ابرپلاس | Cloud & Security🔵
Photo
وقتی یه سایت یا سرور رو باز می‌کنی، بسته‌های اطلاعاتی مستقیم به مقصد نمی‌رسن. معمولاً از چندین روتر بین راه عبور میکنن تا به مقصد برسن. Traceroute ابزاریه که همین مسیر رو مرحله‌به‌مرحله پیدا میکنه و نشون می‌ده بسته از چه روترهایی رد شده.
ترفند اصلی Traceroute استفاده از مقدار TTL (Time To Live) داخل هدر بسته‌های IP هست. TTL یه عددیه که مشخص میکنه بسته حداکثر از چند روتر اجازه عبور داره. هر بار که بسته از یک روتر رد میشه، اون روتر مقدار TTL رو یک واحد کم میکنه. اگر TTL به صفر برسه، روتر بسته رو دور می‌اندازه و یک پیام ICMP Time Exceeded برای فرستنده ارسال میکنه.
Traceroute دقیقاً از همین رفتار استفاده میکنه. اول یک بسته با TTL برابر 1 می‌فرسته. اولین روتر TTL رو صفر میکنه، بسته رو حذف میکنه و پیام ICMP برمی‌گردونه. از روی آدرس IP اون پیام، Traceroute می‌فهمه اولین روتر مسیر کیه
بعد دوباره همون بسته رو این بار با TTL برابر 2 می‌فرسته. بسته از روتر اول رد میشه، به روتر دوم می‌رسه، اونجا TTL صفر میشه و روتر دوم پیام ICMP برمی‌گردونه. این بار Traceroute آدرس روتر دوم رو ثبت میکنه.
این فرآیند همین‌طور ادامه پیدا میکنه؛ TTL میشه 3، 4، 5 و... تا در نهایت بسته به مقصد اصلی برسه. وقتی بسته به مقصد رسید، بسته به سیستم‌عامل و نوع پروتکل، مقصد به‌جای Time Exceeded یک پیام دیگه مثل ICMP Echo Reply یا ICMP Port Unreachable ارسال میکنه و Traceroute متوجه میشه که مسیر کامل شده.
کنار هر روتر معمولاً سه زمان (RTT) هم نمایش داده میشه. دلیلش اینه که Traceroute برای هر مرحله معمولاً سه بسته ارسال میکنه تا بتونه تأخیر شبکه رو دقیق‌تر اندازه بگیره. اگر یکی از زمان‌ها بیشتر باشه یا اصلاً جواب نده، ممکنه به خاطر شلوغی شبکه، محدودیت پاسخ‌دهی ICMP یا فایروال باشه و الزاماً به معنی خرابی مسیر نیست.
گاهی هم به‌جای IP یا زمان پاسخ، علامت
می‌بینی. این یعنی اون روتر به درخواست Traceroute پاسخ نداده؛ ممکنه ICMP رو فیلتر کرده باشه، پاسخ‌دهی رو محدود کرده باشه یا اصلاً برای مسائل امنیتی اطلاعاتش رو نمایش نده.
یه نکته جالب هم اینه که Traceroute در سیستم‌عامل‌های مختلف یکسان کار نمیکنه. در Linux و macOS به‌صورت پیش‌فرض از بسته‌های UDP استفاده میشه، ولی در Windows دستور tracert از بسته‌های ICMP Echo Request استفاده میکنه. با این حال، ایده اصلی در همه آن‌ها یکیه: افزایش تدریجی مقدار TTL و تحلیل پاسخ روترهای بین مسیر.
به همین دلیل Traceroute یکی از مهم‌ترین ابزارهای عیب‌یابی شبکه است؛ چون خیلی سریع مشخص می‌کند بسته‌ها دقیقاً از چه مسیرهایی عبور می‌کنند، در کدام نقطه تأخیر زیاد شده، کجا Packet Loss رخ داده یا در چه بخشی از مسیر ارتباط قطع شده است.
@abrplusdocs
ترفند اصلی Traceroute استفاده از مقدار TTL (Time To Live) داخل هدر بسته‌های IP هست. TTL یه عددیه که مشخص میکنه بسته حداکثر از چند روتر اجازه عبور داره. هر بار که بسته از یک روتر رد میشه، اون روتر مقدار TTL رو یک واحد کم میکنه. اگر TTL به صفر برسه، روتر بسته رو دور می‌اندازه و یک پیام ICMP Time Exceeded برای فرستنده ارسال میکنه.
Traceroute دقیقاً از همین رفتار استفاده میکنه. اول یک بسته با TTL برابر 1 می‌فرسته. اولین روتر TTL رو صفر میکنه، بسته رو حذف میکنه و پیام ICMP برمی‌گردونه. از روی آدرس IP اون پیام، Traceroute می‌فهمه اولین روتر مسیر کیه
بعد دوباره همون بسته رو این بار با TTL برابر 2 می‌فرسته. بسته از روتر اول رد میشه، به روتر دوم می‌رسه، اونجا TTL صفر میشه و روتر دوم پیام ICMP برمی‌گردونه. این بار Traceroute آدرس روتر دوم رو ثبت میکنه.
این فرآیند همین‌طور ادامه پیدا میکنه؛ TTL میشه 3، 4، 5 و... تا در نهایت بسته به مقصد اصلی برسه. وقتی بسته به مقصد رسید، بسته به سیستم‌عامل و نوع پروتکل، مقصد به‌جای Time Exceeded یک پیام دیگه مثل ICMP Echo Reply یا ICMP Port Unreachable ارسال میکنه و Traceroute متوجه میشه که مسیر کامل شده.
کنار هر روتر معمولاً سه زمان (RTT) هم نمایش داده میشه. دلیلش اینه که Traceroute برای هر مرحله معمولاً سه بسته ارسال میکنه تا بتونه تأخیر شبکه رو دقیق‌تر اندازه بگیره. اگر یکی از زمان‌ها بیشتر باشه یا اصلاً جواب نده، ممکنه به خاطر شلوغی شبکه، محدودیت پاسخ‌دهی ICMP یا فایروال باشه و الزاماً به معنی خرابی مسیر نیست.
گاهی هم به‌جای IP یا زمان پاسخ، علامت
* * *
می‌بینی. این یعنی اون روتر به درخواست Traceroute پاسخ نداده؛ ممکنه ICMP رو فیلتر کرده باشه، پاسخ‌دهی رو محدود کرده باشه یا اصلاً برای مسائل امنیتی اطلاعاتش رو نمایش نده.
یه نکته جالب هم اینه که Traceroute در سیستم‌عامل‌های مختلف یکسان کار نمیکنه. در Linux و macOS به‌صورت پیش‌فرض از بسته‌های UDP استفاده میشه، ولی در Windows دستور tracert از بسته‌های ICMP Echo Request استفاده میکنه. با این حال، ایده اصلی در همه آن‌ها یکیه: افزایش تدریجی مقدار TTL و تحلیل پاسخ روترهای بین مسیر.
به همین دلیل Traceroute یکی از مهم‌ترین ابزارهای عیب‌یابی شبکه است؛ چون خیلی سریع مشخص می‌کند بسته‌ها دقیقاً از چه مسیرهایی عبور می‌کنند، در کدام نقطه تأخیر زیاد شده، کجا Packet Loss رخ داده یا در چه بخشی از مسیر ارتباط قطع شده است.
@abrplusdocs
❤2👏2
ابرپلاس | Cloud & Security🔵
Photo
🛰 دستور
netstat
در ویندوز؛ یکی از مهم‌ترین ابزارهای عیب‌یابی شبکه
اگر بخوای بفهمی کامپیوترت دقیقاً به چه سرورها و سرویس‌هایی وصل شده، چه پورت‌هایی باز هستن، کدوم برنامه از اینترنت استفاده میکنه یا حتی یک بدافزار مخفی در حال ارسال اطلاعاته، اولین دستوری که باید بلد باشی
netstat
هست. اسم این دستور از Network Statistics گرفته شده و تقریباً مثل یک دوربین مداربسته برای ارتباطات شبکه عمل میکنه.
وقتی در CMD یا PowerShell دستور
netstat
رو اجرا می‌کنی، ویندوز تمام اتصال‌های فعال شبکه رو نمایش می‌ده. در خروجی معمولاً چند ستون می‌بینی:
Proto:
نوع پروتکل ارتباط مثل TCP یا UDP
Local Address:
آدرس IP و پورتی که سیستم خودت از اون استفاده میکنه. مثلاً
192.168.1.10:52314
یعنی سیستم با IP داخلی
192.168.1.10
از پورت موقتی
52314
برای برقراری ارتباط استفاده کرده.
Foreign Address:
آدرس IP و پورت مقصد. اگر مثلاً
142.250.190.14:443
رو ببینی، یعنی سیستم به یکی از سرورهای گوگل روی پورت
443
(HTTPS) متصل شده.
State:
وضعیت اتصال. مهم‌ترین حالت‌ها عبارت‌اند از:
LISTENING
: برنامه منتظر دریافت اتصال است.
ESTABLISHED
: ارتباط کاملاً برقرار شده است.
TIME_WAIT
: اتصال تمام شده اما سیستم کمی صبر می‌کند تا بسته‌های باقی‌مانده دریافت شوند.
CLOSE_WAIT
: طرف مقابل ارتباط را بسته است.
SYN_SENT
: درخواست اتصال ارسال شده و منتظر پاسخ است.
FIN_WAIT
: اتصال در حال بسته شدن است
مهم‌ترین دستورات
netstat
🔹 نمایش تمام اتصال‌ها و پورت‌های باز:
netstat -a
🔹 نمایش IPها به‌صورت عددی (بدون تبدیل به نام دامنه و سریع‌تر):
netstat -n
🔹 نمایش شناسه پردازش (PID) هر اتصال:
netstat -o
🔹 نمایش نام فایل اجرایی هر اتصال (نیازمند اجرای CMD با دسترسی Administrator):
netstat -b
🔹 پرکاربردترین دستور برای مدیران شبکه:
netstat -ano
این دستور همه اتصال‌ها، پورت‌های Listening، IPها و PID برنامه‌ها را یکجا نمایش می‌دهد.
مثال واقعی شماره ۱
فرض کن مرورگر Chrome را باز کردی و وارد Google شدی. اگر دستور زیر را اجرا کنی:
netstat -ano
ممکن است خروجی مشابه این ببینی:
TCP 192.168.1.10:52314 142.250.190.14:443 ESTABLISHED 8540
یعنی سیستم از پورت
52314
به یکی از سرورهای گوگل روی پورت
443
وصل شده و ارتباط برقرار است. حالا برای اینکه بفهمی PID شماره
8540
مربوط به چه برنامه‌ای است، دستور زیر را اجرا کن:
tasklist | findstr 8540
اگر خروجی
chrome.exe
باشد، یعنی این اتصال متعلق به مرورگر Chrome است.
مثال واقعی شماره ۲
فرض کن اینترنت سیستم به‌شدت کند شده و شک داری بدافزاری در حال ارسال اطلاعات باشد. با اجرای:
netstat -ano
می‌بینی یک اتصال ناشناس به یک IP خارجی برقرار است. PID آن را یادداشت می‌کنی و سپس با دستور:
tasklist | findstr PID
نام برنامه را پیدا می‌کنی. اگر برنامه ناشناس یا مشکوکی باشد، می‌توانی آن را بیشتر بررسی یا متوقف کنی.
مثال واقعی شماره ۳
سرور IIS اجرا نمی‌شود و احتمال می‌دهی پورت
80
اشغال شده باشد. کافی است اجرا کنی:
netstat -ano | findstr :80
اگر خروجی نشان دهد پورت
80
در حالت
LISTENING
است و PID آن مثلاً
1210
باشد، با دستور زیر مشخص می‌کنی چه برنامه‌ای آن را اشغال کرده است:
tasklist | findstr 1210
اگر خروجی
Apache.exe
یا
nginx.exe
باشد، دلیل اجرا نشدن IIS مشخص می‌شود.
دستورات کاربردی دیگر
📊 نمایش جدول مسیریابی:
netstat -r
📈 نمایش آمار کارت شبکه:
netstat -e
📡 نمایش آمار پروتکل‌های TCP، UDP، IPv4 و IPv6:
netstat -s
🔄 بروزرسانی خروجی هر ۵ ثانیه:
netstat -ano 5
کاربردهای اصلی
netstat
مشاهده تمام اتصال‌های فعال سیستم
پیدا کردن پورت‌های باز (Open Ports)
شناسایی برنامه‌هایی که از اینترنت استفاده می‌کنند
پیدا کردن برنامه‌ای که یک پورت را اشغال کرده است
عیب‌یابی سرویس‌هایی مثل IIS، Apache و SQL Server
بررسی ارتباطات VPN
شناسایی اتصال‌های مشکوک و بدافزارها
تحلیل مشکلات شبکه و سرورها
💡 اگر در حوزه شبکه، امنیت یا تست نفوذ فعالیت می‌کنی،
netstat -ano
یکی از اولین دستورهایی است که باید اجرا کنی؛ چون در چند ثانیه تصویر کاملی از تمام ارتباطات شبکه سیستم را در اختیارت قرار می‌دهد.
