وبینار رایگان

از سراب شادمانی، تا زندگی ارزش محور

سخنران: دکتر پیمان دوستی

۲۵ شهریور ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۰۰

تا حالا پیش اومده با خودتون بگید: «وقتی این امتحان رو پاس کنم، وقتی شغلم رو عوض کنم، وقتی ازدواج کنم، وقتی اوضاع درست بشه… اون وقت بالاخره خوشحال می‌شوم»؟

به هدف می‌رسیم، مدتی خوشحال می‌شویم، اما دوباره همان حس همیشگی برمی‌گردد.


لینک ثبت نام:

https://iranacttherapy.com/calendar/

مثبت‌اندیشی همیشه هم خوب نیست

دکتر پیمان دوستی، روان‌شناس و استاد دانشگاه، در گفت‌وگویی با خبرگزاری ایرنازندگی (۸ شهریور ۱۴۰۴) عنوان کرد که تلاش برای مثبت‌اندیشی افراطی، نه تنها در اکثر وقت‌ها کمکی نمی‌کند، بلکه می‌تواند آسیب‌زا هم باشد.

او توضیح داد که ذهن انسان به‌طور طبیعی تمایل به پیش‌بینی خطر و افکار منفی دارد؛ سرکوب این افکار نه‌تنها کمکی نمی‌کند بلکه آن‌ها را تشدید می‌کند و ممکن است به اضطراب و ناامیدی بینجامد.

دوستی تأکید کرد:

مثبت‌اندیشی سالم یعنی دیدن فرصت‌ها در کنار پذیرش واقعیت‌های تلخ.

مثبت‌اندیشی افراطی یعنی انکار مشکلات و سرکوب احساسات، که مانع رشد روانی می‌شود.

راهکارها:

پذیرش افکار و احساسات به‌جای جنگیدن با آن‌ها

نوشتن و عمل به ارزش‌های شخصی

گفت‌وگو با افراد مورد اعتماد

تمرین خودآگاهی و اقدام عملی برای زندگی معنادار

خشنودی واقعی از پذیرش واقعیت به همراه تمایل به تمام تجارب انسانی ما (افکار، احساس‌ها، حس‌های بدنی و ...) و حرکت به‌سوی ارزش‌ها شکل می‌گیرد، نه از اجبار به «همیشه مثبت بودن یا تلاش برای اجتناب از افکار و احساس‌های ناخوشایند».

https://t.me/actlearning

گزارش عملکرد نیمه نخست ۱۴۰۴ – مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد

در شش ماه اول سال ۱۴۰۴، مرکز روان‌شناسی پذیرش و تعهد با هدف ارتقای سلامت روان جامعه و توسعه آموزش‌های تخصصی درمانگران، فعالیت‌هایی را اجرا کرد:

آموزش:
برگزاری ۱۵ کارگاه، دوره و وبینار تخصصی

بخشی قابل توجهی از برنامه‌ها به‌صورت رایگان و به عنوان مسئولیت اجتماعی مرکز برگزار شده است

در مجموع، بیش از ۱۰۰۰ شرکت‌کننده از سراسر کشور در این رویدادها حضور داشته‌اند.

پژوهش:
مطالعه کیفی تجربه شهروندان تهران در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه

چند پژوهش روی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی برای توسعه مداخلات تلفیقی

اقدامات اجتماعی و حمایتی:
همراهی با روان‌شناسان بندرعباس و حمایت آموزشی در حادثه ناگوار اسکله

ارائه محتوای روان‌شناختی در بحران‌های ملی مانند جنگ تحمیلی ۱۲ روزه

آمادگی برای ارائه خدمات مشاوره رایگان از طریق سامانه ملی

مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد، بر پایه ارزش‌های زیر فعالیت می‌کند:

انسان‌محوری: هر فرد، ورای برچسب تشخیصی، شایسته درک، احترام و امید است.

پایبندی به شواهد علمی: ما متعهد به ارائه اطلاعات و خدمات بر پایه آخرین یافته‌های علمی و درمان‌های مبتنی بر شواهد هستیم.

