سرانجام کوه ما را به خویش خواند
دل از بیم و اندیشه یکباره راند

گفتا: «راهِ من تا قله دور نیست»
که هم‌پای هم، رفتن از ما سَزاست

چو دیدم تو را، دل به مهر آشنا شد
ولی عقل، از رنجِ دیرین رها شد
نه با زورِ دل، راهِ پیوند جُستم
که حرمت نگه داشتم، مردانه رَستم

دل اگر مهر تو را در دلِ خود جا می کرد
عقل می‌ آمد و از عشق ، شکایت می‌ کرد
من نه دل کندم از یاد و وفای تو هنوز
نه شکستم ز همان عهد و وفای تو هنوز
بلکه فقط آموختم از عشق معنایش چیست
که عشق ، گرچه پر از شور و تلاطم باشد
اما باز هم حرمتِ آن ، جایِ خودش را دارد
که دلی تا ابد چشم به راه دل دیگر دارد

https://t.me/aataractic/32038

هور در سایهٔ شب آتشی خاموش ماند
نه کسی دید آن را نه کسی نامش خواند

باد اگر پرده برداشت زِ این رازِ نهان
گفت: خورشید گذشت… و نپرسید کجا

اخیش

امروز تو فکر یه نقاشی جدید بودم