میشه بوسم کنید؟ تو بله عقده شد برام.

کیر همیشه راهشو یجوری به سمت اعصاب و روان من پیدا میکنه و میره تو اعصابم

من میدونم منتظرن گاردمو پایین بیارم باور کنم قطعمون کنن.

⬩𝐌⚸𝐇𝐨𝐩𝐞':
کانفیگت داره شکنجم میده

᎒𝐌⚸𝐍𝐢𝐤𓅨:
ببخشید من فقیرم

نمیدونم، ممکنه روزی برسه که تمام زخم هام رو به کسی نشون بدم و هنوز به نظرش دوست داشتنی باشم؟

ممکنه به کسی نشون بدم چقدر اسیب دیدم و بازم به نظرش ادم قوی ای باشم؟

متوجه شدم اکسم بهم خیانت میکرد میخوام برم راجبش مست کنم به کصمادر دنیا بخندم، شما ادامه بدید

نمیدونم شاید تایپم ادم جاکش خیانت کاره کلا
اینجا تراپیست نداریم؟ من کمک لازم دارم

شاید باید بجای جوک ساختن با بگاییام فقط باهاشون رو به رو بشم

داریم تو یه کابوس زندگی میکنیم و تظاهر میکنیم عادیه

_چطوری اینقدر ناچیزی؟

کم کم برگردیم به روتین قبل؟

نیستوری و ادامه بدم؟

کم کم بازم اهنگ بدم تو رباتم؟

یچیزی که تو جامعه نسل خودمون رو مخمه
اینه که همه از یسری کلمات استفاده میکنن، که فهمیدنشون یه سطح متوسطی از زبان میخواد، یا کلا یه اصطلاح یا میمه که باید پیشینشو بدونی تا متوجه شی

و انتظار دارن همه معنی همه اینا و بدونن
و اگه کسی ندونه و بپرسه
اینطورین که ثی؟؟؟😂😂😂😂نمیدونی؟؟😂😂عقب ماندههه

خیلی رو مخمه این رفتار
نه احمق نمیدونه. همه دنیا مثل تو فکر نمیکنن و تو مرکز دنیا نیستی تا دانسته هات بولد ترین موضوع جهان باشن. خفه شو خب.

میخواید یه روز مشخص کنیم، هرکدوم از ابن اصطلاحات یا کلمات که تو مجازی یا مکالمات میبینید
ولی متوجه نمیشید و بخاطر رفتار تخمی این افراد هم روتون نمیشه بپرسید و تو ناشناس من بپرسید
منم هرچی بلد باشم و خودم جواب میدم
هرچیم من ندونم میزارم تو چنل تا بقیه جواب بدن

http://t.me/HidenChat_Bot?start=7519222648
بیاید تا شب، هر اصطلاح یا کلمه ای که شنیدید ولی معنیشو نمیدونید
بپرسید
ما بدون قضاوت و واکنش های مزخرف توضیح میدیم!

https://t.me/c/3200353031/114
گپ پلی‌لیست هم منتقل شد!

گمان می‌کنم آخرین ذره‌های امیدم به انسان‌ها، بی‌آنکه متوجه شوم، جایی در راه گم شد.

اکنون در میان ویرانه‌ای ایستاده‌ام که زمانی به آن «اعتماد» می‌گفتم. هر چه بیشتر کوشیدم به آدم‌ها نزدیک شوم، بیشتر احساس کردم در راهرویی بی‌پایان قدم می‌زنم که درهایش یکی پس از دیگری به دیوار باز می‌شوند.
خسته‌ام؛ نه از انسان‌ها، بلکه از تکرار این سرنوشت. از ساختن پلی که پیش از رسیدن، فرو می‌ریزد. از امیدوار شدن و سپس فهمیدن اینکه امید، تنها شکل مهربان‌تری از انتظارِ ناامیدی بوده است.

احساس می‌کنم دیگر جایی برای زخم تازه باقی نمانده. گویی تمام تنم از جای تیغه‌های قدیمی پوشیده شده و هر دست جدیدی که به سویم دراز می‌شود، پیش از آنکه گرمایش را حس کنم، وزن چاقویی را به یادم می‌آورد که شاید در آستین پنهان کرده باشد.
و از همه سنگین‌تر این است که دیگر نمی‌دانم از انسان‌ها گریزانم، یا از آن بخشی از وجود خودم که هنوز، با وجود همه چیز، می‌خواهد به آن‌ها ایمان بیاورد.