Նիկոլ Փաշինյանն ընտրեց «անկախ», «ինքնիշխան», «ժողովրդավար» Հայաստանի Հանրապետությունը, սա թարգմանաբար նշանակում է թուրքական վիլայեթ Հայաստան, որը լավագույն դեպքում տարածքով կլինի մոտ 20 հազար քռ/կմ, վատագույն դեպքում մոտ 9 հազար քռ/կմ:

Սա արևմտյան սցենարի տակ ստորագրություն էր, որը կարող է երկու նպատակ հետապնդել. 1. դիմում է Արևմուտքին՝ պատրաստակամություն հայտնելով իրականացնել բոլոր պահանջները և պետք չէ իրեն փոխել, 2. հերթական բլեֆն է, ժամանակ է ձգում՝ վիժեցնելով Արևմուտքի կողմից կազմակերպվող ապագա ներքաղաքական պրոցեսներն իր դեմ:

Ամեն ինչ սպասելի է Նիկոլից, բայց ամեն դեպքում մեկ անգամ ապացուցել է, որ ուժ տեսնելուց հարյուր ութսուն աստիճան փոխվում է:

Հայաստանի ներքաղաքական օրակարգը մի կենտրոնից է թելադրվում, ցավոք սրա դեմ դեռ համակարգված հակադրություն չկա:

Նիկոլը հայի և Հայաստանի թշնամի է, ըստ այդ գլխավոր հատկանիշի Արևմուտքը կարգեց նրան որպես ՀՀ վարչապետ, եթե Արևմուտքը փորձում է Նիկոլին փոխելու իրական պրոցես սկսել, նշանակում է վերջինս հավատարիմ չէ իր կոչմանը՝ ելնելով իր ֆիզիկական անվտանգությունից:

«Նոր զելենսկի» օպերացիան կարժենա նոր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր»:

Եթե փողոց դուրս գան սորոսականները և աղանդավորները, հայի և Հայաստանի մասին մտածող ցանկացած հայ, պետք է դեմ դուրս գա դրան, իսկ մեր մյուս հայրենակիցներին խնդրի և հորդորի, որպեսզի զերծ մնան Արևմուտքի կողմից նմաններով կազմակերպվող հակահայկական ցույցերից, ինչպես 2018-ի ապրիլ-մայիս ամիսներին:

Մեր դեմ տարված՝ տնտեսական, մշակութային և ռազմական պատերազմների մասին և ոչ միայն:

https://youtu.be/0MLf8vc31N0?si=wCRFGdVxlLSt6N9g

Աշխարհաքաղաքական քամուն հակառակ գործելու դեպքում՝ Արցախ պահելու փոխարեն կարող է մի մեծ պատառ էլ Հայաստանից կորցնենք:

Նպատակը մեկն է, հանել ռուս խաղապահներին Արցախից և մեր հայրենակիցներին թողնել *շնամու դեմ անպաշտպան:

Երեկվա պրովակացիան չէին կարող կազմակերպել մի խումբ արցախցիներ, դա ամենավերևներում էր եփվել, և Ադրբեջանի օգնությամբ, այդքան էլ հեշտ չէր իմանալ, որ հենց այդ մեքենայում, այլ ազգությամբ ռուս քաղաքացի կա:
Գործողության նպատակն այս օրհասական պահին ռուս խաղաղապահների հետ բախման տանելն էր, ինչը բարեբախտաբար չստացվեց:

Սիրելի արցախցիներ, մի հետևեք սոցցանցերում, ձեզանից հարյուրավոր կիլոմետրեր հեռու, կուշտ և անվտանգ նստած, իբր ձեզնով մտահոգված հայախոս հակահայերի կոչերին, որոնք «կալցո 2», «ռուսի դաբրոյով»և այլ նմանատիպ բառերով, ադրբեջանցու հետ ձեռք ձեռքի տված փորձում են ձեզ տանել ռուս խաղաղապահների հետ բախման և հանել ռուսական զորախմբին Արցախից:

Կան նաև մարդիկ, ովքեր մտածում են, որ խիստ «պատահական» էր և իրար հետ կապ չունեին Ռուբեն Վարդանյանի «լավ լուրերը» Արևմուտքից և հակառուսական պրովոկացիան:

Չկա Հայկական Արցախ՝ չկա անվտանգ Հայաստան:

Եթե չէր լինում Արցախը...