شفافیت و صداقت علمی: در بیان دانسته‌ها و محدودیت‌های علمی شفاف عمل می‌کنیم.

همدلی: رویکرد ما مبتنی بر پذیرش و همدلی عمیق با رنج انسانی است.

توانمندسازی: ما به دنبال ارتقای ظرفیت‌های درونی افراد و تقویت آگاهی جمعی هستیم.

متن کامل:

https://iranacttherapy.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%b9%d9%85%d9%84%da%a9%d8%b1%d8%af-%d9%86%db%8c%d9%85%d9%87-%d9%86%d8%ae%d8%b3%d8%aa-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%db%b1%db%b4%db%b0%db%b4-%d9%85%d8%b1%da%a9%d8%b2-%d8%ae%d8%af/

وقتی با رنج دست و پنجه نرم می‌کنیم …
———
مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که تمرکز بر کاهش مستقیم درد یا افکار منفی همیشه بهترین راه نیست.

در رویکرد پذیرش و تعهد، به جای جنگیدن با تجربه‌های ناخوشایند، یاد می‌گیریم به آنها فضایی برای تجربه شدن بدهیم و توجه‌مان را بر چیزهایی که برایمان ارزشمند هستند متمرکز کنیم.

مطالعه مک‌کراکن و اکلستون (۲۰۰۳) نشان داده است که افرادی که در مواجهه با درد مزمن از پذیرش بیشتری استفاده می‌کنند، کیفیت زندگی بالاتری دارند و احساس افسردگی کمتری را تجربه می‌کنند.

این یعنی وقتی دست از مقاومت دائمی برمی‌داریم و به جای آن، انرژی‌مان را صرف روابط، معنا و ارزش‌ها می‌کنیم، رنج کمتر ما را دربرمی‌گیرد.

شاید تغییر بزرگ، از همین قدم کوچک شروع شود: اجازه بدهیم احساسات حضور داشته باشند، و در عین حال راه خودمان را در مسیر ارزش‌ها ادامه دهیم.⁩

https://t.me/actlearning

شفقت با خود چگونه است؟
———
مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد

گاهی ما نسبت به نزدیکان‌مان سرشار از شفقت و مهربانی هستیم، اما وقتی خودمان دچار اشتباه یا شکست می‌شویم، سخت‌ترین منتقد زندگی‌مان می‌شویم.

پژوهش‌ نف و‌ گرمر (۲۰۱۳) نشان می‌دهند که خودشفقتی می‌تواند اضطراب و افسردگی را کاهش دهد و در عوض، تاب‌آوری و احساس رضایت از زندگی را افزایش دهد. یعنی وقتی به جای سرزنش، با خودمان مثل یک دوست مهربان رفتار کنیم، سلامت روانی‌مان تقویت می‌شود.

تمرین ساده امروز:

لحظه‌ای چشمانتان را ببندید و تصور کنید کسی که دوستش دارید همین مشکل شما را دارد. به او چه می‌گفتید و چگونه او‌ را حمایت می‌کردید؟

به همان شیوه با خودتان رفتار کنید.

https://t.me/actlearning

کارگاه آموزش نگارش گزارش علمی (پروپزال، پایان نامه، مقاله)

زمان: ۸، ۹، ۱۵ و ۱۶ آبان ۱۴۰۴ (پنجشنبه‌ها و جمعه‌ها) /
مدرس: دکتر پیمان دوستی

سرفصل ها:

۱) فرایندهای نگارش پیشنهاد طرح پژوهشی (پروپزال)، پایان نامه و مقاله
۲) شیوه‌های سرچ مقالات در پایگاه‌های علمی
۳) انواع شیوه منبع نویسی
۴) نحوه سابمیت مقاله در مجلات


اطلاعات بیشتر و ثبت نام:

https://iranacttherapy.com/calendar/

وقتی افکار مزاحم‌می‌آیند (آزادی در پذیرش)

مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد

بسیاری از افراد وقتی با افکار و احساسات ناخوشایند روبه‌رو می‌شوند، تلاش می‌کنند آن‌ها را سرکوب یا حذف کنند.

