ամենաբարձր պարգևին, մեկը՝ ասպետի պարգևի, մնացածներին էլ ապագայում կպարգևատրեն կամ չեն պարգևատրի:

Հիշեցնեմ՝ հայը հայ լիբերալից(արևմտամետից) ավելի մեծ թշնամի չունի:

Եթե Հայաստանը գնա «խաղաղության խաչմերուկի» (արևմտյան սցենարով) տրամաբանությամբ և այս պրոցեսը չվիժեցվի, ապա նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի» ականատես կլինենք, որով Հայաստանը կարող է լինել մոտ 10 հազար քռ/կմ:

1999-ի հոկտեմբերի 27-ի նպատակը Հայաստանի վիլայեթացումն էր, որը մի քանի նվիրյալների շնորհիվ հետաձգվեց մինչև 2018-ի մայիս:

Սպարապետի եղբայր Արմեն Սարգսյանը ճիշտ է՝ ասելով, որ այս իշխանության թիկունքում նույն մարդիկ են, որոնք կազմակերպել են Հայոց պետականության դեմ մահափորձը՝ Հոկտեմբերի 27-ը:

Օրեր առաջ իշխանական պրոպագանդան խոսում էր « խաղաղության խաչմերուկի» մասին, այսօր արդեն իշխանության գլխի անձնական լրատվականը հանդես եկավ բոթով:

Աշխատացնում են փորձված մեթոդը՝ զիջումները միայն զոհերով է հնարավոր, մնացած դեպքերում դիմադրություն կա. Արցախի օրինակը դեռ թարմ է:

Երբ էլիտա կոչվածը գոյության նպատակ և գերագույն արժեք է հռչակում սպառողականությունը, արդյունքում թշնմանին զորահադես է անում իր գրավված քաղաքներում՝ «էլիտայի» կեսին էլ գերում:

Սա դաս է, որպեսզի ոչ միայն տեսականում, այլև գործնականում հասկանանք, թե ինչ է տանում նյութապաշտներից և փողասերներից կազմված «էլիտան»:

Արցախյան վերջին պատերազմի և վառելիքի պահեստի պայթյունի երկու ամիսը չի լրացել, դեռ մասունքներ են նույնականացվում( որոնց մեջ մեծ թվով երեխաներ էլ կան) ու հուղարկավորվում, բայց նույն ժամանակ աշխարհի ամենահին ազգերից մեկի և առաջինը քրիստոնեություն ընդունած ազգի զավակները «հպարտությամբ» նշում են, որ Մոսկվայում(այն Մոսկվայում որին մեղադրում են իրենց դավաճանելու մեջ) 10 հազար հոգով տոնում են «գուսանի» 70-ամյակը:

«...ա՜խ Հայաստան, Հայաստան, անհաղթ քաջերի ոստան»... լրիվ

«Ահա քո քրոջ՝ Սոդոմի անօրենությունն այս էր. հպարտություն, հացի կշտություն և անհոգ ծուլություն կար իր ու իր աղջիկների մեջ»:
Եզեկիել 16:49

Հայաստանի վրա Արևմուտքը նոր ճնշումներ է գործադրում, նրանց պետք է Հարավային Կովկասը թաղել արյան մեջ, դրա մասին է վկայում եվրոչինովնիկների, ամերիկյան կոնգրեսականների հռետորաբանությունը և
Արևմուտքից (Ֆրանսիա) եկած անիմաստ, բայց սիմվոլիկ ռազմական օգնությունը:

Արևմուտքին պետք է Հայաստան-Ադրբեջան նոր պատերազմ, որը Հայաստանին կհասցնի նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի», որով Հայաստանը 9.2 հազար քռ/կմ էր:

Ի՞նչ է պետք «քեֆչի» հասարակությանը «քեֆի» համար:

Խոհարարներ՝ քեֆի «եմը» պատրաստելու համար, դիմահարդարներ, վարսահարդարներ, մատնահարդարներ «քեֆչիների» տեսքն ապահովելու համար, իսկ տրամադրությունների բարձրությունը պետք է ապահովեն սազանդարները(երգիչ, երգչուհիներ, երաժիշտներ):

Քեֆի առիթը կարա տարբեր լինի, կնունքից մինչև մահացած մարդու 96 ամյակ:

Այս գերիշխող արժեհամակարգով մեծամասնություն ունեցող ժողովուրդների հեղինակությունները լինում են սազանդարները, խոհարարները, վարսահարդարները՝ կարճ ասած քեֆ կազմակերպողները, իսկ քեֆի օրակարգով ապրող ժողովուրդներին սպասվում է ջարդ, գաղթ և նմանատիպ այլ բաներ:

Նախորդ գրառմանս մի քանի արձագանք է եղել, տպավորություն է ստեղծվել, որ մեղադրում եմ ազգին, նման որևէ միտում չեմ ունեցել, բազմիցս նշել եմ, որ մեծամասնությունը գլխավոր որոշում կայացնող չէ, որոշում կայացնողի իմիտացիա է ստեղծում,, թարմ օրինակը մեր առաջ է. 2018-ի ապրիլ-մայիսը, որ տպավորություն էին ստեղծում, թե ժողովուրդը «հեղափոխություն» է արել, որն իրականության հետ որևէ աղերս չունի, ժողովուրդը չէր կարող իշխանափոխություն անել, դա մեծ սուտ է, ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունն էլ ժողովուրդը չի արել, ժողովուրդը պատկերն է ապահովում և հետագայում սպասվող անհաջողությունների պատասխանատուն կարգվում:

Աշխարհում ինքնակառավարվող ազգեր չկան, չեն եղել և չեն լինելու, ազգերի վերելքների-վայրէջքների, հաղթանակների-պարտությունների պատճառն ազգերի էլիտաներն են:

Դարեր շարունակ հայ ազգի ողբերգությունների գլխավոր պատճառն այս է եղել՝ էլիտա չունենալը, առանձին անհատներ եղել են և կան, բայց հավաքական էլիտա չենք ունեցել: Ցավոք, էլիտա հասկացողության ճիշտ ընկալում չունենք, մեծամասնության ընկալման մեջ էլիտա են համարվում մեծ ու թանկ տուն, շողշողուն մեքենաներ և շորեր ունեցողները, ասել է թե, նյութով է չափվում, այնինչ էլիտան ձևավորվում է հոգևոր-արժեհամակարգային հենքի վրա: