چو بانگِ بلا خاست از بامِ خاک،
نه تیغش دمید و نه بست او خَلاک.

به نانِ وطن زیست چون سایه‌وار،
ولی پشت بنهاد روزِ شمار.

می‌گفت اسلام با خون رشد پیدا کرد
میگیم تو همون خون فرو میرید

به نام زمینِ سپندارمذ
کز او مهر جوشد چو خورشید و بد

چو پنجم ز اسفند آید پدید
جهان گردد از عشق و نیکی امید

زن و خاک را حرمت آریم باز
که از مهرِ ایشان بود سرفراز

چو بد کِشتی ای مردِ ناسازگار
همان بد درآید دگربار، بار

جهان آینه‌ست، ای دلِ بی‌قرار
هر آنچه فرستی، رسد باز کار

شب اگر تیره شد و دهر پریشان باشد،
دلِ مردانِ وطن روشن و خندان باشد.

بخسبید ای مردم، که پس از این شب سرد،
صبحِ پیروزی‌تان سر زده، تابان باشد.