اما تحقیقات نشان داده‌اند که این جنگ دائمی با افکار نه تنها مؤثر نیست، بلکه می‌تواند اضطراب و نارضایتی بیشتری ایجاد کند و حتی به شدت هجوم آنها هم اضافه کند.

در رویکرد پذیرش و تعهد (اکت)، به جای تلاش برای کنترل همه چیز، یاد می‌گیریم رابطه خود را با تجربه‌های درونی‌مان تغییر دهیم.

مطالعه هیز و همکاران (۲۰۰۶) نشان داد، افرادی که از راهبردهای پذیرش (به جای جنگیدن با افکار و احساس‌ها یا تلاش برای کنترل آنها) استفاده می‌کنند، انعطاف‌پذیری روانی بیشتری دارند و بهتر می‌توانند به سمت اهداف و ارزش‌های مهم زندگی حرکت کنند.

تمرین ساده امروز:

وقتی فکری مزاحم به سراغ‌تان آمد، به جای جنگیدن با آن، فقط بگویید: «من متوجهم که الان فکری درباره …. توی ذهن من وجود داره»

https://t.me/actlearning

مداخلات مبتنی بر شفقت و استرس و فرسودگی شغلی

نویسندگان: مارتینز و همکاران (۲۰۲۵)

تلخیص: پیمان دوستی


پژوهش مارتینز و همکاران (۲۰۲۵) یک مرور نظام‌مند بر مطالعات انجام شده بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ است که هدف آن بررسی تأثیر مداخلات مبتنی بر شفقت بر کاهش استرس و فرسودگی شغلی در کارکنان بوده است.

محققان از میان بیش از ۵۵۰۰ مقاله اولیه، ۱۹ مطالعه را با معیارهای ورود منتخب انتخاب کردند؛ این مطالعات بر روی گروه‌های حرفه‌ای مانند کارکنان حوزه سلامت، معلمان و سایر مشاغل اجرا شده‌اند.

نتایج نشان داد مداخلات شفقت‌محور با طراحی‌های مختلف (حضوری یا آنلاین، با جلسات هفتگی) به طور کلی منجر به کاهش معنادار استرس و فرسودگی شغلی شدند، به خصوص در کارکنان بخش سلامت، و بسیاری از مطالعات دارای پیگیری‌هایی تا چند ماه پس از مداخله نیز بودند.

با وجود روش‌شناسی متفاوت میان مطالعات، شواهد گویای این است که تمرینات شفقت ممکن است یک ابزار مؤثر در ارتقای تاب‌آوری روانی در محیط‌های شغلی باشد.

منبع:

Martins, F.J., Palmeira, L. & Matos, M. Effectiveness of Compassion-Based Interventions for Reducing Stress in Workers: A Systematic Review. Mindfulness 16, 1490–1503 (2025).



https://t.me/actlearning

رهایی از ذهن قضاوت‌گر

نویسنده: مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد


گاهی ذهن ما مثل قاضی‌ای سخت‌گیر عمل می‌کند: «من کافی نیستم»، «نباید این‌طور حس می‌کردم»، «باید بهتر باشم».

در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) یاد می‌گیریم که افکارمان را به‌عنوان «کلمات درون ذهن» ببینیم (فارغ از درست یا غلط بودن افکار، مثبت یا منفی بودن‌شان یا هر برچسب دیگری)، و آگاهانه متوجه این باشیم که عمل به این افکار (فارغ از برچسب‌شان)، کارآمد یا ناکارآمد است.

ما می‌توانیم یاد بگیریم که در ذهن‌مان یک قدم به عقب بیایستیم و به جای اینکه بخشی از جریان فکرمان باشیم، مشاهده‌گر جریان فکرمان شویم.

یعنی توانایی دیدن فکر بدون غرق شدن در آن.