Մեր նվիրյալներով և մեր բնական դաշնակցի՝ Ռուսաստանի օգնությամբ մենք հաղթեցինք առաջին «Արցախյան ազատամարտը», դրանով երաշխավորելով Հայաստանի լինելիությունն այս տարածաշրջանում:
Չէր լինում Արցախը՝ Հայաստանն այսօր ինքնորոշման իրավունքով կարող էր դառնալ Ադրբեջան, կամ Թուրքիա(կարող եք տեսնել հայերի ու ադրբեջանցիների ժողովրդագրական դինամիկան նախորդ դարում և կհասկանաք ինչի մասին է խոսքը):

Տոնդ շնորհավո՛ր, Հայաստանի լինելիության երաշխավոր:

Վերջին շրջանում իշխող թիմի և որոշ «ընդդիմադիր» շրջանակների բառապաշարում կրկին հայտնվեց «անկախ և ինքնիշխան» բառերը, որը թարգմանաբար նշանակում է հակառուսականություն, գործնականում՝ հակառուսական և Հայաստանակործան նոր պրոցեսներ:

Անցած մի քանի օրերին այս թեմայով մի քանի կարևոր դրվագ եղավ, որը լռեցրեց ավագանու քարոզարշավը, Ծիծեռնակաբերդի ճանապարհը և նմանատիպ այլ բաներ:

ՀՀ-ը երկրորդ դեմքը հանրայինում հարցազրույց է տալիս՝ տրտնջում ռուսներից, հայտարարում, որ Պուտինն է Արցախը ճանաչել Ադրբեջանի կազմում(մառազմ է, բայց հավատացողները և այս թեզը տարածողները շատ են), Հայաստանը բացի պաշտպանողական զենքերից ունի նաև հարձակվողական զենքեր, իրենք ոչ արևմտյան կուրսն են տանում, ոչ ռուսական, իրենք հայկական շահն են պահում, վերջին արտահայտությունը նշանակում է Հայաստանը չունի դաշնակից և բաց է ադրբեջանական ագրեսիայի համար:

Սրան հետևում է առաջին դեմքի հարցազրույցը, որտեղ հնչած թեզերից նշենք կարևորները. Ռուսաստանն ունի զենքի և զինամթերքի կարիք և չի կարող օգնել Հայաստանին, Հայաստանի ռազմավարական ճարտարապետությունը սխալ է, քանի որ կառուցված է ռուսականի վրա, իրենք անհնարը՝ հայ-թուրքական հարաբերությունները վերականգնումը դարձրել են հնարավոր, Թուրքիան կարող է երաշխավորել Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը:

Այսօր էլ ՆԱՏՕ-ի բարձրաստիճան պաշտոնյան կոչ է անում Հայաստանին միանալ ՆԱՏՕ-ին:

Այս ամենը խոսում է մի քանի բանի մասին. նախ Նիկոլն Արևմուտքին ասում է. «ինձ մի փոխեք, ես կարող եմ ձեր համար դառնալ «Հայաստանի Զելենսկին» և կռվել մինչև վերջին հայը՝ հանուն «անկախ և ինքնիշխան Հայաստանի»», Արևմուտքը Հայաստանը փորձում է գրավել Ադրբեջանով(Թուրքիայով խաղալու դեպքում Ռուսաստանը կխառնվի և չի ստացվի), իսկ իշխանությունների ընտրած հակառուսական կուրսը չի թողնի Ռուսաստանին խառնվել հայ-ադրբեջանական բախմանը:

Նպատակը մեկն է՝ Հայաստանի լինելիության երաշխավոր Ռուսաստանին հանել տարածաշրջանից:

Այս ամենի համար Արևմուտքը և իր դրածոները զոհաբերեցին մեր հազարավոր հայրենակիցներին, Արցախի տարածքի 80 տոկոսը նվիրեցին Ադրբեջանին, 120 հազար հայի 21-րդ դարում մատնել են սովի և պատրաստ են զոհաբերել ընդհուպ Հայ ազգին և Հայաստանին, միայն թե Ռուսաստանը դուրս գա տարածաշրջանից:

Իսկ այս դառն իրականությունը և ապագայում սպասվելիք արհավիրքները քողարկում են բազմաթիվ համերգներով, սև ու լոսավոր ասֆալտով:

Մեզանից առաջ Ուկրաինային էին ՆԱՏՕ հրավիրել:

Հայաստանում «Թավշյա հեղափոխության» նպատակն Արցախն Ադրբեջանին հանձնելը չէր, այլ Ռուսաստանին տարածաշրջանից հանելը: Նախ փորձեցին, Արցախն Ադրբեջանին հանձնելով, այդ անել, այն էլ հակառակը եղավ՝ Ռուսաստանը մի նոր ռազմական հենակետ էլ ավելացրեց Արցախում՝ ի դեմս ռուս խաղաղապահ զորախմբի:

