‏ترومایی که نکشتت بامزه‌ترت می‌کنه.

یجا نوشته بود،زندگی يكى يكى دل خوشى هات رو ازت ميگیره و تو توى مسير التيام پیدا كردن از اين زخم ها،دل خوشى هاى جديدى پیدا ميكنى:>

عشق یه احساسه، اما تعهد و موندن یه انتخابِ ارادی و پایدار. آدمی که با خودش به صلح و قطعیت نرسیده، امروز تو رو می‌خواد چون تنهایی اذیتش می‌کنه یا هیجان رابطه‌تون بالاست، فردا که ترس‌هاش بالا بیاد، عقب‌نشینی می‌کنه، پس‌فردا که دلش تنگ بشه، دوباره با همون محبت و توجه برمی‌گرده. این چرخه به خاطر اینه که اون قبل از رابطه با تو، رابطه‌ش با خودش نامشخصه. تا وقتی یه آدم تکلیفش با خودش، خواسته‌هاش و زخم‌های گذشته‌ش معلوم نباشه، تموم خوبی‌هاش مثل خونه‌ای روی شنه؛ با یه نسیمِ تردید یا ترس، ممکنه همه‌چیز زیر و رو بشه.

این قضیه که آدما کلی تلاش میکنن تا بشی بخشی از زندگیشون و وقتی اون اتفاق افتاد براشون عادی میشی و به مرور کمرنگ، منو خیلی میترسونه

از همه‌چیز قطع امید کن و راحت زندگی کن.

قشنگههه

یدونه قشنگ دیگه

نظر شاید نامحبوبی دارم مبنی بر اینکه اضطراب و افسردگی شدید و مدید، آدم رو خنگ و حواس‌پرت و حافظه رو به‌شدت ضعیف می‌کنن.

GN💘