تمرین امروز:
هر وقت فکری قضاوت‌گر آمد، قبل از آن بگویید: «ذهنم دارد می‌گوید که…» — این جمله ساده می‌تواند فاصله‌ای میان تو و فکرت ایجاد کند.

https://t.me/actlearning

خود انتقادی در برابر خود شفقت ورزی

نویسنده: مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد

بسیاری از ما باور داریم اگر با خودمان سخت‌گیر باشیم، پیشرفت می‌کنیم.

اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند که خودانتقادی مداوم نه‌تنها انگیزه را افزایش نمی‌دهد، بلکه احساس شرم، افسردگی و اجتناب را بیشتر می‌کند. در مقابل، خودشفقتی منجر به رشد سالم‌تر و پایدارتری می‌شود.

مطالعه‌‌ی برینز و چن (۲۰۱۲) نشان داد، افرادی که با خودشان شفقت‌ورز‌تر هستند، پس از شکست سریع‌تر بازمی‌گردند و تمایل بیشتری به اصلاح رفتار خود دارند.

شفقت به خود، به معنی انکار اشتباه نیست؛ یعنی دیدن خطاها در فضایی از درک، نه سرزنش.

تمرین امروز:
وقتی اشتباهی کردی، به خودت یادآور شو: «من انسانم، و اشتباه بخشی از مسیر یادگیری من است.»

https://t.me/actlearning

از هر جا، در هر زمان — مسیر یادگیری آفلاین بازه

زندگی همیشه طبق برنامه پیش نمی‌رود؛ گاهی زمانِ کلاس‌ها با برنامه روزمره‌مان سازگار نیست یا شرایط کاری و خانوادگی اجازه نمی‌دهد در ساعت مشخصی در کلاس شرکت کنیم.

در یادگیری آفلاین، در هر ساعت از شبانه‌روز، در هر مکان، و با هر سرعتی که برایتان مناسب است، مسیر رشد علمی و حرفه‌ای خود را ادامه دهید.

در این دوره‌ها، شما به ویدیوهای ضبط‌شده‌ی کامل جلسات آموزشیدسترسی دارید؛ درست همان محتوایی که در کلاس‌های زنده ارائه می‌شود.

می‌توانید چندین‌بار به توضیحات گوش دهید، یادداشت‌برداری کنید، تمرین‌ها را مرور کنید و مفاهیم را در زمان مناسب خودتان عمیق‌تر بیاموزید.

همانطور که احتمالا می‌دانید، پایه و اساس اکثر آموزش‌ها، دوره‌ها و کارگاه‌هایی که در مرکز خدمات روان‌شناسی “پذیرش و تعهد” برگزار می‌شود، بر مبنای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، درمان متمرکز بر شفقت (CFT) و دیگر روش‌های مربوط به موج سوم رفتار درمانی می‌باشد.

لینک دسترسی به دوره‌ها:

https://iranacttherapy.com/offline-learning/

عبور از حس پوچی و بی معنایی

گرد آوری و تدوین: دکتر پیمان دوستی

بسیاری از افراد بیان می‌کنند که احساس پوچی یا بی‌معنایی دارند. این احساس اغلب زمانی پدید می‌آید که فرد از ارزش‌های عمیق خود فاصله گرفته است.

ارزش‌ها به‌عنوان «جهت‌های انتخاب‌شده زندگی» تعریف می‌شوند، پس آنها اهدافی با نقطه قابل‌دستیابی نیستند. ارزش‌ها مانند قطب‌نما جهت و سبک زندگی را نشان می دهند، اینکه ما پیوسته در ابعاد مختلف زندگی می خواهیم چگونه رفتار کنیم.

برای مثال، «یادگیری» می تواند یک ارزش باشد، در حالی که «گرفتن مدرک دکتری» یک هدف‌ است. ارزش‌ها پایدار و هدایت‌گر رفتارهای روزمره هستند.
 
به نظر می رسد افراد دارای وضوح ارزشی بالا، رضایت از زندگی، تاب‌آوری و سلامت روانی بیشتری را تجربه می‌کنند، در مقابل، سردرگمی در ارزش ها با احساس پوچی، اضطراب و افسردگی رابطه دارد.

گام بعدی، تعهد رفتاری(Committed Action)  است؛ یعنی ارزش‌ها به رفتارهای عملی و قابل‌اجرا تبدیل و متعهدانه دنبال شوند. در این شرایط، فرد یاد می‌گیرد که حتی در حضور اضطراب، خشم یا ناامیدی، گامی هرچند کوچک در مسیر ارزش‌ها بردارد.

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد(ACT)  ارزش‌ها را نه ابزاری برای شادی لحظه‌ای، بلکه راهی برای زیستن اصیل می‌داند.

زندگی ارزش‌محور در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد(ACT)  به معنای حذف درد نیست، بلکه به معنای حرکت در مسیر معناست.
 
به زبانی ساده، فرد می‌آموزد حتی وقتی شرایط بیرونی تغییر نمی‌کند، با همسویی درونی با ارزش‌هایش احساس رشد و معنا را تجربه کند.
 
ارزش‌ها به انسان کمک می‌کنند در میان آشفتگی‌های زندگی، جهت خود را گم نکند و این، جوهره انعطاف‌پذیری روان‌شناختی است.

https://t.me/actlearning

بدن ما “زبان هیجان” داره

دکتر پیمان دوستی

یکی از راه‌های شنیدنِ زبان هیجان بدن، شاخصیه به نام HRV
یعنی «تغییرپذیری ضربان قلب»

قلب ما دقیق نمی‌زنه.
فاصله‌ی بین دو ضربانش همیشه کمی فرق داره.
این تفاوت‌های ریز نشون می‌دن بدن چقدر در برابر استرس یا آرامش انعطاف‌پذیره

HRV بالا
آرامش، بازیابی خوب، انعطاف‌پذیری هیجانی، سلامت روانی و جسمی بهتر

HRV پایین
استرس، خستگی، اضطراب، التهاب، اختلال خواب یا تنظیم هیجان ضعیف

HRV معمولاً با الکتروکاردیوگرام (ECG) یا حسگرهای پوشیدنی (مثل برخی از ساعت‌های هوشمند) اندازه‌گیری می‌شود.

«اپلیکیشن stress watch قابل نصب روی اپل واچ می‌تونه براتون این شاخص رو اندازه بگیره»

شواهد پژوهشی قوی‌ای وجود داره که نشون میده تمرین‌های “شفقت-محور” معمولاً با افزایش نشانه‌های واگال (یعنی HRV بالاتر) همراهند — هم در مطالعات آزمایشی کوتاه‌مدت و هم در برنامه‌های چندهفته‌ای.

یک متاآنالیز هم توسط دای بلو و همکاران (۲۰۲۰) انجام شده که از ارتباط شفقت و HRV حمایت می‌کنه.

https://t.me/actlearning

نقش شفقت به خود در کاهش شرم

دکتر پیمان دوستی

احساس شرم یکی از دردناک‌ترین تجربه‌های هیجانی انسان است.

شرم ما را به انزوا، خودسرزنشی و گاه اجتناب از ارتباط سوق می‌دهد.

شرم، برخلاف احساس گناه، به احساس «بد بودن خود» اشاره دارد نه «بد بودن رفتار». زمانی که شرم مزمن شود، فرد نه‌تنها از دیگران فاصله می‌گیرد، بلکه از خویشتن نیز جدا می‌شود.

درمان متمرکز بر شفقت (CFT) در این نقطه وارد عمل می‌شود.

پژوهش‌ها نشان داده‌اند که تمرین‌های شفقت، حتی پس از چند هفته، می‌توانند سطح کورتیزول را کاهش دهند، خودانتقادی را کم کنند، و احساس پیوند اجتماعی را افزایش دهند (کربی و همکاران، ۲۰۱۷).

درمان متمرکز بر شفقت به ما یادآوری می‌کند که درمان، صرفاً شناخت و تحلیل نیست؛ بلکه پرورش نگرشی تازه نسبت به خود است.

وقتی یاد بگیریم در برابر شکست، اضطراب یا شرم، با مهربانی و درک پاسخ دهیم، مسیر بهبودی نه‌تنها آسان‌تر، بلکه انسانی‌تر می‌شود.
شفقت، آن نیروی آرام اما عمیقی است که ذهن را از حالت دفاع به حالت اتصال و از جنگیدن با خود، به مراقبت از خود می‌برد.

https://t.me/actlearning

در یادگیری آفلاین، در هر ساعت از شبانه‌روز، در هر مکان، و با هر سرعتی که برایتان مناسب است، مسیر رشد علمی و حرفه‌ای خود را ادامه دهید.


می‌توانید چندین‌بار‌ ویدیوها را تماشا کنید، به توضیحات گوش دهید، یادداشت‌برداری کنید، تمرین‌ها را مرور کنید و مفاهیم را در زمان مناسب خودتان عمیق‌تر بیاموزید.


سامانه آموزش‌های غیر حضوری آفلاین
مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد


https://iranacttherapy.com/lms/

آیا درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، صرفا مجموعه‌ای از تکنیک‌هاست؟

دکتر پیمان دوستی

یکی از خطاهای رایج در آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، تقلیل آن به مجموعه‌ای از تکنیک‌هاست.

برای درمانگر، پرسش کلیدی این نیست که «کدام تکنیک ACT را به کار ببرم؟» بلکه این است که:

«در این لحظه خاص از فرایند درمان، برای این فرد خاص در این موقعیت، کدام حرکت به انعطاف‌پذیری روان‌شناختی کمک می‌کند؟»

استفاده از ACT به صورت صرفا تکنیک محور، اغلب با این پیامدها همراه است:


درمانگر زودتر از مراجع به دنبال «حرکت بعدی» است؛

سکوت، درنگ و توجه به تجربه‌ی زیسته، جای خود را به مداخله آن هم عمدتا زود هنگام می‌دهد؛

درمان پذیرش و تعهد به‌جای افزایش انعطاف، به شکل جدید از اجتناب برای خلاصی از افکار و احساس‌ها تبدیل می‌شود.


این‌جا مسئله ضعف درمانگر نیست؛ مسئله نوع یادگیری است.


سامانه آموزش مجازی مرکز خدمات روانشناسی پذیرش و تعهد

https://iranacttherapy.com/lms/


https://t.me/actlearning

حاشیه‌نویسی‌هایی بر روان‌درمانی
قسمت اول: اگر کمی درنگ کنیم، چه رخ می‌دهد؟

یادداشتی از دکتر پیمان دوستی

در کار بالینی، لحظاتی وجود دارد که هیچ مداخله‌ای «درست» به نظر نمی‌رسد. مراجع درگیر افکار تکراری است، هیجان‌ها بالاست، و درمانگر وسوسه می‌شود کاری انجام دهد: سؤالی بپرسد، تمرینی بدهد، یا مسیر جلسه را تغییر دهد.

اما اگر در چنین شرایطی بتوانیم کمی درنگ کنیم، چه رخ می‌دهد؟

این درنگ، یک تکنیک نیست؛ یک موضع اخلاقی است.



یکی از چالش‌های جدی برای درمانگران، توانایی ماندن در وضعیت «ندانستن» است. اغلب، مداخله‌های عجولانه تلاشی هستند برای فرار از همین ندانستن؛ تلاشی که نه‌تنها الزاماً به بهبود وضعیت کمک نمی‌کند، بلکه گاهی به پیچیده‌تر شدن آن می‌انجامد.



پذیرش ندانستن مهارتی نیست که با خواندن کتاب یا حفظ یک مدل درمانی به دست آید. این توانایی، نیازمند تمرین مداومِ حضور، پذیرش و شفقت—پیش از هر چیز نسبت به خودِ درمانگر—است.



شاید یکی از پرسش‌های ضروری پس از هر جلسه این باشد:
در کدام لحظه‌ها برای آرام‌کردنِ خودم مداخله کردم؟
نه لزوماً برای آنچه مراجع به آن نیاز داشت، بلکه برای اجتناب از وضعیتی که خودم در آن قرار گرفته بودم.⁩⁩


ارتباط با ما:
http://iranacttherapy.com

02146130270
09101982901

لینک کانال:
@actlearning

حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی

قسمت دوم: تلاش برای «مفید بودنِ فوری»

یادداشتی از دکتر پیمان دوستی

گاهی آنچه جلسه را پیش نمی‌برد، شدت مشکل مراجع نیست؛ بی‌تابی درمانگر برای «مفید بودن فوری» است.

به زبانی ساده، درمانگر برای اجتناب از احساس ناکافی بودن یا ناکارآمدی تلاش می‌کند.

در این لحظه‌ها، درمانگر ممکن است ناخواسته وارد حالت اثبات شود: توضیح بیشتر، مفهوم‌سازی دقیق‌تر، یا مداخله‌ای که قرار است نشان دهد «دارم کار می‌کنم».

اما بسیاری از این تلاش‌ها، نه برای پیشبرد فرایند درمان، بلکه برای خاموش‌کردن احساس ناکارآمدیِ درمانگر یا اجتناب از حس ناکافی بودن رخ می‌دهند.

روان‌درمانی همیشه حرکت رو به جلو نیست.

بعضی جلسات، فقط ماندن رخ می‌دهد؛ ماندن با درماندگی، ابهام، و تجربه‌ی مشترکِ «نمی‌دانم».

در این معنا، مفید بودن گاهی به معنای دست کشیدن از تلاش برای «مفید بودنِ فوری» است.

شاید پرسش بالینی مهم این باشد: اگر امروز نتوانم به شکل فوری احساس مفید بودن بکنم (نتوانم احساس ناکارآمدی خودم را خاموش کنم یا از حس ناکارآمدی اجتناب کنم)، آیا هنوز هم می‌توانم کنار مراجع بمانم؟

ارتباط با ما:
http://iranacttherapy.com

02146130270
09101982901

لینک کانال:
@actlearning

حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی

قسمت سوم: آیا می‌توانم چند لحظه بیشتر، با این سکوت بمانم؟

یادداشتی از دکتر‌ پیمان دوستی

گاهی سکوتِ مراجع، بیش از هر کلمه‌ای ما را مضطرب می‌کند.
چند ثانیه می‌گذرد، و ذهن درمانگر شروع به کار می‌کند:
«باید چیزی بگویم.»
«جلسه دارد از دست می‌رود.»
«شاید خوب کار نمی‌کنم.»

اما سکوت همیشه خلأ نیست؛ گاهی فضایی است که در آن، تجربه در حال شکل‌گرفتن است.

اگر درمانگر نتواند اضطراب خود از سکوت را پذیرا باشد، ممکن است آن را با توضیح، پرسش، یا مداخله‌ای زودهنگام پُر کند.

در این صورت، نه سکوت شنیده می‌شود، نه آنچه می‌توانست از دل آن متولد شود.

پذیرش اضطراب ناشی از سکوت، بخشی از فرایند افزایش تحمل ابهام است؛ همچنین، یک اعتماد است، اعتماد به اینکه فرایند، حتی وقتی چیزی دیده نمی‌شود، در جریان است.

و شاید پرسش این باشد: آیا می‌توانم چند لحظه بیشتر، با این سکوت بمانم؟

ارتباط با ما:
http://iranacttherapy.com

02146130270
09101982901

لینک کانال:
@actlearning

رویارویی با «ذهنیت والد تنبیه‌گر»

یادداشتی از دکتر پیمان دوستی

در طرحواره‌درمانی، یکی از تکنیک‌های کلاسیک و بسیار قدرتمند، «تکنیک صندلی خالی» است. هدف این است که فرد با «ذهنیت والد تنبیه‌گر» (که معمولاً صدای سرزنش‌گر درونی اوست) رودررو شود، احساساتش را به او ابراز کند و قدرت او را در ذهن خود تعدیل نماید.