Արևմուտքն իր դրածո իշխանությամբ ամեն կերպ փորձում է հասնել իր նպատակին՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից, իսկ թե այդ ինչ կարժենա Հայաստանի և ազգի վրա, նրանց չի հետաքրքրում, նրանք ունեն խնդիր, խնդրի լուծմանը պատրաստ ՀՀ իշխանություն, որն Արևմուտքի համար պատրաստ է կռվել մինչև վերջին հայը (սրա մասին են վկայում առաջին դեմքերի վերջին հայտարարությունները և գործողությունները):

Ինչպես են նրանք փորձելու հանել Ռուսաստանին Հայաստանից:
Ռուսաստանի՝ տարածաշրջանում գտնվելու լեգիտիմ պատճառն այն է, որ նա Հայաստանը և հայ ազգին պաշտպանում է Թուրքիայից, եթե չկա հայ և Հայաստան, ապա չկա պատճառ Ռուսաստանի ռազմական ներկայության Հայաստանում:

Այդ խնդիրը դրված է Ադրբեջանի վրա, բայց վերջինս այդ հարցը լուծելու է մասամբ(սա արդեն այլ թեմա է):

44-օրյա պատերազմից հետո իսրայելական և թուրքական լրատվամիջոցները մի ծավալուն հոդված էին շրջանառում. բովանդակությունն այս էր, Հայաստանը պետք է գրավվի Ադրբեջանի կողմից, ոչ թե Թուրքիայի, պատճառն այն է, որ Թուրքիայի խառնվելու դեպքում Ռուսաստանը կխառնվի, իսկ Ադրբեջանի դեպքում այլ կլինի, իսկ ինչ է պետք այս ամենի համար: Արևմուտքը պետք է այնպես անի, որ Հայաստանի իշխանությունները չշեղվեն հակառուսական գծից, Ադրբեջանն էլ Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում չհատի կարմիր գծեր, ինչը թույլ չի տա Ռուսաստանին խառնվել կատարվողին:

Ռուսաստանը հարյուր տարի առաջ, ի վնաս Ադրբեջանի, լավություն է արել Հայաստանին, Արևմուտքի նպատակն է շտկել եղածը՝ ի օգուտ տարածաշրջանում իրենց դաշնակից Ադրբեջանի:

1920 թվականի ամռանը Հայաստանը գրեթե 72 հազար քռ/կմ էր(Օլթի և Փենյակ շրջանների հետ միասին), դրա մեջ էր մտնում Կարսի մարզը, Սուրմալուի գավառը, ներկայիս Հայաստանի տարածքը, Արցախն ու Նախիջևանը:
Այս չափերով Հայաստանն ուղիղ սպառնալիք էր Արևմուտքին, որն աշխարհիկ Թուրքիա էր ծնում Քեմալի գլխավորությամբ:

Սպառնալիքը պետք էր արագ չեզոքացնել Թուրքիայով: Արևմուտքի կողմից գործի դրվեց նույն տեխնոլոգիան, որը հիմա է գործում. Քեմալը (ինչպես հիմա Ալիևը) պետք է ունենար հարաբերություններ Սոցիալիստական Ռուսաստանի հետ և կարմիր գծեր չհատեր, իսկ Հայաստանի իշխանություններին պետք էր պահել հակառուսական, պրոարևմտյան գծի մեջ, ինչը թույլ կտար Քեմալին հանգիստ գործելու, իսկ ռուս հեղափոխականներին չխառնվելու թշնամի իմպերիալիստների հետ համագործակցող Հայաստանի խնդիրներին:

Այսպես 1920 թվականի սեպտեմբերի 28-ին(2020-ի սեպտեմբերի 27-ը պատահական չէր ընտրված) Թուրքիան հարձակվեց Հայաստանի վրա, անզեն, անպարեն Հայաստանը նամակներ և խնդրագրեր էր ուղարկում Արևմուտքին, իհարկե անպատասխան:

Արդյունքում ունեցանք հարյուրհազարավոր զոհեր սովից և պատերազմից, ութ անգամ փոքրացավ Հայաստանը և 1920 թվականի դեկտեմբերի 2-ին կնքվեց Ալեքսանդրապոլի խայտառակ պայմանագիրը, որով Հայաստանը կոչվելու էր Երևանյան հանրապետություն, տարածքը կազմելու էր 9.2 հազար քռ/կմ, բանակը պետք է ունենար ընդամեն 1500 զինվոր, արտաքին վտանգի դեպքում Թուրքիան պետք է օգնության հասներ, Հայաստանը հրաժարվում էր բոլոր այն պայմանագրերից, որոնք վնասում էին Թուրքիայի շահերը:

Այս ամենը հնարավոր եղավ շտկել Հայաստանի խորհրդայնացմամբ, հիշատակենք նաև, որ 1920 թվականի նոյեմբերի 30-ին Ադրբեջանի հեղկոմը Լեռնային Ղարաբաղը, Զանգեզուրը և Նախիջևանը ճանաչեց Խորհրդային Հայաստանի անբաժան մաս և հանձնելու որոշում կայացրեց, թե ով այս որոշումը վիժեցրեց, այդ արդեն առանձին թեմա է:

Ալեքսանդրապոլի խայտառակ պայմանագրից հետո ստորագրվեց Մոսկվայի պայմանագիրը, որով Հայաստանը 20 հազար քռ/կմ ավելացավ և կազեց 29 հազար քռ/կմ:

Սա չի ներում Արևմուտքը, և փորձում է ամեն կերպ վերականգնել Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը:

Ստորև Արևմուտքի պատկերացրած երկու հայաստաններն են, մեկը լավագույն դեպքում, մյուսը՝ վատագույն:

Պատերազմի(բլից կրիգ) պատճառը և առիթը:

Պատերազմի պատճառի մասին բազմիցս խոսել ենք՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից, որով իշխանությունը երկու խնդիր է լուծում. նախ կիրագործեն այն, ինչի համար իրենց իշխանություն է տրվել և կապահովեն իրենց ֆիզիկական անվտանգության հարցը, հարց կառաջանա, որն է իրենց ֆիզիկական անվտանգության երաշխիքը, պարզ և իրատեսական պատասխան. Հայոց պետականության վախճանը, սա է իրենց ֆիզիկական անվտանգության իրատեսական երաշխիքը:

Հիմա «առիթին» անդրադառնանք. դիտելով իշխանության վերջին աշխարհաքաղաքական խաղերը՝ իտալական լրատվականին տված հարցազրույցից մինչև Կիև, կհասկանանք, որ աշխարհաքաղաքականում նման կտրուկ գործողություններ անողը դժվար ներսում որևէ բան անելու կաշկանդվածություն ունենար, սրանից հետևություն, եթե Նիկոլը չուզենար Արցախում հրաժարական և ապա նախագահի ընտրություն, չէր լինի:

Այսօր արևմտյան պրոպագան լծված էր «մեկնաբանելու» Արցախում տեղի ունեցած նախագահի ընտրությունը, և կարևոր է, թե ինչպես էին «մեկնաբանում», իբր Մոսկվան է կանգնած այս ամենի հետևում իր այստեղի խաղացողներով, ինչն իրականության հետ որևէ աղերս չունի:
Հակառակ կողմից հնչող միամիտ շնորհավորանքներն ամբողջացնում են Արևմուտքից իրականացվող տեղեկատվական դիվերսիան՝ լեգիտիմացնելով առիթը:

«Մեղավորները» կարգված են, «առիթը»՝ տրված:

Հանել տարածաշրջանից Ռուսաստանին՝ տեղը լրացնել Թուրքիայով, սրա համար են աշխատում ամերիկյան դիվանագետները, բրիտանական գործակալները, ԵՄ դիտորդները և տեղական հակառուս աշխատողները:

Մեզ համար ամենավտանգավորը, որը կարող է անել Արևմուտքը:

Մեր օրերի դեպքերը վերլուծելիս հաճախ ենք զուգահեռներ անցկացնում Առաջին Հանրապետության անկման հետ:
Հայտնի խոսք կա, լսած կլինեք՝ «Արևմուտքինը փափուկ ուժն է, Ռուսաստանինը՝ կոշտ ուժը»:
Արևմուտքի փափուկ ուժը այն է, երբ մեր օրերում Հայաստանից պլանշետների տեսքով օգնություն է տրվում Ուկրաինային՝ ներկայացվելով օգնություն դպրոցականներին, այնինչ պլանշետի կարիք կար ռազմադաշտում, նույն կերպ անցած դարի առաջին քառորդում անգլիացիները մեզ տրված մեծ համարի անպետք զինվորական սապոգները կարողացան ներկայացնել որպես ռազմական մեծ օգնություն:
Ավելի պարզ՝ 1919 թվականի գարնանը ռուսական բանակի շարքերում թրծված հայ զինվորականներին Առաջին համաշխարհայինից մնացած ռուսական զինամթերքով հաջողվեց վերականգնել Արևելյան Հայաստանը(72 հազար քռ/կմ), նշենք, որ Առաջին Հանրապետությունը ստեղծման պահին 12 հազար քռ/կմ էր: Վերը նշածի պայմաններում բրիտանացիներին հաջողվում էր հայերի շրջանում տարածել, որ իրենց օգնությամբ ենք Արևելյան Հայաստանն ազատագրել. սա է փափուկ ուժ կոչվածը:

Հիմա գանք մեր օրեր. վերջին շրջանի իրադարձություններին մի քիչ խորքով ծանոթ մարդկանց հայտնի է, որ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմում Հայաստանն իր ունեցած ծանր զինամթերքի(ռուսական) շատ քիչ մասն է օգտագործել, պատճառը պարզ է. նպատակ չի եղել դրված հաղթել պատերազմում, եղել է հակառակը՝ պարտվել:

Ամենավտանգավորի մասին. մեր զինապահեստներում կա անհրաժեշտ ծանր զինամթերք(ռուսական), և չկա քաղաքական կամք, որպեսզի Ադրբեջանի հետ բախման ընթացքում լուծենք տեսանելի խնդիր, օրինակ՝ ազատագրենք Սև լճի տարածքը և սեպտեմբերյան մարտերի ժամանակ կորցրածը, որը տարածքով հավասար է Երևանին. ուրեմն Արևմուտքը կտա քաղաքական կամք և իր ամբողջ տեղեկատվական միջոցներով դաշտը կլցնի իր «ահռելի» ռազմական օգնության մասին լուրերով, ինչն իրականում կարող է լինել աշնանային զինվորական բաճկոններ մեծ տուփերով:

Այս ամենից հետո տաբու կլինի արտահայտվել այս պարզ աշխարհաքաղաքական իրողությունը, որ տարածաշրջանում Ռուսաստանի այլընտրանքը Թուրքիան է, Արևմուտքը մեզ սարքում է թուրքական վիլայեթ... և ռացիոնալ միտքը բանտած՝ հետ կգնանք 1920 թվականի «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր», բայց պետք չէ նաև մոռանալ, որ Ռուսաստանում 2023 թվականն է, և ԷԿՈՎԱՍ-ի երկրները դեռ որոշում չունեն Նիգերի մասով:

Այսպիսով մենք ինչ անենք, մեզ ենք անելու:

Տեղի «հեղափոխականների»(կազմակերպողների և իրականացնողների) փրկությունը Հայաստանի կործանման մեջ է, իսկ դրան հասնելու համար պետք է ձգտեն «հեղափոխության» վերջնանպատակին՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից՝ մոռանալով, որ Ռուսաստանում 2023 թվականն է, ոչ թե 1920 կամ 1991:

Լսելով «հեղափոխության» առաջնորդի վերջին ելույթը՝ վերահաստատում եմ՝ Թալեաթ, Ջեմալ և Էնվեր փաշաները միասին այնքան բարոյական և նյութական վնաս չեն տվել Արևմտյան Հայաստանին և արևմտահայությանը, որքան Նիկոլ Փաշինյանը Արևելյան Հայաստանին և արևելահայությանը:

Ընտրության արդյունքները:

Արևմուտքը սոցցանցերում է ուժեղ, իրականության մեջ պատկերն այլ է, բոլոր արևմտամետ ուժերը միասին ընտրության մասնակցածների 50%-ի աջակցությունը չունեն:

Մեծամասնությունը չի ճանաչում Արցախն Ադրբեջանի կազմում, դա փոքրամասնության կարծիք է:

ՔՊ-ն այլևս չի ներկայացնում «ժողովրդի իշխանությունը»(անկախ նրանից, թե ով կլինի քաղաքապետ), սա իրենց վախճանի ապացույցն էր, որը սկվել էր 2022-ի սեպտեմբերյան մարտերով:

Մասնակցության խիստ ցածր տոկոսը խոսում է մեծ քաղաքական վակումի մասին, ինչը նշանակում է իրական իշխանափոխության պրոցեսին մեծ աջակցություն է սպասվում:

Հայաստանը վիլայեթ փորձող սարքողների իրական թիվը 20%-ի կարգի է, 70%-ի չմասնակցությունից չեն կարող օգտվել տերվիլայեթիստները:

Վերջաբանի փոխարեն. Կրոմվելից սկսած(1649), Բրիտանական կայսրությունը Ռուբեն Վարդանյանի նման չստացված պրոյեկտ չի ունեցել:

Խնդիր ստեղծողները Երևանում են, հարցն աշխարհաքաղաքական է, հայի և Հայաստանի հաշվին փորձում են տարածաշրջանից հանել Ռուսաստանին: