به نام زمینِ سپندارمذ
کز او مهر جوشد چو خورشید و بد

چو پنجم ز اسفند آید پدید
جهان گردد از عشق و نیکی امید

زن و خاک را حرمت آریم باز
که از مهرِ ایشان بود سرفراز

چو بد کِشتی ای مردِ ناسازگار
همان بد درآید دگربار، بار

جهان آینه‌ست، ای دلِ بی‌قرار
هر آنچه فرستی، رسد باز کار

شب اگر تیره شد و دهر پریشان باشد،
دلِ مردانِ وطن روشن و خندان باشد.

بخسبید ای مردم، که پس از این شب سرد،
صبحِ پیروزی‌تان سر زده، تابان باشد.

چنین گفت راوی به آهنگِ زور:
که موشی به زیرِ آوار شد گور.

چو دید آن مرد، دلش شاد گشت،
ز مرگِ حقیر، غرورش فزود و بگشت.