در حالی که این تکنیک مفید است، اما برخی مراجعین با انجام آن راحت نیستند یا برای برخی دیگر این فضا می‌تواند برانگیزاننده (Triggering) باشد.

در چنین شرایطی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) به عنوان یک ابزار قدرتمند، نقش آفرینی می‌کند.

به جای اینکه صدای ذهنیت والد تنبیه‌گر وارد نبرد شویم (که خود می‌تواند نوعی مبارزه یا تلاش برای کنترل باشد)، می‌توانیم از فرایندهای ACT استفاده کنیم، برای مثال:

مشاهده به جای مبارزه: از مراجع می‌خواهیم که آن صدای سرزنش‌گر را به عنوان «افکاری که هم اکنون وجود دارند» مورد مشاهده قرار دهد. مثلاً: «من متوجهم که الان فکری در ذهنم درباره ….. وجود دارد.

شنیدن صداهای درون ذهن: به جای تلاش برای متقاعد کردن صدای ذهنیت والد درونی (که در بسیاری موارد بی‌فایده است)، یاد می‌گیریم که با حضور آن صدا در فضای آگاهی‌مان بنشینیم، اما لزوماً قرار نیست هر چه می‌گوید را اجرا کنیم. شنیدن صداها و انتخاب آگاهانه رفتار کردن حتی با وجود آنها.

به زبانی ساده، مراجع می‌آموزد که می‌تواند یک «ناظر آگاه» باشد و با مهارت‌های شفقت (CFT) و پذیرش (ACT)، با آن بخش از ذهنیت طرحواره‌ای‌اش روبرو شود.

وقتی مراجع می‌فهمد که نباید همیشه «برنده» نبرد با افکارش باشد، بخش بزرگی از رنج‌های مرتبط با طرحواره‌ها فروکش می‌کند.

ارتباط با ما:
https://iranacttherapy.com

02146130270
09101982901

لینک کانال:
@actlearning

حین تجربه شرم، چه رفتارهایی انجام می دهیم؟

تهیه شده توسط: دکتر پیمان دوستی/ مرکز روانشناسی پذیرش و تعهد

در کتاب آکادمیک شرم که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، نویسندگان چهار دسته از رفتار حین تجربه شرم را شناسایی کردند:

۱) پاسخ‌های پر حرارت تکانشی:
اینها کارهایی هستند که وقتی احساس شرمندگی و حالت تدافعی می کنید، انجام می‌دهید،
مانند خشم، انتقادگری، خودشیفتگی و ....

۲) رفتارهایی برای مقابله یا پنهان کردن شرم:
این رفتارها شامل تلاش برای جلوگیری از قرار گرفتن در مرکز توجه یا به اشتراک گذاشتن افکار یا احساسات خود است.
مانند اجتناب از افراد یا موقعیت ها، دوری گزینی عاطفی

۳) رفتارهای محافظتی و ایمنی بخش برای اجتناب از تجربه شرم:
این دسته از رفتارها ممکن است مواردی برای جلوگیری از ایجاد شرم باشند
مانند کمال گرایی، کنترل گری، تسکین های موقت مانند خوردن، مصرف دارو

۴) رفتارهایی برای ترمیم شرم:
اینها ممکن است شامل کارهایی برای تسکین خود بعد از تجربه شرم باشد.
به عنوان مثال، اگر یک سالگرد مهم را فراموش کرده اید، ممکن است به خود بگویید که ذهن‌تان بسیار شلوغ بوده است یا برای نشان دادن اینکه متاسف هستید، کارهایی انجام دهید.

ارتباط با ما:
https://iranacttherapy.com

02146130270
09101982901

لینک کانال:
@actlearning