@abrplusdocs
netstat
در ویندوز؛ یکی از مهم‌ترین ابزارهای عیب‌یابی شبکه
اگر بخوای بفهمی کامپیوترت دقیقاً به چه سرورها و سرویس‌هایی وصل شده، چه پورت‌هایی باز هستن، کدوم برنامه از اینترنت استفاده میکنه یا حتی یک بدافزار مخفی در حال ارسال اطلاعاته، اولین دستوری که باید بلد باشی
netstat
هست. اسم این دستور از Network Statistics گرفته شده و تقریباً مثل یک دوربین مداربسته برای ارتباطات شبکه عمل میکنه.
وقتی در CMD یا PowerShell دستور
netstat
رو اجرا می‌کنی، ویندوز تمام اتصال‌های فعال شبکه رو نمایش می‌ده. در خروجی معمولاً چند ستون می‌بینی:
Proto:
نوع پروتکل ارتباط مثل TCP یا UDP
Local Address:
آدرس IP و پورتی که سیستم خودت از اون استفاده میکنه. مثلاً
192.168.1.10:52314
یعنی سیستم با IP داخلی
192.168.1.10
از پورت موقتی
52314
برای برقراری ارتباط استفاده کرده.
Foreign Address:
آدرس IP و پورت مقصد. اگر مثلاً
142.250.190.14:443
رو ببینی، یعنی سیستم به یکی از سرورهای گوگل روی پورت
443
(HTTPS) متصل شده.
State:
وضعیت اتصال. مهم‌ترین حالت‌ها عبارت‌اند از:
LISTENING
: برنامه منتظر دریافت اتصال است.
ESTABLISHED
: ارتباط کاملاً برقرار شده است.
TIME_WAIT
: اتصال تمام شده اما سیستم کمی صبر می‌کند تا بسته‌های باقی‌مانده دریافت شوند.
CLOSE_WAIT
: طرف مقابل ارتباط را بسته است.
SYN_SENT
: درخواست اتصال ارسال شده و منتظر پاسخ است.
FIN_WAIT
: اتصال در حال بسته شدن است
مهم‌ترین دستورات
netstat
🔹 نمایش تمام اتصال‌ها و پورت‌های باز:
netstat -a
🔹 نمایش IPها به‌صورت عددی (بدون تبدیل به نام دامنه و سریع‌تر):
netstat -n
🔹 نمایش شناسه پردازش (PID) هر اتصال:
netstat -o
🔹 نمایش نام فایل اجرایی هر اتصال (نیازمند اجرای CMD با دسترسی Administrator):
netstat -b
🔹 پرکاربردترین دستور برای مدیران شبکه:
netstat -ano
این دستور همه اتصال‌ها، پورت‌های Listening، IPها و PID برنامه‌ها را یکجا نمایش می‌دهد.
مثال واقعی شماره ۱
فرض کن مرورگر Chrome را باز کردی و وارد Google شدی. اگر دستور زیر را اجرا کنی:
netstat -ano
ممکن است خروجی مشابه این ببینی:
TCP 192.168.1.10:52314 142.250.190.14:443 ESTABLISHED 8540
یعنی سیستم از پورت
52314
به یکی از سرورهای گوگل روی پورت
443
وصل شده و ارتباط برقرار است. حالا برای اینکه بفهمی PID شماره
8540
مربوط به چه برنامه‌ای است، دستور زیر را اجرا کن:
tasklist | findstr 8540
اگر خروجی
chrome.exe
باشد، یعنی این اتصال متعلق به مرورگر Chrome است.
مثال واقعی شماره ۲
فرض کن اینترنت سیستم به‌شدت کند شده و شک داری بدافزاری در حال ارسال اطلاعات باشد. با اجرای:
netstat -ano
می‌بینی یک اتصال ناشناس به یک IP خارجی برقرار است. PID آن را یادداشت می‌کنی و سپس با دستور:
tasklist | findstr PID
نام برنامه را پیدا می‌کنی. اگر برنامه ناشناس یا مشکوکی باشد، می‌توانی آن را بیشتر بررسی یا متوقف کنی.
مثال واقعی شماره ۳
سرور IIS اجرا نمی‌شود و احتمال می‌دهی پورت
80
اشغال شده باشد. کافی است اجرا کنی:
netstat -ano | findstr :80
اگر خروجی نشان دهد پورت
80
در حالت
LISTENING
است و PID آن مثلاً
1210
باشد، با دستور زیر مشخص می‌کنی چه برنامه‌ای آن را اشغال کرده است:
tasklist | findstr 1210
اگر خروجی
Apache.exe
یا
nginx.exe
باشد، دلیل اجرا نشدن IIS مشخص می‌شود.
دستورات کاربردی دیگر
📊 نمایش جدول مسیریابی:
netstat -r
📈 نمایش آمار کارت شبکه:
netstat -e
📡 نمایش آمار پروتکل‌های TCP، UDP، IPv4 و IPv6:
netstat -s
🔄 بروزرسانی خروجی هر ۵ ثانیه:
netstat -ano 5
کاربردهای اصلی
netstat
مشاهده تمام اتصال‌های فعال سیستم
پیدا کردن پورت‌های باز (Open Ports)
شناسایی برنامه‌هایی که از اینترنت استفاده می‌کنند
پیدا کردن برنامه‌ای که یک پورت را اشغال کرده است
عیب‌یابی سرویس‌هایی مثل IIS، Apache و SQL Server
بررسی ارتباطات VPN
شناسایی اتصال‌های مشکوک و بدافزارها
تحلیل مشکلات شبکه و سرورها
💡 اگر در حوزه شبکه، امنیت یا تست نفوذ فعالیت می‌کنی،
netstat -ano
یکی از اولین دستورهایی است که باید اجرا کنی؛ چون در چند ثانیه تصویر کاملی از تمام ارتباطات شبکه سیستم را در اختیارت قرار می‌دهد.
@abrplusdocs
❤5👍1
Security Monitoring with Wazuh.pdf
7.5 MB
Title: Security Monitoring with Wazuh
Edition: First
Year: 2024
Author(s): Rajneesh Gupta
Publisher: Packt
Language: English
@abrplusdocs
Edition: First
Year: 2024
Author(s): Rajneesh Gupta
Publisher: Packt
Language: English
@abrplusdocs
❤1
بزنامه WinRARرو خیلیا بهش میخندن و می‌گن بدون پرداخت هم میشه بعد از تموم شدن دوره 40 روزه رایگان ازش استفاده کرد
ولی من واقعا اون کسی که همچین کاری رو عمدا انجام داده رو واقعا تحسین میکنم چون فهمیده هیچ‌کس حاضر نیست بابت WinRAR پول بده استراتژی رو گذاشته روی هرکی داد هرکی نداد و داره یه درامدی هم کسب میکنه ولی اگر پولی می‌بود هیچ وقت معروف نمیشد و شکست میخورد الان داره هم از مزیت رایگان بودنش استفاده میکنه هم الان یه عده محدودی دارن پرداخت میکنن در واقع توسعه دهنده هاش سود شرکت رو به نحوه خودشون ماکسیمایز کردن درصورتی که اگه کاملا رایگان بود هیچ سودی نداشتن.
@abrplusdocs
ولی من واقعا اون کسی که همچین کاری رو عمدا انجام داده رو واقعا تحسین میکنم چون فهمیده هیچ‌کس حاضر نیست بابت WinRAR پول بده استراتژی رو گذاشته روی هرکی داد هرکی نداد و داره یه درامدی هم کسب میکنه ولی اگر پولی می‌بود هیچ وقت معروف نمیشد و شکست میخورد الان داره هم از مزیت رایگان بودنش استفاده میکنه هم الان یه عده محدودی دارن پرداخت میکنن در واقع توسعه دهنده هاش سود شرکت رو به نحوه خودشون ماکسیمایز کردن درصورتی که اگه کاملا رایگان بود هیچ سودی نداشتن.
@abrplusdocs
❤1
ابرپلاس | Cloud & Security🔵
Photo
🔺کدوم دیسک برای کدوم VM بهتره؟Thin یا Thick
یکی از تصمیم‌های مهم موقع ساخت VM در VMware انتخاب نوع Virtual Disk هست.
دو انتخاب رایج:
Thin Provision
Thick Provision
تفاوت اصلیشون چیه؟
🔹 Thin Provision
اگر یک دیسک 500 GB بسازی، از همون ابتدا کل 500 GB روی Datastore اشغال نمی‌شه.
فضا به‌مرور و با افزایش اطلاعات VM مصرف میشه.
مزیت اصلی:
✅ استفاده بهینه‌تر از Storage
✅ مناسب برای محیط‌هایی که تعداد VM زیاد هست
✅ امکان Overprovisioning
اما باید حواست به فضای آزاد Datastore باشه.
🔹 Thick Provision
اگر یک دیسک 500 GB بسازی، فضا از ابتدا روی Datastore رزرو میشه.
مزیتش اینه که ظرفیت موردنیاز VM از ابتدا مشخص و رزرو شده.
❓خب کدوم VM رو روی کدوم بذاریم؟
اینجا جواب کاملاً به Workload و Storage بستگی داره، اما به‌صورت کلی:
🟢 Thin
Web Server
Application Server
Development / Test VM
VDI
VMهایی که رشد Storage قابل پیش‌بینی دارن
🔵 Thick
دیتاهای حساس و پرترافیک
High I/O Workload
ماشین هایی که حساس به Performance
محیط‌هایی که نمی‌خوای ریسک Datastore Overcommit داشته باشی
اما یک نکته مهم:
این‌طور نیست که Thick همیشه سریع‌تر از Thin باشه.
در بسیاری از محیط‌ها، مخصوصاً با Storageهای مدرن، تفاوت Performance می‌تونه خیلی کمتر از چیزی باشه که تصور می‌کنیم.
🔄بنابراین فقط به خاطر اینکه یک VM مهمه، سریع سراغ Thick نرو.
قبل از تصمیم‌گیری، نوع Storage، نرخ رشد اطلاعات، I/O و سیاست‌های Backup رو هم در نظر بگیر.
📌 اگر بخوایم یه جمع بندی کنیم
Thin → انعطاف و استفاده بهتر از ظرفیت
Thick → رزرو ظرفیت از ابتدا و کنترل بهتر روی فضای اختصاص‌یافته
@abrplusdocs
یکی از تصمیم‌های مهم موقع ساخت VM در VMware انتخاب نوع Virtual Disk هست.
دو انتخاب رایج:
Thin Provision
Thick Provision
تفاوت اصلیشون چیه؟
🔹 Thin Provision
اگر یک دیسک 500 GB بسازی، از همون ابتدا کل 500 GB روی Datastore اشغال نمی‌شه.
فضا به‌مرور و با افزایش اطلاعات VM مصرف میشه.
مزیت اصلی:
✅ استفاده بهینه‌تر از Storage
✅ مناسب برای محیط‌هایی که تعداد VM زیاد هست
✅ امکان Overprovisioning
اما باید حواست به فضای آزاد Datastore باشه.
🔹 Thick Provision
اگر یک دیسک 500 GB بسازی، فضا از ابتدا روی Datastore رزرو میشه.
مزیتش اینه که ظرفیت موردنیاز VM از ابتدا مشخص و رزرو شده.
❓خب کدوم VM رو روی کدوم بذاریم؟
اینجا جواب کاملاً به Workload و Storage بستگی داره، اما به‌صورت کلی:
🟢 Thin
Web Server
Application Server
Development / Test VM
VDI
VMهایی که رشد Storage قابل پیش‌بینی دارن
🔵 Thick
دیتاهای حساس و پرترافیک
High I/O Workload
ماشین هایی که حساس به Performance
محیط‌هایی که نمی‌خوای ریسک Datastore Overcommit داشته باشی
اما یک نکته مهم:
این‌طور نیست که Thick همیشه سریع‌تر از Thin باشه.
در بسیاری از محیط‌ها، مخصوصاً با Storageهای مدرن، تفاوت Performance می‌تونه خیلی کمتر از چیزی باشه که تصور می‌کنیم.
🔄بنابراین فقط به خاطر اینکه یک VM مهمه، سریع سراغ Thick نرو.
قبل از تصمیم‌گیری، نوع Storage، نرخ رشد اطلاعات، I/O و سیاست‌های Backup رو هم در نظر بگیر.
📌 اگر بخوایم یه جمع بندی کنیم
Thin → انعطاف و استفاده بهتر از ظرفیت
Thick → رزرو ظرفیت از ابتدا و کنترل بهتر روی فضای اختصاص‌یافته
@abrplusdocs
❤3
🔹️سرویس Nova چیکار میکنه؟
اگر بخوایم خیلی ساده بگیم:
سرویس Nova مسئول Compute در OpenStack هست.
یعنی وقتی کاربر درخواست میکنه:
«یک ماشین مجازی برام بساز»
یکی از اصلی‌ترین سرویس‌هایی که وارد عمل میشه، Nova هست.
اما Nova خودش ماشین مجازی رو اجرا نمیکنه.
کار Nova بیشتر اینه که منابع موردنیاز VM رو مدیریت و هماهنگ کنه؛ مثل:
🔹 CPU
🔹 RAM
🔹 Compute Host
🔹 محل اجرای VM
🔹 ارتباط با Hypervisor
مثلاً وقتی یک VM با مشخصات زیر درخواست می‌کنی:
سرویس Nova بررسی میکنه این VM روی کدوم Compute Host قرار بگیره و فرآیند ایجاد و مدیریت اون رو هماهنگ میکنه.
اما برای Disk و Network، سرویس‌های دیگه هم وارد ماجرا می‌شن:
Nova → Compute
Neutron → Network
Cinder → Block Storage
Glance → Image
یعنی OpenStack یک سرویس واحد نیست؛ چندین سرویس کنار هم کار میکنن تا در نهایت یک VM در اختیار کاربر قرار بگیره.
یک نکته مهم:
Nova ≠ Hypervisor
سرویسNova مدیریت Compute رو انجام می‌ده و می‌تونه از Hypervisorهایی مثل KVM برای اجرای VMها استفاده کنه.
@AbrPlusDocs
اگر بخوایم خیلی ساده بگیم:
سرویس Nova مسئول Compute در OpenStack هست.
یعنی وقتی کاربر درخواست میکنه:
«یک ماشین مجازی برام بساز»
یکی از اصلی‌ترین سرویس‌هایی که وارد عمل میشه، Nova هست.
اما Nova خودش ماشین مجازی رو اجرا نمیکنه.
کار Nova بیشتر اینه که منابع موردنیاز VM رو مدیریت و هماهنگ کنه؛ مثل:
🔹 CPU
🔹 RAM
🔹 Compute Host
🔹 محل اجرای VM
🔹 ارتباط با Hypervisor
مثلاً وقتی یک VM با مشخصات زیر درخواست می‌کنی:
4 vCPU8 GB RAM100 GB Disk
سرویس Nova بررسی میکنه این VM روی کدوم Compute Host قرار بگیره و فرآیند ایجاد و مدیریت اون رو هماهنگ میکنه.
اما برای Disk و Network، سرویس‌های دیگه هم وارد ماجرا می‌شن:
Nova → Compute
Neutron → Network
Cinder → Block Storage
Glance → Image
یعنی OpenStack یک سرویس واحد نیست؛ چندین سرویس کنار هم کار میکنن تا در نهایت یک VM در اختیار کاربر قرار بگیره.
یک نکته مهم:
Nova ≠ Hypervisor
سرویسNova مدیریت Compute رو انجام می‌ده و می‌تونه از Hypervisorهایی مثل KVM برای اجرای VMها استفاده کنه.
@AbrPlusDocs
👍2❤1
🔹️آیا Veeam از OpenStack بکاپ می‌گیرد؟
اینجا باید یک نکته مهم رو روشن کنیم:
در نسخه‌های فعلی Veeam، برای oVirt KVM / RHV / OLVM پلاگین رسمی وجود داره و Veeam می‌تونه VMها رو Backup و Restore کنه. حتی معماری Backup شامل Worker، Snapshot و انتقال داده به Repository میشه.
اما درباره OpenStack داستان فرق داره.
در حال حاضر Veeam پشتیبانی مستقیم و Agentless برای Backup کردن VMهای OpenStack ارائه نمیکنه. حتی در انجمن رسمی Veeam هم درباره این موضوع صراحتاً گفته شده که OpenStack پشتیبانی مستقیم ندارد.
✅️پس راه کار چیه؟
🔹 Veeam Agent داخل Guest OS
🔹 Backup در سطح Storage / Snapshot
🔹 راهکارهای Backup اختصاصی OpenStack
🔹 و طراحی Backup مستقل از Hypervisor
می‌تونن وارد معماری بشن و اینجا یک نکته خیلی مهم وجود داره:
بکاپ Strategy باید قبل از Migration طراحی بشه، نه بعد از اون
چون ممکنه VM شما با موفقیت:
VMware → OpenStack
مهاجرت کنه...
ولی روز بعد متوجه بشید:
❌ Backup ندارید
❌ Restore Point معتبر ندارید
❌ RPO شما قابل دستیابی نیست
❌ و مهم‌تر از همه، Recovery Plan تست نشده!
توی پست بعدی میریم سراغ اینکه
اگه Veeam مستقیم OpenStack رو پشتیبانی نمیکنه ، برای یک سازمان بزرگ چه معماری Backupای برای OpenStack منطقی تره و بهتره؟
@abrplusdocs
اینجا باید یک نکته مهم رو روشن کنیم:
در نسخه‌های فعلی Veeam، برای oVirt KVM / RHV / OLVM پلاگین رسمی وجود داره و Veeam می‌تونه VMها رو Backup و Restore کنه. حتی معماری Backup شامل Worker، Snapshot و انتقال داده به Repository میشه.
اما درباره OpenStack داستان فرق داره.
در حال حاضر Veeam پشتیبانی مستقیم و Agentless برای Backup کردن VMهای OpenStack ارائه نمیکنه. حتی در انجمن رسمی Veeam هم درباره این موضوع صراحتاً گفته شده که OpenStack پشتیبانی مستقیم ندارد.
✅️پس راه کار چیه؟
🔹 Veeam Agent داخل Guest OS
🔹 Backup در سطح Storage / Snapshot
🔹 راهکارهای Backup اختصاصی OpenStack
🔹 و طراحی Backup مستقل از Hypervisor
می‌تونن وارد معماری بشن و اینجا یک نکته خیلی مهم وجود داره:
بکاپ Strategy باید قبل از Migration طراحی بشه، نه بعد از اون
چون ممکنه VM شما با موفقیت:
VMware → OpenStack
مهاجرت کنه...
ولی روز بعد متوجه بشید:
❌ Backup ندارید
❌ Restore Point معتبر ندارید
❌ RPO شما قابل دستیابی نیست
❌ و مهم‌تر از همه، Recovery Plan تست نشده!
توی پست بعدی میریم سراغ اینکه
اگه Veeam مستقیم OpenStack رو پشتیبانی نمیکنه ، برای یک سازمان بزرگ چه معماری Backupای برای OpenStack منطقی تره و بهتره؟
@abrplusdocs
❤5👍1🙏1
ابرپلاس | Cloud & Security🔵
Photo
🔹️حالا که فهمیدیم Veeam به‌صورت Native مثل VMware با OpenStack یکپارچه نیست، سؤال اصلی اینه:
پس برای OpenStack چطور Backup بگیریم؟
🧩 Cinder Backup
اگر VMهای شما از Cinder Volume استفاده کنند، سرویس Cinder امکان ایجاد Backup از Volume را دارد.
حتی می‌توان:
🔹 Full Backup گرفت
🔹 Incremental Backup گرفت
🔹 بکاپ را روی Backend مناسب ذخیره کرد
🔹 بکاپ را روی Volume جدید Restore کرد
اوپن استک به‌صورت رسمی API و سرویس Backup برای Cinder دارد.
اما یک نکته خیلی مهم:
پس اگر فقط از Volume بکاپ بگیریم، باید برای موارد دیگری مثل:
• Configuration
• Metadata
• Instance Definition
• Network Configuration
• Security Groups
• OpenStack Database
• و در بعضی سناریوها Imageها
هم فکری کنیم.
حتی مستندات OpenStack تأکید می‌کنند که برای Recovery صحیح Cinder Backup، اطلاعات مرتبط با Block Storage Database یا Metadata Backup نیز باید حفظ شود.
@abrplusdocs
پس برای OpenStack چطور Backup بگیریم؟
🧩 Cinder Backup
اگر VMهای شما از Cinder Volume استفاده کنند، سرویس Cinder امکان ایجاد Backup از Volume را دارد.
حتی می‌توان:
🔹 Full Backup گرفت
🔹 Incremental Backup گرفت
🔹 بکاپ را روی Backend مناسب ذخیره کرد
🔹 بکاپ را روی Volume جدید Restore کرد
اوپن استک به‌صورت رسمی API و سرویس Backup برای Cinder دارد.
اما یک نکته خیلی مهم:
پس اگر فقط از Volume بکاپ بگیریم، باید برای موارد دیگری مثل:
• Configuration
• Metadata
• Instance Definition
• Network Configuration
• Security Groups
• OpenStack Database
• و در بعضی سناریوها Imageها
هم فکری کنیم.
حتی مستندات OpenStack تأکید می‌کنند که برای Recovery صحیح Cinder Backup، اطلاعات مرتبط با Block Storage Database یا Metadata Backup نیز باید حفظ شود.
@abrplusdocs
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
♦️ربات پینگ‌پنگ باز هم از راه رسید🤖🏓
🔹واکنش زیر ۲۰۰ میلی‌ثانیه؛ هوش مصنوعی حالا پشت میز پینگ‌پنگ هم حریف می‌طلبد!
🔹واکنش زیر ۲۰۰ میلی‌ثانیه؛ هوش مصنوعی حالا پشت میز پینگ‌پنگ هم حریف می‌طلبد!
👎1🥰1😨1